«Բո­լորս պարտք ունենք պե­տու­թյան հան­դեպ, խա­ղա­ղու­թյուն ու ար­դա­րու­թյուն մեր երկ­րին».«Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Մեզ պարտադրված հերթական պատերազմում հայկական բանակը շարունակում է ցավոտ հարվածներ հասցնել հակառակորդի հարձակումներին։ Ոչ մեկ անգամ պաշտպանության բանակի ներկայացուցիչները, հրամանատարները նշում են, որ ընդհուպ շարքային զինծառայողն այսօր սխրանքներ է գործում մարտադաշտում։ Ազատամարտիկ, երգիչ Մկրտիչ Մկրտչյանը (Մակիչ) նշում է, որ պատերազմները մեր ժողովրդի համար, կարծես թե, գենետիկական մեծ առավելություն ունեն։ «Իզուր չէ, որ մենք սգի, արհավիրքի, պատերազմների շուրջ են համախմբվում։

Սա մեր ամենամեծ առավելությունն է։ Մեր ժողովուրդն օժտված է համախմբվելու կարողությամբ։ Պատերազմներն աընդհատ գալիս են մեզ հիշեցնելու, թե մենք ով ենք։ Մեր զինվորները ոչ միայն զինված են գիտելիքներով ու անհրաժեշտ ամեն ինչով, այլ նաև սթափությամբ, զգոնությամբ, ինչն առաջնորդում է մարդուն պատերազմի ժամանակ»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Մկրտչյանը։ Նա նշում է՝ հայկական զինված ուժերը, զինվորականներն ու շարքային զինվորներն ապացուցում են այն կարծիքը, որ հայկական բանակն ամենահզորն ու մարտունակն է տարածաշրջանում։ «Մենք դատապարտված ենք հզոր լինելու տարածաշրջանում, որովհետև խոսքն այսօր ոչ թե Արցախը պաշտպանելու կամ այլ հարցերի մասին է:

Մենք այսօր պաշտպանում ենք որպես պետություն ու ազգ մեր հայրենի հողում ապրելու իրավունքը։ Մենք սրա համար ենք կռիվ տալիս։ Կռիվն արդեն Երևանում է։ Պետք է մեր վերջին մարտը մղենք՝ կա՛մ ապրել, կա՛մ մեռնել։ Մեզ ստիպել են, որ մենք այսպես ապրենք։ Փորձը ցույց է տալիս, որ երբ մենակ ենք լինում և ապավինում ենք մեր ուժին, հաղթանակը մեզ միշտ էլ առաջնորդում է։ Կարող ենք համեմատականներ անցկացնել, օրինակ՝ 1918 թվականի մեր Առաջին հանրապետության հետ։ Ստեղծվեց մեր պետությունը, այդ փոքր՝ 10 հազար քմ-ի վրա երեք ուղղություններով պատերազմ մղեց մեն-մենակ, ոչ ոք չկար այդտեղ և գոյատևեց, ընդարձակվեց որպես պետություն։

Հետագայում, իհարկե, քանդվեց, ում ինչ ասես տվեցին՝ և՛ Ադրբեջանին, և՛ Թուրքիային։ Հետո արդեն հայոց պետականությունը կործանվեց բոլ շևիկյան ներխուժումից։ Այս օրինակն այն մասին է, որ եթե ապավինում ենք միայն մեր ուժին, հաղթում ենք։ Դա անում ենք նաև այս օրերին»,-նշում է մեր զրուցակիցը։ Բանակի ու զինվորի թիկունքն այս օրերին շատ ամուր է։ Ամեն մեկը գլուխը կախ իր գործն է անում, ամուր պահում տնտեսության հիմքերը, համախմբվում և ինչ-որ հարցեր լուծում զինվորների կամ էլ Արցախից ժամանակավոր բնակության Հայաստան տեղափոխված ընտանիքների համար։ Մեր բանակը գիտի, թե ինչի համար է կյանքի ու մահու կռիվ մղում սահմանին։ «Ամեն հայ մարդ այսօր փորձում է օգտակար լինել, ինչով կարող է, գուցե իր հնարավորություններն այնքան էլ մեծ չեն, բայց օգնելու ցանկություն ունի։ Դա էլ է մեր գենետիկայի մեջ։

Եթե անհրաժեշտություն կա, ամեն ինչ անել բանակի համար։ Մեր տեսակն այդպիսին է։ Դա եկավ փաստելու նաև այն, որ անգամ երբ զորահավաք չէր հայտարարվել, հարյուրավոր մարդիկ արդեն իսկ զինկոմիսարիատներ էին ներկայացել՝ Արցախ մեկնելու համար կամավորագրվելու։ Ես դա տեսել եմ։ Փորձում էին անգամ այս կամ այն տեղում ծանոթ գտնել ու սահման մեկնել։ Կամավորները չեն սպասել զինկոմիսարիատների ծանուցումներին։ Սա ներքին ուժ է, որ մղում է քեզ այդ քայլին։ Դու չես մտածում, որ պետք է դա անես, անկախ քեզանից կատարում ես այդ կարևոր քայլը»,-ընդգծում է երգիչը։ Մկրտչյանն ասում է՝ կարևոր է հզոր պետություն կառուցելը, անարդարությունը բոլոր ոլորտներից բացառելը: «Ամեն ինչ պետք է անել, որ մեր պետության մեջ ազնիվ ու շիտակ մթնոլորտն ապահովենք մշտապես։ Մեր ժողովուրդն անարդարություն չսիրող ժողովուրդ է։ Ժողովրդի այն մասը, որը պայքարում է անարդարության դեմ, պետք է ավելանա։

Արդարությունն ու անարդարությունը կպած են իրար, դրանք պետք է տարանջատել։ Արդարությունը պետք է ամեն տեղ լինի, մենք երկար ճանապարհ ունենք անցնելու, պատերազմները մեզ միշտ առաջնորդելու են։ Մենք դեռ միասնական գործող օրգան չենք։ Մեր պետության օրգանների մեծ մասը պակասում է, որ կայանանք իբրև պետություն, միայն այդ պակասող օրգանների առկայության դեպքում հաջողությունների կհասնենք։ Փակ տարածքում ենք, պետք է արտաքին աշխարհի հետ կապեր ունենանք, ոչ մեկից կախված չլինենք գոնե տարրական հարցերում»,-ասում է ազատամարտիկը: Իսկ վերջում հավելում է՝ մեր մտածողության մեջ առաջին հերթին պետք է լինի պետությունը:

«Փառք ու պատիվ մեր ժողովրդին ու բանակին։ Մեր ժողովրդին խաղաղություն ու համախմբում եմ մաղթում։ Մենք բոլորս պարտք ու պարտականություն ունենք պետության հանդեպ։ Կարևոր է՝ այն, ինչի համար մեր տղաները զոհվեցին, հաջողությամբ պսակվի։ Մեր մտածողության, մեր գործողությունների մեջ առաջին հերթին պետք է լինի պետությունը, նրա հանդեպ արդար, ազնիվ ու շիտակ ապրելու գաղ ափարը»,- եզրափակում է Մկրտիչ Մկրտչյանը։

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում