«Եթե այս հրեշավոր երևույթին վերջ չտրվի, ապա ոչ հեռավոր ապագայում մայր բուհը համալսարանից վերածվելու է լիցեյի»

ՎԵՐԼՈՒԾԱԿԱՆ 3 Սեպտեմբեր, 2020 13:38

Օրերս «Փաստ» թերթը գրել էր, որ իշխանությունները ԵՊՀ ղեկավարությանը հանձնարարել են առանձին ցուցակներում ի մի բերել «անհնազանդ» դասախոսներին, որպեսզի առաջիկայում նրանց նկատմամբ կոնկրետ մեխանիզմներ իրականացվեն ու քայլեր կիրառվեն։ Մասնավորաբար, ըստ մեր աղբյուրների, արդեն իսկ քաղաքական որոշում է կայացվել, որ գտնեն այնպիսի միջոցներ, որպեսզի այդ դասախոսներից շատերը դադարեցնեն իրենց դասախոսական գործունեությունը։

Եվ ահա, երեկ խմբագրությունը ստացել է պատմական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ, 2007-2020 թթ. ԵՊՀ աստվածաբանության ֆակուլտետի դասախոս Աշոտ Մանուչարյանի նամակը, որում բավականին մտահոգիչ փաստեր են ներկայացված: Նամակն ամբողջությամբ ներկայացնում ենք ստորև: «Ամեն ինչից դատելով և իմ օրինակով կարող եմ ենթադրել, որ ԵՊՀ-ում երկրորդ տարին անընդմեջ գործում է անցանկալի դասախոսներից (ընդ որում, սրանք հիմնականում վատ երևույթներ չհանդուրժող, սեփական «ես» ունեցող, հայրենասեր, նվիրյալ, պարտաճանաչ, արդյունավետ աշխատող մասնագետներ են) ձերբազատվելու պարզունակ կարգ, որն իրականացվում է նրանց դասաժամեր չհատկացնելով և «արդարացվում» ժամերի սղության պատճառաբանությամբ:

Եվ սա՝ այն դեպքում, երբ յուրային կամակատար խամաճիկ միջակությունների համար ժամեր միշտ կան: Եթե այս հրեշավոր երևույթին վերջ չտրվի, ապա ոչ հեռավոր ապագայում հայ մտավորական կադրերի դարբնոց մայր բուհը համալսարանից վերածվելու է լիցեյի: Երևանի պետական համալսարանը միշտ եղել է մտքի ազատ արտահայտման անդաստան, առաջադեմ գաղափարի թևածման կաճառ, և հուսով եմ, որ, անկախ ժամանակի փոթորկումներից, այդպիսին էլ շարունակելու է մնալ:

Զավեշտն այն ցավալի իրողությունն է, որ ակամայից ժամաբաշխության լիազորություն ստացած անձը, ժամեր չտալով, ռեկտորի ժ/պ-ի հետ համաձայնեցված ինձ հեռացնում է համալսարանից, բայց իր վրա գրում է դասաժամեր ու լսարան չմտնելով` ձախողում ուսումնական գործընթացը, ուսանողներին պարապուրդի մատնում և ամեն ամիս անաշխատ գումար գրպանում: Հետո էլ ոմանք անդադար բարբաջում են որակյալ գիտելիքի մասին: Ի ՜նչ որակյալ գիտելիքի մասին կարող է խոսք լինել, երբ որակ ապահովող դասախոսին հեռացնում են համալսարանից:

Գուցե անկյալ գորշության մեջ ես չեմ «համապատասխանում» դասախոսների «արդի» չափանիշներին, որովհետև երբեք դասերից չեմ բացակայում, գեթ մեկ վայրկյան չեմ ուշանում, անպատրաստ լսարան չեմ մտնում, դասախոսությունները գլխառադ չեմ անում, ապահովում եմ քար լռություն, իմ կյանքից չեմ պատմում, տիրապետում եմ մի քանի մասնագիտությունների, հրատարակում եմ շատ գիտական գրքեր ու հոդվածներ: Վերջին երկու տարիներս ոչ միայն դասախոսել եմ, զբաղվել գիտական բեղուն գործունեությամբ, այլև աչքի եմ ընկել ԶԼՄներում իմ մտահոգ հրապարակումներով` ընդդեմ աղանդների, ի պաշտպանություն Հայ առաքելական եկեղեցու շահերի ու իրավունքների, քանիցս հիմնավորել եմ «Հայոց եկեղեցու պատմություն» առարկայի դասավանդման կարևորությունը դպրոցում:

Միշտ առանձնակի հպարտությամբ շեշտում եմ, որ Հայաստանում առաջինն եմ, ով վահանել է «Հայ եկեղեցու պատմություն» առարկայի դեմ արձակված նետերը, այն դեպքում, երբ Աստուծո տան որոշ «խոնարհ ծառաներ», որոնք ի պաշտոնե պետք է իրենց բողոքի ձայնը բարձրացնեին, համառորեն լռել են, ծպտուն անգամ չեն հանել: Ինչե՜ր ասես, որ չարեցին իմ գլխին համալսարանական «բարեկամներս» այս երկու տարիներին։

Ո՞վ է տեսել նման խուլիգանություն, երբ անարժաններն ուրիշների գրածներով դառնան դոկտորներ, ապա կազմակերպեն քո դոկտորական ատենախոսության պաշտպանության ձախողումը, հետո էլ ազատեն քեզ աշխատանքից: Ողբամ զքեզ, ներկայիս Հայոց աշխարհ, որտեղ նվիրյալ աշխատողի վարձատրությունը նրան աշխատանքից ազատելն է: Բայց անարժանները թող չանհոգանան, քանզի մի օր բերելու ենք նրանց արժանի դատաստանը, և մոտ է այդ հատուցման ժամը»:

«Եթե այս հրե­շա­վոր երև­ույ­թին վերջ չտրվի, ապա ոչ հե­ռա­վոր ապա­գա­յում մայր բու­հը հա­մալ­սա­րա­նից վե­րած­վե­լու է լի­ցե­յի»

«Եթե այս հրեշավոր երևույթին վերջ չտրվի, ապա ոչ հեռավոր ապագայում մայր բուհը համալսարանից վերածվելու է լիցեյի»