Հայ հասարակությունում հանցագործն ավելի արժևորված է, քան զինվորը

Սա էլ մի կողմ։ Ի՞նչ կասեք, եթե ես Ձեզ ասեմ, որ գաղութներ <<գրեֆ>> անգամներով ավելի շատ է գնում, քան զորամասերում ծառայող ու հոսպիտալներում բուժվող զինվորներին՝ նվերներ ու ծանրոցներ։ Ամենայն լրջությամբ։ Ես մինչև օրս էլ գիտեմ մարդկանց, ովքեր որոշակի պարբերականությամբ փող են հավաքում ու առևտուր են անում, որպեսզի այդ ամենն ուղարկեն գաղութ՝ իրենց համար միանգամայն անծանոթ մարդկանց։ <<Նեղ կյանքով ապրողներին>> են օգնում․․․

Ինձ համար սա անհասկանալի է, որովհետև նույն այդ մարդկանցից ոչ մեկին չգիտեմ, որ գոնե մեկ տուփ լուցկի հենց այնպես ուղարկի զորամաս, եթե այնտեղ իր ծանոթ ոու բարեկամը չի ծառայում։ Ստացվում է, որ գործնական դաշտում, մեր հասարակությունում սահման պահող զինվորը ավելի քիչ է կարևորվում, քան նույն հասարակության առջև մեղանչած գողն ու ավազակը։

Թարգեք էդ 90-ականների կտակ մնացած այդ անհեթեթ ավանդույթը։ Էդքան մեծ սիրտ ունեք, որ անպայմանորեն ուզում է օգնել <<նեղ կյանքով>> ապրողին՝ օգնեք նեղ խրամատում ծառայություն անցկացնողին։ Օգնեք քաղցրավենիք ու համով բաներ ուղարկելով, իսկ ավելի լավ է՝ ոչ լետալ սպառազինություն (հեռադիտակներ, ջերմադիտակներ, կողմնացույցներ և այլ միջոցներ) գնելով ու ուղարկելով։ Դա հաստատ ավելի կարևոր է, քան կրկնահանցագործին կրված ղումարի հարցում, կամ էլ պռոստը թիթիզ սնվելու ու հագնվելու հարցում օգնելը։