Նկարիչ Գարեգին Հարությունյանը մասնակցել է Միլանի դիզայնի շաբաթվան

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին

Նկարիչ Գարեգին Հարությունյանը Միլանի դիզայնի շաբաթվան մասնակցելուց հետո կիսվում է այս կարևոր իրադարձությանն իր ներգրավվածության, ինչպես նաև դիզայնի ոլորտում նորագույն միտումների ու Հայաստանում իր աշխատանքի մասին։

-Գարեգին, ապրիլ ամսին մասնակցել եք Միլանի դիզայնի շաբաթին։ Ի՞նչ միտումներ կամ նորամուծություններ եք նկատել այս տարվա միջոցառմանը:

-Milan Design Week 2025-ը ցույց տվեց, որ դիզայնը դառնում է ոչ միայն տեսողական, այլ նաև զգայական փորձ։ Ցուցադրությունները վերածվել էին միջավայրերի, որտեղ մարդիկ ներգրավվում էին, և այդ տարածքները փոխվում էին նրանց անմիջական ազդեցությամբ։ Տեխնոլոգիաները, հատկապես AR-ը և սենսորները, միավորում էին թվային և ֆիզիկական աշխարհները։ Շատ ցուցադրություններ շեշտադրում էին էկոլոգիական մոտեցումները, օգտագործելով վերամշակված և բնական նյութեր։

-Ինչպե՞ս կարող է Միլանի դիզայնի շաբաթվա ընթացքում ստացած ոգեշնչումն անդրադառնալ Ձեր աշխատանքի կամ առօրյա կյանքի վրա:

-Ոգեշնչումն այստեղ բխում է ոչ միայն առարկաներից, այլև ռիթմից։ Միլանի քաղաքի և այս միջոցառման էներգետիկան ստիպում է մտածել այլ ծավալներով, մեծ մասշտաբով։ Այն այնքանով է անդրադառցել իմ կյանքի վրա, որ ավելի ակտիվ եմ սկսել ստեղծագործել՝ քանի որ ոգեշնչումս շատ է։ Այս ռիթմը ազդում է իմ աշխատանքների վրա, որտեղ ես փորձում եմ համադրել տարբեր էմոցիաներ, տեխնոլոգիաներ ու վիզուալ տարրեր՝ ստեղծելով միևնույն ժամանակ ուժեղ, դինամիկ ու ազդեցիկ գործեր։

Լուսանկարը՝ Mediamax-ի

-Ի՞նչն է Ձեզ առավել տպավորել ու ոգեշնչել։

-Կարող եմ հատուկ նշել երկու ինստալյացիա, որոնք ինձ վրա շատ մեծ տպավորություն գործեցին։
Նախ շատ տպավորիչ էր Սելետիի (Seletti) Curious X: Sensorium Piazza-- ինստալյացիան։ Սա այլ իրականություն էր՝ ինտերակտիվ, փոփոխվող, գրեթե կենդանի։ Ֆոտոբութքներից մինչև ռեակտիվ մակերեսներ, հոտեր, ձայներ ու լույսեր՝ ամեն ինչ արձագանքում էր մարդկանց ներկայությանը։ Այդ տարածքը շնչում էր։ Այդ փորձառությունն ինձ հիշեցրեց, որ արվեստը երբեմն հենց հանդիպման պահն է՝ մարդու և տարածության, տեխնոլոգիայի և զգայության։ Կցանկանայի հատուկ խոսել Seletti լամպի անհատականացման մասին։ Ինձ համար ամենատպավորիչներից մեկն անկասկած Hotel Voyeur լամպն էր։ Այն կարծես սովորական առարկա չէր, այլ մի ամբողջ մինի աշխարհ։ Շատ հավանեցի, թե ինչպես է արվեստը տեղափոխվել ինտերակտիվ դաշտ՝ թույլ տալով մարդկանց ներբեռնել իրենց վիդեոները ու մաս կազմել ինստալյացիային։ Դա իսկապես փոխում է դիտողի ու արվեստի հարաբերությունը։

Մյուսը Hermès-ի ինստալյացիան է Լա Պելոտա տարածքում, որն այս անգամ այն բոլորովին այլ էր՝ թեթև, գրեթե մեդիտատիվ։ Սովորական մուգ դահլիճների փոխարեն այս տարի ստեղծվել էր մի պայծառ սպիտակ տարածք, որտեղ ներկայացված էին տան տարատեսակ պարագաներ՝ ափսեներ, սափորներ, ծաղկամաններ, բայց ամենահետաքրքիրը մասշտաբային պատերն էին, որոնք գետնի հետ չէին հատվում՝ մոտ մեկ մետր բարձրության վրա էին ու ասեք կախված էին օդի մեջ։ Այդ մինիմալիստական մոտեցումը՝ առանց ավելորդ դեկորացիաների, օգնում էր կենտրոնանալ հենց առարկաների վրա։

Ես էլ մինիմալիստական գործեր ունեմ, Միլանում էլ ավելի ոգեշնչվեցի ու շատ բաներ սովորեցի։ Դա նաեւ թրենդի մեջ լինելու հնարավորություն է, որովհետեւ արտիստն ուսումնասիրող եւ ստեղծագործող լինելուց բացի, պետք է նաեւ կարողանա վազել ժամանակի հետեւից եւ նրա պահանջարկին համապատասխան գործեր անել։ Իհարկե, կարող ես թրենդների հետեւից չընկնել, սեփականն անել ու ինքդ շուկայում թելադրող դառնալ, բայց դրա համար էլ ավելի շատ ջանքեր են պահանջվում:

Լուսանկարը՝ Mediamax-ի

-Ինչպիսի՞ ազդեցություն կունենա մասնակցությունն այս յուրահատուկ միջոցառմանը Ձեր հետագա աշխատանքի վրա։

-Այսպիսի միջոցառումներին մասնակցելն իսկապես թանկարժեք փորձ է արտիստների համար, պետք է ավելի շատ շրջագայել ու սովորել նման վարպետների գործերից, հետո ինքդ էլ չես հասկանում, թե ինչպես ես սկսում մի քանի անգամ ավելի լավ ստեղծագործել։ Միլանն էլ ոչ պակաս ազդեց ինձ վրա, հատկապես ճարտարապետությունն էր հզոր։ Անգամ քաղաքի ծայրամասերում այնպիսի լուծումներով շենքեր էի տեսնում, որ ոչնչով չէին զիջում կենտրոնում եղածներին։ Դիզայնի շաբաթվա ընթացքում էլ զգացի, որ հիմա շատ հարկի են պարզ մետաղային լուծումները, որոնց կարելի էր տեսնել անգամ բաժակների ու շշերի վրա, կամ պատերի վրայի կտավների համադրության մեջ։ Ինքս էլ եմ հիմա փորձում մետաղների հետ աշխատել, որովհետեւ դրանք հետաքրքիր են նայվում: Այժմ աշխատում եմ 3 խոշոր նախագծի վրա՝ առաջին երկուսը կապված են քաղաքային արվեստի հետ, իսկ մյուսի մասին դեռ չեմ կարող խոսել։

Լուսանկարը՝ Mediamax-ի

- Ձեր որ աշխատանքներում կարող ենք տեսնել մետաղը։

- Սարյան փողոցում ստեղծած մուրալում որմնանկարից բացի նաեւ մետաղային լուծումներ կան։ Դա արել եմ մինչ Միլան մեկնելը, բայց այնտեղ տեսածն ավելի ամրապնդվեց իմ մեջ։ Առաջիկայում Հյուսիսային պողոտայի հին շենքերից մեկի վրա Սերգեյ Փարաջանովին նվիրված գործ եմ անելու, որը ոգեշնչված է լինելու նրա կոլաժներից, դրանք նույնությամբ թողնելու եմ, պարզապես ծավալն է ավելի մեծ լինելու։ Քաղաքի այդ հատվածում արվեստային գույները պակասում են, եւ այդ բացն էլ փորձելու եմ լրացնել։ Այդ աշխատանքում մետաղային լուծումներ եմ կիրառելու՝ դետալները մասշտաբային կլինեն, կօգտագործենք քարեր, մարգարիտներ, զարդանախշեր ու իր կոլաժներից որմնանկարներ: 

-Նմանատիպ աշխատանքների ստեղծման համար որքա՞ն ժամանակ է պետք։

- Եղանակային պայմաններից շատ բան է կախված, օրինակ՝ «Մայրությունը», որն արել ենք եռահարկ շենքի մոտ 100 քառակուսի մետրի վրա, մի քանի օրում եմ արել։ Քանի որ Միլան մեկնելու պատճառով շտապում էի, նաեւ անձրեւային եղանակին եմ աշխատել, ավարտել եմ ու 1 ժամից ուղեւորվել օդանավակայան։

Հետևեք մեզ՝ այստեղ