Հայաստանի հավաքականի «վտանգավոր» երեք հաղթանակները. «Փաստ»

ՍՊՈՐՏ 3 Ապրիլ, 2021 11:35

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության խմբային մրցաշարի առաջին երեք խաղերում Հայաստանի հավաքականը տոնել է երեք հաղթանակ ու այժմ միանձնյա գլխավորում է խմբի մրցաշարային աղյուսակը՝ երեք միավորով հետ թողնելով Հյուսիսային Մակեդոնիայի ու Գերմանիայի հավաքականներին, վեց միավորով՝ ռումինացիներին ու իսլանդացիներին: Մենք խմբի առաջատարն ենք առնվազն մինչև սեպտեմբեր: Անկեղծ լինենք՝ հազիվ թե որևէ մեկը կարող էր մտքի ծայրով անգամ անցկացնել նման արդյունք: Ինքս մեկ վայրկյան անգամ չեմ կասկածում, որ մեր տղաները հիմա յուրաքանչյուր հանդիպման խաղադաշտ են մտնում հաղթելու վճռականությամբ, սակայն միևնույն ժամանակ վստահ եմ, որ նույնիսկ նրանք չէին կարող պատկերացնել նման վիճակ: Բայց փաստը մնում է փաստ, որ մենք ունենք 9 միավոր 9 հնարավորից: Այն, որ գլխավոր մարզիչ Խոակին Կապառոսի գործոնը շատ մեծ է, միանշանակ է. բոլոր խաղերում հստակ զգացվում է խաղային ձեռագիր, միտք, տրամաբանություն:

Մենք մի մարզիչ ունեինք, որը երազում էր գոնե մի քանի Հենրիխ Մխիթարյան ունենալ: Կապառոսը երբեք չի բողոքում, այլ փորձում է եղած ֆուտբոլիստներով ստանալ արդյունք: Եվ առայժմ ստանում է, ընդ որում, նույնիսկ առանց մեկ Հենրիխ Մխիթարյանի, որը վնասվածք ունի և չմասնակցեց նշյալ երեք խաղերին: Մյուս կողմից՝ ակնհայտ է թիմում հոգեբանական բավականին առողջ մթնոլորտը (1-2 մասնակի բացառություններով, բայց հիմա այդ մասին չենք խոսի), ֆուտբոլիստները դաշտ են դուրս գալիս նվիրումով, պայքարի ոգով, հասկանում են՝ ինչ պիտի անեն: Ստացվում է, թե ոչ, այլ հարց է: Այսպիսի խաղով նույնիսկ պարտության դեպքում կարելի է հպարտ լինել նման ԹԻՄ ունենալու համար: Բայց... Հենց այստեղ էլ առաջ են գալիս վերնագրում նշված վտանգները: Չակերտներով, թե առանց, բայց դրանք առկա են: Նախ՝ երեք հաղթանակներից հետո ձևավորվել է մեծ սպասում:

Դա բնական է: Սակայն հարցն այն է, որ այդ սպասումն իր հետ առաջ է բերում անհանգստություններ: Խոսքը նախևառաջ ֆուտբոլիստների վրա եղած հոգեբանական մեծ ճնշման մասին է: Նրանցից այսուհետ ակնկալվելու է միայն հաղթանակ՝ շատ կոպիտ ասած՝ մոտավորապես այս մտածողությամբ. «ռումինացիները հաղթել են մակեդոնացիներին, մենք հաղթել են ռումինացիներին, մակեդոնացիները հաղթել են գերմանացիներին, ուստի մենք ինչու չենք կարող հաղթել գերմանացիներին»: Հաղթանակի ակնկալիքն, իհարկե, հասկանալի է, բայց ոչ ծարահեղության աստիճան: Ցանկացած ծայրահեղություն վտանգավոր է ու կարող է շատ վատ ծառայություն մատուցել: Նման հոգեբանական ճնշումը կարող է «արջի ծառայություն» մատուցել մեր տղաներին:

Շատ կարևոր է երբեք չկորցնել սթափությունն ու իրատեսականությունը: Մյուս կողմից՝ մենք մեր ֆուտբոլիստներին դարձրել ենք հերոսներ, որոնցով հպարտանում ենք, որոնց փառաբանում ենք, որոնց սիրում ենք: Դա լավ է, վատ չէ: Բայց երբ նշյալը համադրում ես վերոնշյալ սպասման հետ, անհանգստություն է առաջանում: Ֆուտբոլում միայն հաղթանակներ չեն լինում, իսկ աշնանային շրջանում մեզ երկու ծանրագույն հանդիպում է սպասվում, հանդիպումներ, որտեղ ամեն ինչ սպասելի է: Մենք կարողանալո՞ւ ենք մեր տղաներին սատարել, նրանցով հիանալ, եթե պարտություն ունենանք: Չգիտեմ, վստահ չեմ: Ի վերջո, ոչ միայն ֆուտբոլի առումով, այլև ընդհանրապես, մեր հանրության մեջ կա ընդգծված միտում. մենք հաճախ ենք հերոսից արագորեն կերտում հակահերոս, կուռքից՝ դավաճան, սիրելիից՝ ատելի:

Անշուշտ, քիչ չեն նրանք, ովքեր մշտապես հավաքականի կողքին են՝ և՛ պարտությունների ժամանակ, և՛ հաղթանակների, նրանք, ովքեր դավադրապաշտությամբ չեն տառապում՝ սկսյալ դիտավորյալ խաղին չմասնակցելու, դիտավորյալ պարտվելու մտքից մինչև ամենաաբսուրդայինն ու անհեթեթը՝ տեսակետ դիտավորյալ, PR-ային հաղթանակի մասին, որտեղ խառն է... թուրքի մատը: Եվ ընդհանրապես, մեզ երևի մի քիչ պակասում է «ոսկե միջինը». ծայրահեղականությունը երբեք որևէ օգուտ չի տվել: Իհարկե, արդարացված է մարդկանց զայրույթն այն դեպքում, երբ համընդհանուր վշտի, կորսված հազարավոր կյանքերի ֆոնին ավտոմեքենաների ազդանշաններով Երևանի փողոցները չափչփելով՝ ծայրահեղ բուռն են արձագանքում հաղթանակին, իսկ այդ տեսանյութն իր էջում դնում է երկրի վարչապետի աթոռին սոսնձված անձը՝ մեղմ ասած, տարօրինակ գրառմամբ:

Բայց և ոչ պակաս ծայրահեղություն է նրանց կարծիքը, ովքեր քննադատում են մարզադաշտ գնացողներին, հաղթանակի համար ուրախացողներին՝ «ինչ էլ ֆուտբոլի սիրտ ու հավես ունեք» մեղադրանքով... Մի խոսքով, մենք ծայրահեղություններից ձերբազատվելու խնդիր ունենք: Իսկ ֆուտբոլը կռիվ է, բայց ոչ պատերազմ: Այստեղ կարող ենք և պարտվել, այստեղ հազարավոր զոհեր չենք տալու, այստեղ հայրենիք չենք կորցնելու... Բայց, իհարկե, հաղթելը միշտ էլ հաճելի է...