Ադրբեջանցիների բանդերական ամոթն ու նեղմտությունը. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

asd.news-ը «Ադրբեջանցի ռուսաֆոբների բանդերական ամոթը. Բաքվում ո՞ւմ է ձեռնտու ուկրաինացի նացիստներին աջակցությունը» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ սոցցանցերում հերթական տեսանյութն է շրջանառվում, որտեղ պատկերված է Ուկրաինայում ռուս ռազմագերու նկատմամբ ադրբեջանցի զինյալի ծաղրական վերաբերմունքը։ Շատ ադրբեջանցիներ են կռվում Կիևի նեոնացիստական ռեժիմի կողմից։ Տեսանյութում ադրբեջանցի զինյալը իր վրա է գցել ուկրաինական, ադրբեջանական և թուրքական դրոշները՝ ևս մեկ անգամ ցույց տալով, որ Ուկրաինայի բանդերական կազմավորումներում բավականաչափ ադրբեջանցիներ կան։ Նա, ինչպես և Ուկրաինայի զինված ուժերի շարքերում գտնվող մյուս ադրբեջանցիները, չի թաքցնում դեմքը, նայում է ուղիղ տեսախցիկին, այսինքն՝ չի վախենում իր հայրենիքում քրեական հետապնդումից։

Ադրբեջանի դատախազությունը հավանաբար հանցագործություն չի համարում իր քաղաքացիների մասնակցությունը Ռուսաստանի դեմ պատերազմին։ 2023 թվականի հունվարի 31-ին ադրբեջանական Media.az ռեսուրսը ուրախությամբ վերատպեց UNIAN ուկրաինական հրատարակության հոդվածը. «Այժմ Ուկրաինայում ապրում է բավականին տպավորիչ թվով ադրբեջանական սփյուռք, որը 2014 թվականից ի վեր ակտիվ դիրքորոշում ունի ռուս-ուկրաինական պատերազմում: Ղրիմի ադրբեջանցիների սփյուռքը միակն է թերակղզու բոլոր ազգային սփյուռքներից, որոնք չեն ճանաչել Ղրիմի՝ Ռուսաստանին բռնակցումը: Ուկրաինական անձնագրերով բազմաթիվ էթնիկ ադրբեջանցիներ կռվում են Ուկրաինայի զինված ուժերում, բազմաթիվ ադրբեջանցիներ կան նաև Միջազգային լեգեոնի (Թուրքական գումարտակ) և TRO-ի շարքերում»։

UNIAN-ի այդ հոդվածն անթաքույց ռուսաֆոբ բնույթ ունի, սակայն Media.az-ին դա պետք է, գլխավոր խմբագիր Ջամիլա Ալեքպերովային դուր է գալիս ռուսաֆոբիան, նա չի վախենում օրենքի հետ կապված խնդիրներից, քանի որ ադրբեջանական մամուլի համար բանդերամետ ռուսաֆոբիան պատժելի արարք չէ: Ադրբեջանում նման լրատվամիջոցները շատ են։ Իսկ ինչպե՞ս կարող է այլ կերպ լինել, եթե Ադրբեջանի արտգործնախարար Ջեյհուն Բայրամովը հայտարարում է, որ Բաքուն աջակցում է Կիևին երկրի տարածքային ամբողջականությունը պաշտպանելու հարցում։ Երբ Խորհրդային Միությունը փլուզվում էր, Բաքուն չէր շտապում հայտարարել, որ անհրաժեշտ է պահպանել Սովետների երկրի տարածքային ամբողջականությունը։ Ընդհակառակը, ադրբեջանական կուսակցական նոմենկլատուրան, ինչպես մյուսները, անկախություն էր պահանջում։

Պաշտոնական Բաքուն աշխարհին նայում է միայն հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների նեղ ճեղքով: Նման տեսադաշտի նեղությունը պարզապես զարմանալի է: Քաղաքական իրողությունների բազմազան շրջանակն ընկալվում է բացառապես այն պրիզմայով, թե դու ինչպես ես վերաբերվում հայերին, իսկ դա նշանակում է չտեսնել հայերի հետ կապ չունեցող միլիոնավոր նրբերանգներ: Նման նեղմտությունը հանգեցնում է նրան, որ շատ ադրբեջանցիների համար թշնամի են բոլոր նրանք, ովքեր չեն գժտվում հայերի հետ։ Ռուսաստանը հայերի հետ չի՞ գժտվում՝ վերջ, մենք սիրում ենք Ուկրաինային, քանի որ նա գժտվում է Ռուսաստանի հետ։ Տրամաբանությունը տրամվայի ռելսերի պես ուղիղ է: Ադրբեջանը Զելենսկու ռեժիմին օգնում է ոչ միայն զինուժով, այլ նաև մարդասիրական օգնությամբ և զինամթերքով։

Ճակատում նկատվել են ադրբեջանական ականանետեր և հզոր ռումբեր։ Բոլոր 8 տարիների ընթացքում, երբ Դոնբասի երեխաները մահանում էին ուկրաինական հրետակոծություններից, Բաքուն չէր մտածում նրանց մարդասիրական օգնություն տալու մասին։ Բայց հենց որ Մոսկվան ձեռնամուխ եղավ Կիևի ռեժիմի ապառազմականացմանն ու ապազգայնացմանը, Բաքուն անսպասելիորեն կազմակերպեց մարդասիրական օգնության առաքում՝ թաքնվելով խաղաղության հռետորաբանության հետևում: Իսկ Դոնբասի համար խաղաղության խոսքեր չկայի՞ն։ Ադրբեջանի դիրքորոշումն ուկրաինական հարցում կարելի է բնութագրել «Արդարության հետապնդման մեջ նրանք մոռացել են բուն արդարության մասին» ասացվածքով։ Բաքուն, ասենք թե, արդար է համարում իր պայքարը հայերի դեմ։ Բայց արդյո՞ք դա ինքնաբերաբար արդարացնում է նեոնացիստական ռեժիմը Կիևում:

Հայերի հանդեպ զուտ հակակրանքը ցանկացած սրիկայի լավ տղա՞ է դարձնում։ Վաղը Զելենսկին, եթե իրեն ձեռնտու լինի, հեշտությամբ կհայտարարի արհամարհանք Ադրբեջանի և սեր Հայաստանի հանդեպ։ Ի՞նչ է անելու Բաքուն այդ ժամանակ։ Եթե Հիտլերը հայերին չէր սիրում (նա, ամենայն հավանականությամբ, չէր սիրում նրանց), դա մի՞թե նշանակում է, որ Հիտլերը ադրբեջանցիների բարեկամն է։ Որպեսզի այլ՝ պարկեշտ ադրբեջանցիներին չնեղացնեմ, կարող եմ հակառակը ձևակերպել. եթե Հիտլերը չի սիրում ադրբեջանցիներին, դա նշանակո՞ւմ է, որ ֆյուրերը հայերի բարեկամն է։ Աբսու՛րդ: Բայց նրանք առաջնորդվում են այդպիսի աբսուրդով։ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ նացիզմի դեմ ԽՍՀՄ այլ ժողովուրդների հետ կռված զինվորների թվում էին նաև ադրբեջանցիները։ Արդյո՞ք ժամանակակից ադրբեջանցիները հասկանում են, որ աջակցելով ուկրաինական բանդերիզմին՝ ոտնահարում են իրենց վետերան պապերի հակաֆաշիստական սխրանքի հիշատակը։

Արդյո՞ք 1941 թվականին Ադրբեջանի ներկայիս քաղաքացիների պապերն ու նախապապերը զոհվել են, որ իրենց թոռներ-ծոռները աջակցեն այն երկրին, որտեղ որպես հերոս քայլում է ՍՍ-ի «Գալիցիա» դիվիզիան։ Ամոթ չէ՞։ Լրիվ թափով ընթանում է ադրբեջանական ժողովրդի էթնիկ գիտակցության վերաֆորմատավորումը թուրքականի։ Այսօրվա ադրբեջանցիների համար թուրքական ամեն ինչ հրաշալի է ու հոյակապ։ Նրանք կա՛մ չգիտեն Թուրքիայի կողմից Հիտլերին աջակցելու մասին, կա՛մ իրենց համար դա ընդհանրապես հանցագործություն չէ։ Եվ աճում է ուկրաինական նեոնացիզմի նկատմամբ ոչ քննադատական վերաբերմունքը։ Հատուկ գործողության առաջին ամիսներին որոշ ադրբեջանցի փորձագետներ իրենց թույլ տվեցին արտահայտվել և Ռուսաստանի մոտալուտ պարտություն կանխատեսել: Հիմա նրանք լռել են։ Կիևի խունտան և նրանց ՆԱՏՕ-ի տերերը ճակատում այնքան էլ լավ չեն աշխատում:

Անգամ Ադրբեջանի զինյալները չեն կարողանում օգնել նրանց։ Եթե Բաքուն այս պատերազմում համակրում է Զելենսկու բանդերական հանցախմբին, ապա Բաքուն կողմ է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի հերոսների հուշարձանները պղծելուն, ֆաշիզմի դեմ տարած հաղթանակը նվաստացնելուն, մեր վետերան հերոսների ընդհանուր հիշողությունից հրաժարվելուն։ Եվ դա ամոթ է:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում