Ինչպե՞ս «հաջողացրեցինք» այսքան ընկնել

Այս օրերին անընդհատ տեղեկություններ են հրապարակվում նաև այս կամ այն քաղաքական գործչի, պատգամավորի կամ պաշտոնյայի՝ կորոնավիրուսով վարակվելու մասին: Աշխարհն իրար խառնած այս հիվանդությունից ոչ ոք ապահովագրված չէ:

Սակայն ոչ պակաս մտահոգիչ է այն արձագանքը, որ մեր հասարակության որոշ շերտեր տալիս են նման տեղեկություններին: 

Քիչ չեն այնպիսի մեկնաբանությունները, որոնց իմաստն այն է, թե «լավ է եղել», «տա Աստված, կորոնավիրուսը հաղթի» և այլն: Այսքան անմարդկային, չար, տմարդի ու անուղեղ վերաբերմունքը ե՞րբ խորացավ մեր հասարակության մեջ, ինչպե՞ս կարողացանք այսքան «ցավին անտարբեր» դառնալ, ուրիշի հիվանդությամբ, ցավով, վշտով ուրախանալ, ինչո՞ւ «հաջողացրեցինք» այսքան ընկնել: Սրանք հարցեր են, որ միանշանակ պատասխան չունեն: Այնպես չէ, որ մեկ-երկու օրում դարձանք այսպիսին: 

Բոլոր ժամանակներում էլ այդպիսիք եղել են մեր հասարակության մեջ, երբ որևէ մեկի հարազատի մահվան լուրի ներքո կարող են գրել «տարոսն ուրիշին», երբ կարող են անպարկեշտ արտահայտություններ տալ որևէ մեկի տանը, ասենք, թոռնիկ ծնվելու առթիվ: 

Սակայն հանուն արդարության պիտի նշենք, որ չարության, ատելության, նողկալիորեն հակամարդության դոզան գնալով ավելանում է: Չենք ուզում հավատալ, որ նման մեկնաբանությունները կազմակերպված են: 

Բայց պիտի ընդունենք, որ վատ օրինակը վարակիչ է: Այնպես որ, հատկապես հանրային դեմքերը պետք է չափազանց զգույշ լինեն իրենց արտաբերած ամեն մի բառի, ամեն մի մտքի առումով, քանզի նույնիսկ արտաքուստ անմեղ թվացող մի ձևակերպում կարող է հանրային այլ «մեսիջ» դառնալ: Առողջություն բոլորին: Նաև՝ բարություն ու խելամտություն...