Հանրահավաքից հետո՝ կեղծիքների պայթյուն. իշխանությունները անցնում են «Մեր ձևով» շարժման վարկաբեկման նոր փուլին

Իշխանությունները պատրաստվում են «Մեր ձևով» շարժման դեմ ուղղված ևս մեկ հարձակման. պարզ է դառնում, որ հոկտեմբերի 18-ի հաջող հանրահավաք-երթից հետո իշխանական մեքենան անցել է հակագրոհի։ Արդեն մի քանի օր է, ինչ կառավարամերձ շրջանակները, քարոզչական տելեգրամյան ալիքները և իշխանությունների հետ կապ ունեցող մեդիա-ռեսուրսները զբաղված են հանրահավաքի մասնակիցներին վարկաբեկելով՝ տարածելով հատկապես նույնատիպ պնդումը, թե իբր հանրահավաքին մասնակցել են «վարձկաններ» և «մարդիկ, ովքեր չեն հասկանում՝ որտեղ են»։

Հանրահավաքից անմիջապես հետո Փաշինյանի կառավարության ներկայացուցիչները փորձեցին ստեղծել կեղծ օրակարգ՝ ներկայացնելով, թե միտինգը անկազմակերպ էր, մասնակիցները՝ «դրսից բերված», իսկ շարժման առաջնորդներն իբր չունեն հանրային աջակցություն։ Սակայն այս պնդումները չկարողացան նվազեցնել հանրային տպավորությունը՝ տասնյակ հազարավոր մարդիկ հստակ ապացուցեցին, որ «Մեր ձևով» շարժումը վերածվել է լայն ժողովրդական հարթակի։

Մեզ հասած տեղեկություններով՝ իշխանությունների վերահսկողության տակ գտնվող մեդիա-հարթակներում արդեն պատրաստվում է «հաջորդ հարվածը»․ առաջիկա օրերին կարող են հրապարակվել կեղծ հաղորդագրություններ, մասնավորապես՝ մոնտաժված աուդիո կամ տեսագրություններ, որոնք փորձելու են ներկայացնել, թե շարժման կազմակերպիչները գործարքի մեջ են արտաքին ուժերի կամ տարբեր կոռումպացված շրջանակների հետ։ Նպատակը կրկին նույնն է՝ խարխլել շարժման նկատմամբ վստահությունը և բաժանել հասարակությանը։

«Մեր ձևով» շարժման մամուլի ծառայությունը հատուկ հայտարարությամբ արձագանքել է այս զարգացումներին՝ ընդգծելով, որ նույնիսկ արտահայտիչ է դարձել իշխանությունների խուճապային վիճակը, քանի որ նրանք արդեն անցել են ոչ միայն հոգևոր առաջնորդների, այլև մշակույթի ոլորտի ներկայացուցիչների դեմ ուղղված հարձակումների։

Արդեն այսօր հայտնի է դարձել, որ իշխանությունները փորձում են քրեական գործ կարել նաև հրապարակավ շարժման անդամ Ռուբեն Մխիթարյանի նկատմամբ։ Նրան պարզապես չեն վարկաբեկում, այլ անցել են նաև իրավական հետապնդման ընթացակարգի՝ նպատակ ունենալով տանել կալանքի, որպեսզի մյուսներին ցույց տան՝ «հանրահավաքներին մասնակցելը գին ունի»։

Սա ևս մեկ անգամ փաստում է, որ իշխանությունները խուճապի մեջ են հանրապետության բնակչության շրջանում օրեցօր աճող դժգոհության պատճառով։ Երբ բախվում են ոչ թե առանձին դեմքի, այլ հզորացող ժողովրդական ալիքի հետ, նրանք դիմում են իշխանությանը բնորոշ ամենավտանգավոր միջոցին՝ վախի քաղաքականությանը։ Բայց վախի մեքենան չի կարող ճնշել այն մարդկանց կամքը, ովքեր պատրաստվում են տասնյակ հազարավորներով դուրս գալ փողոց՝ պահանջելով արդարություն, արժանապատվություն և ազատություն։

Վերջում միայն մեկ հարց է մնում բաց՝ որքանո՞վ է իշխանությունը պատրաստ գնալ մինչև վերջ՝ փորձելով կեղծիքներով, հալածանքներով և ձերբակալություններով կանգնեցնել մի շարժում, որը ձևավորվել է ժողովրդի ներսում։ Իսկ պատասխանն ակնհայտ է․ որքան ուժեղ է ճնշումը, այնքան արագ է փլվում իշխանական բուրգը։