Երբեմն «կներես» ասելու համար զղջում եմ, որովհետև ազնիվ մարդիկ քիչ են մնացել. Լուսին Վարդանյանն անկեղծանում է
ԼԱՅՖLife.panorama.am-ի շարքին համապատասխան՝ դերասանուհի Լուսին Վարդանյանն առանց բեմական դիմակի անկեղծանում է:
Մանկությանս ամենավառ հիշողությունները...
Մանկությանս ամենավառ հիշողությունները կապված են ընտանիքիս եւ իմ բակի խաղերի հետ (չնայած մայրս հաշված րոպեներ էր մեզ թույլ տալիս բակում ժամանակ անցկացնել, բաjց նույնիսկ այդքան ժամանակում հասցնում էինք խաղալ բոլորին շատ ծանոթ «ռեզին», «կլասս», «գործնագործ» եւ այլ՝ ավելի ազնիվ խաղեր, քան հիմա խաղում են երեխաները): Շատ վառ հիշողություններ ունեմ՝ կապված Խնկո Ապոր գրադարանի հետ, որտեղ մայրս է աշխատում. Մենք մասնկացում էինք տարբեր գեղեցիկ միջոցառումների, կրթվում, գիրք կարդում եւ դաստիարակվում՝ գնահատելով գեղեցիկը: Ութ տարի սովորել եմ ոկալ երաժշտական դպրոցում, որտեղ եւս շատ երջանիկ ու վառ օրեր եմ անցացրել, դրանք եւս մանկությանս հիշադարանում ամուր պահում եմ:
Եկա, որովհետեւ...
Եկա Թատերական ինստիտուտ, որովհետեւ հարազատներս եւ Աշոտ Բզնունին, ում մոտ վոկալ էի պարապում, ասացին՝ ավելի լավ է առաջին մասնագիտությունս լինի դերասանական արվեստը, իսկ հետո նոր երգը:
Շարունակությունը՝ այստեղ



