4 տարի առաջ այս օրը գտնվեցին 70 օր անհետ կորած համարվող 6 տղաները. ինչպե՞ս դասավորվեց նրանց կյանքը

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին

2020 թվականի դեկտեմբերին, արյունալի 44-օրյա պատերազմի ավարտից ամիսուկես անց այս տղաների պատմությունը մի լույսի շող էր, որ հույս արթնացրեց հարյուրավոր ծնողների սրտերում, որոնք ամիսներ շարունակ փնտրում էիր իրենց որդիներին: Դեկտեմբերի 20-ին լուր տարածվեց՝  70 օր շարունակ անհետ կորած համարվող տղաները ողջ են, գտնվել են...

«Երբ մի պահ տեղափոխվում ենք  անցյալ տարվա նույն օրերը,  թվում է՝ անվերջանալի տառապանքին ու ցավին վերջ չկար։ 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմի բոթը թակեց նաև մեր դուռը: Ընդամենը 2 ամսվա ժամկետային զինծառայող մեր որդուց՝ Արթուր Հարությունյանից վերջին լուրը ստացել էինք հոկտեմբերի 16-ին՝ հոկտեմբերի 10-ից արդեն թշնամու  թիկունքում հայտնվելու, շրջափակման  մեջ լինելու ընթացքում։ Մեզ համար դժոխք դարձած օրերը մեզ հեռացնում էին ամեն օր նրան գտնելու հույսից... ո՞ւմ միջոցով Աստված կփրկեր ու տուն կբերեր մեր Արթուրին, ե՞րբ կբերեր»,- հիշում է Սոնա Ադամյանը` MediaHub-ին պատմելով իր սպասումների, հուսահատության, Աստծո մեծության մասին։ 

Սոնայի ու անհետ կորած համարվող մյուս զինծառայողների ծնողների ապրումներն ու զգացողությունները նույնն էին։ Ամեն օր Արցախի փրկարարներին որոնողական աշխատանքների էին ուղարկում աղոթքով, որ որդիներից մի լուր բերեն։ Դժվարությամբ, բայց խոստովանում են՝ պատրաստ են եղել լսելու նույնիսկ ամենաանցանկալի, ամենասարսափելի լուրը։ 

«Լուսաբացին հույսն արթնանում էր, մայրամուտին, ցավոք, մարում։ Դա տևեց մինչև դեկտեմբերի 17-ը, երբ 70 օր անց, առաջին անգամ լուր ստացվեց՝ տղերքը ողջ են։ Աննկարագրելի զգացողություններ ունեմ դեկտեմբերի 20-ի  հետ կապված, երբ արդեն նախապատրաստված որոնողական խմբերը դուրս էին եկել կյանքեր փրկելու, և նրանց մեջ էր նաև որդիս»,- ասում է տիկին Ադամյանը՝ 4 տարվա հիշողությունները վերարտադրելիս նորից արտասվելով։ 

Իրապես դժոխքի ճանապարհ են անցել փրկված 6 զինծառայողների՝ Արսեն Այվազյանի, Դավիթ Սահակյանի, Նիկոլայ Ստեփանյանի, Արթուր Հարությունյանի, Արման Արմաղանյանի և Ռուսլան Թումանյանի ծնողները։ 70 օր զավակների հետ տառապանքի ճանապարհ են անցել։ Հադրութի անկումից հետո տղաները մնացել են պաշարման մեջ՝ անպաշտպան, անօգնական վիճակում։ Դեկտեմբերի 20-ին՝ այդ սպասված օրը չէր անցնում, առավել ևս, որ վտանգներով դեռ լեցուն էր վերջնական տունդարձի ճանապարհը:

«Սրտի թրթիռով րոպեներն էինք հաշվում,  սպասում  «օպերացիայի» իրականացմանը, որի կազմակերպման գործում հսկայական էր  փրկարարական խմբի, ի դեմս գեներալ-լեյտենանտ Կարեն Սարգսյանի ավանդը: Մարդկային ու մասնագիտական բացառիկ ունակություններով օժտված փրկարար ծառայողները  անհամեմատելի նրբազգացությամբ, նվիրվածությամբ, հոգատարությամբ էին շփվում անհայտ կորած համարվող զինծառայողների ծնողների ու հարազատների հետ, գերհոգնած, գերհուզված։ Ի վերջո, ուշ երեկոյան եկավ մեր որդիներին գրկելու ժամը․․․․»,- պատմում է Սոնա Ադամյանը։ 

Այսօր 6 տղաների վերածնման օրն է։ Ավանդույթ է՝ բոլորը հավաքվում են այսօր, միմյանց շնորհավորում, հիշում գլխներով անցած պատմությունները։ 4 տարիների ընթացքում շատ բան է փոխվել։ Արմանը, Կոլյան, Նիկոլայն ու Ռուսլանն ամուսնացել են, մյուսները շարունակում են կրթությունը։ Նիկոլայն աշխատում է իր հեղինակային գրքի վրա, վավերագրում իր և ընկերների 70-օրյա դժվար ու հաղթական ճանապարհը։  Տղաների մտերմությունը մերձեցրել է նաև ծնողներին։ Տիկին Սոնայի խոսքով՝ այսօր երեկոյան վերստին հանդիպելու են՝ փառաբանելու Տիրոջը, որ խնայել է իրենց զավակներին։

 Հետևեք մեզ՝ այստեղ