Ինչո՞ւ ձեզ քաղաքացի զգալու համար պետք է անպայման եկեղեցու կողմը թքեք

Ալլա Մուրադյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Հոգևորականներին պաշտպանել չեմ սիրում, զուտ այն պատճառով, որ իմ համոզմամբ յուրաքանչյուր քիստոնյայի գործն է եկեղեցում հավատքի զինվոր լինելը, որ թե քահանայի թիկնապահը: Բայց քանի որ տեսա իմ ընկերներից ոմանք ջանադրաբար տարածում են Նավասարդ արք. Կճոյանի վերաբերյալ Ազատություն ռադիոկայանի նյութը, որոշեցի հասկանամ ովքեր են այդ մարդիկ: Ուրեմն, Ազատություն ռադիոկայանը չեմ սիրում, դա իմ անձնական վերաբերմունքն է, սակայն իրենք բավականին լավ սոցիալական նյութեր ունեն մեր երկրում անապահով մարդկանց կյանքերի, նրանց դժվարությունների և խնդիրների մասին, որոնց պարբերաբար հետևում եմ: Եթե այդպիսի լավ քաղաքացի եք, եթե խոսքի և մարդու իրավունքների ազատության մասին ձեր պատկերացումները ունեք, ինչու ձեր էջերում այդ նյութերից և ոչ մեկը չգտա? Ինչու ձեզ քաղաքացի զգալու համար պետք է անպայման եկեղեցու կողմը թքեք, ինչու ձեր սեփական հոգու ներսը չեք նայում, թե ինչով եք հետաքրքված? Ինչու մեր ժոովրդի միջից չեն վերանում անգամ ֆեյսբուքում այն մարդիկ, ովքեր սուրճի բաժակի շուրջ պետք է անպայման մեկի ոսկորները լվանան? Երբ պետք է հասկանանք, որ մեր էներգիան, մեր ջանքերը և գործերը պետք է ուղղված լինեն կառուցողական աշխատանքներին: Քննադատությունը առողջ կարող է լինել այն ժամանակ, երբ հաշվի են առնվում բոլոր տեսակետները: Ով է ասել, որ լրագրողը իրավունք ունի զզվացնելու և սահմանները անցնելու, իսկ հոգևորականը իրավունք չունի դրա մասին բարձրաձայնելու? Իսկ լրագրողի դաստիարակության մասին ով պետք է մտածի, որտեղ ինչ պետք է խոսել, որտեղ ինչ հարց տալ? Ինչու չեք անդրադառնում լրագրողի բարոյական կերպարին? Այս նյութը բավականին լուրջ առիթ էր ինձ համար վերանայել իմ ընկերների ցանկը և հեռացնել այն մարդկանց, ովքեր անիմաստ կերպով են ֆեյսբուքը օգտագործում: Մարդ պետք է ընթանա ժամանակի պահանջներով, արդեն արդիական չէ եկեղեցուն փնովելը, պետք է քրիստոնյա լինել, քրիստոնեական երկիր կառուցել, Լենինի գաղափարները արդեն վաղուց հնացել են: