«Հիմա մի փուլում ենք, երբ ազգովի մեր սխալները պետք է ուղղենք». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Արդեն մի քանի օր է՝ Ազատության հրապարակում հավաքված են քաղաքացիներ, քաղաքական գործիչներ ու մտավորականներ, որոնք իրենց բողոքն են արտահայտում ՀՀ ներկայիս իշխանությունների քաղաքականության վերաբերյալ, նրանք մտահոգ են հատկապես Արցախի հարցում երկրի ղեկավարի և իշխանության ներկայացուցիչների հայտարարություններով: Կոչ են անում՝ հասել ենք վտանգավոր կետի, երբ պետք է մի կողմ դնել ցանկացած տարաձայնություն և միավորվել հանուն Արցախի անվտանգության և Հայաստանի պետականության պահպանման: Ոմանք էլ արդարացիորեն նշում են՝ նման հավաքներ պետք էր կազմակերպել նոյեմբերի 9-ի փաստաթղթի ստորագրումից հետո: Ռեժիսոր Դավիթ Սահակյանցը մասնակցել է վերջին տարիներին կազմակերպված գրեթե բոլոր ակցիաներին:

«Դրական եմ նայում նաև օրեր առաջ Ազատության հրապարակում մեկնարկած ակցիային: Հետևյալ կերպ եմ արձագանքում հարցադրմանը՝ ուշացա՞ծ են դրանք, թե ՞ ոչ: Բոլորս շատ ավելի արագ լուծումներ ենք ակնկալում, մեր պատկերացրածով լավ լուծման ենք սպասում, բայց հասկանում ենք նաև, որ շատ կարևոր գործոններ կան և պետք է շատ զգուշորեն «քայլել» ու այդ դժվարին ճանապարհը ավելի ճիշտ անցնել, զգուշավոր, որովհետև մեր ամեն մի քայլը կարող է իսկապես լուրջ և նոր խնդիրներ առաջացնել: Բոլորս, այո՛, արագ զարգացումների ենք սպասում, բայց կան սուբյեկտիվ և օբյեկտիվ պատճառներ, որ պրոցեսը դանդաղում է: Միևնույն ժամանակ, օրերս նման միտք ունեցա, որ անցյալ տարվա ցույցերն ավելի էմոցիոնալ էին, նոր էր ավարտվել պատերազմը՝ խայտառակ վերջաբանով, ավելի շատ զգացմունքների վրա էինք, իսկ այս տարվա ակցիաները և ցույցերը ավելի մտածված են, մեջն ավելի շատ գիտակցություն կա: Դրա համար եմ կարծում, որ այս պրոցեսը կունենա մեր պատկերացրած դրական ավարտը, որովհետև էմոցիաներն ավելի պակաս են, հստակ է գիտակցությունը, թե ինչ է կատարվում»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Սահակյանցը:

Կարծիք է հնչում, որ այս ակցիան նաև Արցախին ու արցախցուն ուղղված աջակցություն է, մեկնված ձեռք, որ նա միայնակ չէ: «Իհարկե, այդպես է: Պատկերացնում եմ, որ Հայաստանը լիներ Արցախի կարգավիճակում, և Արցախը որևէ կերպ չարձագանքեր այն բոլոր պրոցեսներին, որոնք կապված են փաստացի գոյության հետ: Չեմ փորձում տարանջատել, բայց, այո, կա աշխարհագրական խնդիր: Եթե նման կերպ վարվեր Արցախը, ոչինչ չձեռնարկեր ի պաշտպանություն մեզ, մենք էլ, բնականաբար, վիրավորված կլինեինք: Մի ընդհանուր օրգանիզմ ենք, շատ կարևոր է, որ արցախցիները զգան, որ իրենց կողքին ենք, որ Հայաստանում կան մարդիկ, որոնք կապ չունեն այն խայտառակ պրոցեսների հետ, որոնք մեր վզին փաթաթում են այսօր իշխանությունները, համաձայն չենք իշխանության որոշումների հետ, ընդ որում՝ ոչ միայն իշխանության, այլ դրսից միացած խաղացողների, որոնք փորձում են կեղտոտ ջրում ձուկ որսալ: Մենք արցախցիների հետ ենք, դա շատ կարևոր է և՛ Արցախի, և՛ նաև մեզ համար, պետք է ավելի լուրջ ու գիտակից վերաբերվենք Արցախի հարցին, տարբեր էտապներ ենք ունեցել, դրանք բոլորն անցնելուց հետո դժվարին պահին պետք է մաքսիմալ ձևով, բոլոր հնարավոր տարբերակներով աջակցել Արցախին»,նշում է մեր զրուցակիցը:

Իսկ մեր հասարակությունն իր ներսում գտե՞լ է հաշտության շոշափելի կետեր: Ոմանք Ազատության հրապարակ չեն գնում, որովհետև այնտեղ նաև իքս կամ իգրեկ քաղաքական գործիչն է, ոմանք այս ծանրագույն վիճակում անգամ «նախկին-ներկա» մտացածին, ներքին հակամարտության մեջ են: Բայց շատերի կոչն այս օրերին մեկն է՝ օրհասական վիճակում ենք, պետք է մի կողմ թողնել տարաձայնությունները, մեր լինել-չլինելու հարցն է քննարկվում: «Իսկապես պետք է ամեն ինչ մոռանալ: Աստված տա դուրս գանք այս իրավիճակից և հնարավորություն կունենանք մեր տարաձայնությունները հասկանալու առանձին հանդիպումների ժամանակ, կքննարկենք ֆորումների ընթացքում, որոնք կբերեն հասարակության տարբեր անդամների հաշտեցման: Այս պարագայում, երբ ժամանակը մեր դեմ է խաղում, մեզ համար շատ մեծ ճոխություն կլինի այն կորցնել: Պետք է վճռական լինենք այս հարցում, բոլորս միանանք՝ անկախ նրանից, թե ով ինչ պաշտոն է ունեցել կամ ունի: Մարդը եղել է ՔՊ-ի կազմում, գիտակցաբար լքել է կուսակցության շարքերը, հայտնվել է հրապարակում, այս փուլում ինքս ողջունում եմ դա: Ժամանակը կգա, և բոլոր հարցերը կպարզվեն: Մեզ միավորող արժեքը՝ Արցախն, այսօր ավելի կարևոր է, քան ներքին տարաձայնությունները: Եթե տարաձայնությունների մեջ շարունակենք մնալ, դա դեստրուկտիվ է, պետք է ավելի կառուցողական լինել: Կարծում եմ, որ 1988 թվականին էլ հասարակությունը բազմաշերտ էր, բազմակարծիք, բայց մեզ միավորել էր Արցախի խնդիրը, այսօր նույնը փաստացի կրկնվում է: Պետք է հասկանանք, որ կա Արցախի խնդիր, բոլոր տարաձայնությունները դնենք մի կողմ, ժամանակը կգա, ամեն ինչ իր տեղը կընկնի, ի վերջո, բոլորս ապրում ենք մի նպատակով՝ ամեն մեկս մեր տեղում ուղղելով մեր կատարած սխալները: Հիմա մի փուլում ենք, երբ ազգովի մեր սխալները պետք է ուղղենք»,-ասում է ռեժիսորը:

Իսկ հասարակությունն, ի վերջո, հաղթահարե՞ց թմբիրը, որում ապրեց մի քանի տարի, այն մտայնությամբ, որ լավ է լինելու: «Հասարակությունը դուրս է եկել թմբիրից, դա ակնհայտ երևում է: Մարդիկ, որոնք նույնիսկ չեն մասնակցում ակցիաներին ու ցույցերին, միևնույնն է՝ չեն ընդունում այս իշխանությանը, դա արդեն առաջընթաց է: Առհասարակ, ես հարցին նայում եմ որպես խորքային, լուրջ հիվանդության, սա ազգի հիվանդ լինելու մասին է խոսում: Կարծես ինչոր վիրուս է մտել հասարակության մեջ և շատ դժվար է դուրս գալիս: Դժվարությունները պետք է հաղթահարել, կարևորը հիվանդությունից հետո պրոցեսները ճիշտ կազմակերպելն է: Շատ լուրջ աշխատանք պետք է տարվի, սահմանամերձ գյուղերից մինչև մայրաքաղաք խորքային խնդիրներ կան հասարակության գիտակցության մեջ: Ավերակների վրա ենք կանգնած, բայց ունենք մարդկային ռեսուրս, որը ճիշտ օգտագործելու, որի հետ գրագետ աշխատելու պարագայում կկարողանանք խնդիրները հաղթահարել: Մնում է ամեն ինչը ճիշտ կազմակերպել»,եզրափակում է Դավիթ Սահակյանցը:

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում