«Ռոբերտը հպարտությամբ է կրել զինվորական համազգեստը, նաև դրա համար է իր կյանքը զոհել». մայոր Ռոբերտ Հասրաթյանն անմահացել է հոկտեմբերի 21-ին Հադրութում. «Փաստ»
ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑ![«Ռոբերտը հպարտությամբ է կրել զինվորական համազգեստը, նաև դրա համար է իր կյանքը զոհել». մայոր Ռոբերտ Հասրաթյանն անմահացել է հոկտեմբերի 21-ին Հադրութում. «Փաստ»](/timthumb.php?src=disc/03-06-24/abb14ce40d907bee44dcccbe0e260c9d.jpg&w=780)
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
«Շատ խելոք երեխա էր Ռոբերտս, նույն կերպ՝ նաև մյուս տղաս: Իմ հետ քնում, իմ հետ արթնանում էր, տան անդամներն անգամ զարմանում էին, թե ով է տեսել, որ փոքր երեխան մեծի պես քնի ու արթնանա: Խելացի էր, լուրջ, բանիմաց: Տասն ամսականում և՛ խոսեց, ընդ որում՝ հասուն մարդու պես, առանց կոտրտված, մանկական բառերի, և՛ քայլեց: Այնքան հետաքրքրասեր էր, երբ նոր խաղալիք էր նվեր ստանում, պտուտակահանով քանդում էր, ասում էր՝ տեսնեմ, թե մեջն ինչ կա, ինչպես է սարքված, հետո նորից հավաքում էր նույն կերպ, ինչպես խաղալիքի նախնական տեսքն էր: Հիմա իր մանկության ընկերներն են պատմում՝ երբ հավաքվում էին խաղալու, Ռոբերտն առաջարկում էր կռիվ-կռիվ խաղալ»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է տիկին Ռիման՝ Ռոբերտի մայրիկը:
Հիշում է՝ երբ դպրոցում ուսուցչուհին դասը պատմել է և հետո տնային հանձնարարություն տվել, որդին արձագանքել է՝ կարո՞ղ եմ հիմա պատմել դասը: «Ուսուցչուհին ասում է, որ բացատրել է, թե դասը նոր է հանձնարարել, պետք է դա տանը սովորի և հաջորդ օրը պատասխանի: Ռոբերտն ընդունակ էր, ամեն ինչ շուտ էր ըմբռնում: Դպրոցում ծնողական ժողովներին միշտ պարզերես էի լինում, անընդհատ իրեն գովում էին, իր միակ «թերությունը» ձեռագիրն էր, իր գրածը ինքն էլ չէր կարողանում կարդալ: Դպրոցական տարիներից, անգամ ավելի վաղ տարիքից, իր մեջ հայրենասիրությունը և զինվորական գործի հանդեպ սերը կար: Իր հայրիկը Արցախյան առաջին պատերազմին է մասնակցել՝ որպես կամավոր: Ռոբերտս տասը տարեկան էր, երբ տեղափոխվեցինք իմ ծննդավայր՝ Արցախ, «Եղնիկներում» անցա զինվորական ծառայության»: Մայրիկն ասում է՝ որդին լավ էր սովորում դպրոցում, նրան որպես բժիշկ էին տեսնում:
«Բայց երբ ութերորդ դասարանն ավարտեց, ասաց, որ ուզում է Մոնթե Մելքոնյանի անվան վարժարանում սովորել: Գուցե ամեն օր ինձ զինվորական գործում տեսնելը նպաստեց իր մասնագիտական ընտրությանը, համազգեստը գրավեց իրեն: Մելքոնյան վարժարան չընդունվեց, Ստեփանակերտում Իվանյանի անվան ռազմական վարժարանում սովորեց երկու տարի ու հետո արդեն հստակ հայտնեց իր որոշումը՝ մա՛մ, ուզում եմ զինվորական դառնալ: Ես չէի ուզում, բայց ինքը համառեց, առաջին դեպքն էր, երբ իմ ցանկությանը դեմ գնաց՝ մա՛մ, ուզես թե չուզես, ընդունվելու եմ Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտ: Եվ ընդունվեց»: Ռազմական համալսարանն ավարտելով՝ 2013 թ.-ին լեյտենանտի կոչումով, իր դիմումի համաձայն, Ռոբերտը ծառայության է անցել «Եղնիկներ» զորամասում՝ որպես դասակի հրամանատար։ Ամիսներ անց նշանակվել է վաշտի հրամանատար։ 2016 թ.-ին նույն զորամասում նշանակվել է գումարտակի սպառազինության գծով տեղակալ՝ ավագ լեյտենանտ կոչումով, 2017 թ.-ին ստացել կապիտանի կոչում, 2019 թ.-ին նույն զորամասում նշանակվել է գումարտակի շտաբի պետ: Մայրիկը պատմում է՝ որդին այդ ընթացքում ամուսնացավ և, ընտանիքին մոտ լինելու համար ու սպասելով որդու ծննդին, որոշ ժամանակ անց տեղափոխվեց ՀՀ ՊՆ խաղաղապահ բրիգադ՝ որպես գումարտակի շտաբի պետ։ 2020 թ.-ին Ռոբերտը ստանում է մայորի կոչում։
«Ռոբերտը հասել էր իր երազանքին, նա իր աշխատանքը չափից շատ էր սիրում: Երբեք չէր տրտնջում: Իսկական զինվորական էր, սիրում էր «ուստավով» ծառայել, ամեն ինչը պետք է տեղը տեղին լիներ, ուշանալ չէր սիրում, տասն օրով արձակուրդ էր գալիս, շաբաթը չլրացած՝ վերադառնում էր զորամաս: Երբ վաշտի հրամանատար էր ու ծառայության մեջ, հրամանատարն ու նրա տեղակալները այդ օրերին էին արձակուրդ գնում: Կարեն Ջալավյանի (Քյոխ) հրամանատարությամբ է ծառայել, նա մի քանի անգամ մերժել է Ռոբերտի տեղափոխման զեկուցագրերը, միշտ ասում էր. «Նա՛ռ (ամուր, պինդ իմաստով), քո նման սպային չեմ թողնի գնալ «Եղնիկներից»»։ Իր հրամանատարական կազմը, զինվորները, իր հետ ծառայած սպաները մինչև հիմա ասում են՝ ո՞վ է տեսել զինվորը պաշտի սպային: Մինչև հիմա էլ գալիս են, նստում, հուզվում՝ չենք հարմարվում, որ Հասրաթյանը չկա: Չափից դուրս լուրջ էր, հազվադեպ իրեն կարելի էր տեսնել ժպտալուց, հազվադեպ էր հումորներ անում, բայց հազարից մեկ, երբ հումոր էր անում, իր շուրջը գտնվող մարդիկ րոպեներ շարունակ չէին կարողանում լրջանալ»:
Ռոբերտն անցել էր Ապրիլ յան պատերազմի բովով, պատվով կատարել մարտական առաջադրանքներ: Չորս տարի անց կրկին պատերազմ սկսվեց: «Երբ տագնապը տվեցին, երեքով՝ ես ու երկու տղաներս, դուրս եկանք տնից ու գնացինք տարբեր ուղղություններով: Վերջին անգամ իմ երեխուն տեսել եմ սեպտեմբերի 26-ին, իր զոհվելուց երևի մի կես ժամ առաջ ինձ հետ է խոսել: Պատերազմի ժամանակ զրույցների ընթացքում արդեն կես խոսքից իրար հասկանում էինք, կոդերով խոսում ու գիտեինք, թե որ մեկս որ հատվածում է: Ինքն ինձ էր ասում, որ զգույշ լինեմ, ես՝ իրեն: Պատերազմի ժամանակ եղել է Հաթերքում, Եղնիկներում, վերջում՝ Հադրութում: Ամեն անգամ ինձ հասկացնում էր, թե որ ուղղությամբ են գնում, բայց այդ օրը խոսեցինք ու չասաց, որ ինչ-որ տեղ ունեն գնալու»: Պատերազմի առաջին օրվանից մինչև անմահանալու օրը Ռոբերտը եղել է թեժ կետերում:
«Երբ զրուցում էինք, տղայից՝ Գոռից էր հարցնում. «Մա՛մ, խոսե՞լ ես Գոռի հետ»: Պատասխանում էի, որ այո: Ասում էր, որ հենց լսում է Գոռի ձայնը, չի կարողանում խոսել, անջատում է զանգը: Ծառայակից ընկերների մոտ միշտ ասել է՝ տեսնես էլի կտեսնե՞մ Գոռիս: Բայց այդ կարոտի հետ մեկտեղ մեկ օր տուն չեկավ, որ տղային տեսնի»: Ռոբերտն անմահանում է հոկտեմբերի 21- ին Հադրութի Դրախտիկ գյուղում: «Այդ օրը եղել են գումարտակի ինը տղաներով: Դիվերսիա է եղել, ինը հոգուց միայն մեկն է ողջ մնացել: Մայրական սիրտս հենց նույն վայրկյանին զգաց, որ մի բան պատահել է: Սկսեցի անընդհատ իրեն զանգել: Չկարողացա իր հետ կապվել: Ամբողջ գիշեր անհանգիստ էի: Առավոտյան զանգահարեցի ֆելդշերին, ասաց, որ ամեն ինչ կարգին է, տղաները տեղ են գնացել, հեռախոսները դրել են լիցքավորման, կգան, Ռոբերտը կզանգի: Հետո իմ սպաներից մեկն ասաց, թե Ռոբերտը վիրավորվել է: Բայց ինձ համար ամեն ինչ պարզ էր: Ես եկա տուն, բայց իրեն մեկ ամիս հետո՝ նոյեմբերի 21-ին նոր դուրս բերեցին այդ տարածքից:
ԴՆԹ-ի անհրաժեշտություն չի եղել: Ռոբերտս ճանաչելի էր: Իր գումարտակի հետ արիաբար մարտնչել են թշնամու դեմ, երկու անգամ ընկել շրջափակման մեջ, և մոտ 150 կմ քայլելով՝ 70 հոգանոց խմբին դուրս է բերել շրջափակումից` իրենց հետ տանելով վիրավոր զինվորներին»: Իսկ վերջում ապրելու ուժի մասին: «Ինձ ապրելու ուժ տվեց վրեժը, իմ երեխու վրեժը պետք է լուծեմ, ուժ տվեցին Ռոբերտի տղան ու կինը, մեր ընտանիքը: Չեմ համարում սա ապրել, ուղղակի գոյատևում ենք: Ինձ երբեմն ասում են, թե որքան ուժեղ եմ, որ այս ամեն ինչի միջով անցնելուց հետո համազգեստ եմ կրում: Մի տարի չէի կարողանում համազգեստին նայել անգամ: Բայց հետո այդ գիտակցումը եկավ, որ դա իմ երեխայի երազանքն էր: Նա սիրում էր այն, պարտավոր եմ այդ համազգեստը կրել: Ռոբերտը հպարտությամբ է այն կրել, այդ համազգեստի համար է նաև իր կյանքը զոհել: Ժամանակը չի բուժում, ամեն օր մեկ միլիմետր խորացնում է վերքը, և արնահոսությունն ավելի է ուժեղանում: Մի օր էլ է անցնում, հասկանում ես, որ երեխեդ չեկավ, օրդ կարոտով անցավ»:
Հ. Գ. - Մայոր Ռոբերտ Հասրաթյանն արժանացել է բազմաթիվ շքանշանների, պատվոգրերի, խրախուսանքների: Պարգևատրվել է «Վազգեն Սարգսյան», «Մարտական ծառայության», «Անբասիր ծառայության համար» 1-ին աստիճանի մեդալներով: Հուղարկավորված է Եռաբլուրում:
ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
![](disc/04-06-24/3cb15581e50688f86405e198d93c67f9.jpg)
![](disc/04-06-24/704583b5f032cd0726e8620b7e2c4477.jpg)
![](disc/04-06-24/074e965ef14517f50f0771e5beb12d40.jpg)
![](disc/04-06-24/2dd98aaf23391caadb9120fdb9cd286e.jpg)
![](disc/04-06-24/d6baf70dff1cd84319965bd73b5d13e3.jpg)
![](disc/04-06-24/82652ae515836ea8c008ed4dc53f7eec.jpg)
![](disc/04-06-24/e18dc593b58deae8f3595470fecdc04e.jpg)
![](disc/04-06-24/440fc86329c72950187ce58dd7fcfde8.jpg)
![](disc/04-06-24/83ce24948212cc61ea6ea06de6a37da8.jpg)
![](disc/04-06-24/ba9bc2f1ca4d5e5478b13a22ff85ba12.jpg)
![](disc/04-06-24/5bf5aed1678a4957c22928d3e1989077.jpg)
![](disc/04-06-24/a52d8d21a1a20245349438bed84c2990.jpg)
![](disc/04-06-24/ff09281e092bcd837b4034a77c0c9aec.jpg)
![](disc/04-06-24/9dfd9148b76a73cdc4af2db0744b0073.jpg)
![](/timthumb.php?src=disc/08-09-24/623e5d80abde7ff8575496cc902c15bc.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/08-09-24/e6415e733c91f44f25f608e36e8fc901.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/08-09-24/f4831dda376750eeee565476002b68a4.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/665591f5c53cbbd613ed147cff39f4d4.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/b69f6b65a4d185440089bb0611c9fb6f.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/58e749e290159f138c21863ba556c449.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/8cd2cbfbb406b6c931fd4594ebca92f8.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/20b37777377748e7f4a0f86d6ae13899.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/34fb8d4ed41f4c7b6ea74eb6d95c1854.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/77099503af1b028e608d0bb603901b9f.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/feaf507807e28fdd77ce22eab6f472bd.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/f18aaedb626a61fdc2a10ec039dc599f.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/f937649d1e25a761915f61a009521d74.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/64160931ac8a1de5786b6f3b4b0ce39d.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/2b486d0db268d801dfde1e97e8d1a847.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/53c7b52313a0978676b43b013ec6ff03.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/2e6ead499c598048a90f4ea2dff20731.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/3245c1e411392c4eece0078f294b8d65.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/192c6520a845248ab167072e231df9e9.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/82add76436f1d016b30c507084ee89bf.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/f32407fe85961f4ecfbf202da3f1a77e.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/21ef21b2cae2513f16195b5971739939.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/538a377f2e1a3c791ee66be49a480408.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/7fc757f8af95daac7f352a1d8cd29d74.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/2197972225a403e3ce73091418187081.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/d807c16164e90651a631fa41f3e7c610.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/54895fe65ad453d159196d1122de48ca.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/f77080299b7debc610ec263cd7fe38e8.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/9cfe8b155c78fbfd36e22b1ea7af282a.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/587c808fa277c6768ad15f5b05253907.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/3c65c2ad09ed2806656a67f3c97cea66.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/b9f6de5440afdcaf61181e2c9b18b990.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/5f884d418f7bf769bede3127e33aaab8.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/42b5fa49136f5da2abc8c4ed84996100.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/5690adb243eac008c7365f99bf081e8c.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/30262a59d5f14e9e9ddb28badc1722cf.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/98fcd54ff1c6a7a09afc774dfb394f9c.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/458f4bddbb1f99463b16a104b7950043.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/6058532c4ff22248b7190023387f1b5d.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/c84291d87f3677ef5744e962449a5e8d.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/dce255a70e4b5f82e62355785f5f1471.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/715fb75da4ba8715c0c935ca85078a64.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/bc595d7616936c14b6dbebf172e1ae64.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/b6ed6608ab832a8c276f193a96a4649f.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/5b9738e5d590ddd5d21d17be8f6dde03.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/0479429c59b48de60430e49dabd76571.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/1465097cbf461b35b2209622c538beb8.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/3f312fb1c2573ea202699786a0771f1f.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/06c22338800ced4831170e0d4d3cbcc4.jpg&w=60&h=60)
![](/timthumb.php?src=disc/07-09-24/30675d8cbdfbcef1b112091014408394.jpg&w=60&h=60)
![](banners/acba.gif)