Հին Երևանից մինչև ընտանեկան հիշողություններ. Ազգային պատկերասրահը բացվել է «Հնչող պատկերներ» ցուցահանդեսը՝ նվիրված Մարկ Գրիգորի Աղասյանի 100-ամյակին

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին 

«Այսօր ես այստեղ եմ միաժամանակ մի քանի դերերում՝ որպես թոռնուհի, որպես ժառանգորդ, որպես թանգարանի վարիչ և որպես արվեստի պատմաբան։ Եվ այսօր մենք հավաքվել ենք այստեղ՝ հիշատակելու և նշելու ականավոր հասարակական գործչի և նկարչի ծննդյան հարյուրամյակը»,-ասաց Մարինա Հակոբյանը՝ բացելով «Հնչող պատկերներ» հոբելյանական ցուցահանդեսը Հայաստանի ազգային պատկերասրահում։ Այն նվիրված է Գրիգոր Աղասյանի՝ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ կերպարվեստի առանցքային դեմքերից մեկի, ուսուցչի, հասարակական գործչի և հին Երևանի նուրբ տարեգրողի 100-ամյակին։

Ցուցահանդեսը կառուցված է որպես նկարչի կյանքի և ներաշխարհի մասին ամբողջական պատմություն։ Գրեթե հարյուր գեղանկարչական և գրաֆիկական աշխատանքներ, որոնցից մի քանիսը հայտնաբերվել են թանգարանային պահոցներում և ցուցադրվում են առաջին անգամ, թույլ են տալիս մեզ տեսնել Աղասյանին իր ժանրերի և տրամադրությունների ողջ բազմազանությամբ՝ բազմաֆիգուր քաղաքային տեսարաններից մինչև ինտիմ նատյուրմորտներ, ճանապարհորդական ուրվագծերից մինչև փիլիսոփայական բնապատկերներ։

Գրիգոր Աղասյանին հաճախ անվանում են «հայ Բրեյգել»՝ առօրյա տեսարանների մոնտաժների միջոցով անցյալի բազմաշերտ պատկեր ստեղծելու իր ունակության համար: Նրա «Երևանը» կազմված է բակերից և շուկաներից, փողոցային զրույցներից և աշխատանքային տեսարաններից, ջերմությամբ, հումորով և ներքին ներդաշնակությամբ լի առօրյա կյանքից: Այսօր այս աշխատանքները կարդացվում և գնահատվում են ինչպես որպես գեղարվեստական ​​պատկերներ, այնպես էլ որպես դարաշրջանի տեսողական փաստաթղթեր, որոնք արտացոլում են այլևս գոյություն չունեցող քաղաքը:

Ցուցահանդեսը տարածվում է չորս թեմատիկ սրահներում: Առաջինը նվիրված է նկարչի մանկության Երևանին՝ 1930-ականների քաղաքին, նրա բնակիչներին, ռիթմին և հուզական մթնոլորտին: Երկրորդ սրահը պատմում է Աղասյանի ճանապարհորդությունների մասին Եվրոպայով՝ Իտալիայում, Ֆրանսիայում, Իսպանիայում, Անգլիայում և Էստոնիայում:

Այստեղ հատկապես ուշագրավ են մատիտով և ջրաներկով կատարված գրաֆիկական աշխատանքները, որոնք փոխանցում են սուր դիտարկման հմտություն և մոդեռնիստական ​​տեսողության ազատություն: Երրորդ և չորրորդ սրահները բացահայտում են նրա աշխատանքի ավելի մտերիմ շերտը՝ հիշողությունը, մտորումները, հայկական քաղաքն ու գյուղը, և Աղասյանի «ուրիշի» որոնումները՝ իր փորձարկումների և փիլիսոփայական ընդհանրացման հակումով: Ցուցահանդեսն ավարտվում է ընտանիքի, մայրության և նատյուրմորտի թեմաներով՝ թեմաներ, որոնք, ըստ կազմակերպչի, հիմնարար նշանակություն ունեին նկարչի համար՝ թե՛ իր արվեստում, թե՛ կյանքում։ «Սա նրա սիրելի թեման էր։ Նա այնպիսի մարդ էր, որի համար ընտանիքն ու սերը ամենակարևորն էին», - նշեց Մարինա Հակոբյանը։

Ցուցահանդեսի վիրտուալ մասը արժանի է հատուկ ուշադրության։ VR տեխնոլոգիայի միջոցով այցելուները կարող են հայտնվել Գրիգոր Աղասյանի արվեստանոցում, որտեղ նա աշխատել է գրեթե քառասուն տարի։ Հիշողության և ստեղծագործականության այս տարածքը վերստեղծված է վավերագրական ճշգրտությամբ՝ սկսած նկարակալից և պալիտրաից մինչև ձայնագրիչ և քաղաքի համայնապատկերը պատշգամբից։

ՀՀ նկարիչների միության նախագահ Սուրեն Սաֆարյանը, որը լավ էր ճանաչում Աղասյանին, ընդգծեց նրա դերը որպես մանկավարժ և հասարակական գործիչ. «Նա կարողացավ գրավել Երևանը իր ամենաանձնական անկյուններում։ Նրա աշխատանքներին նայելով՝ մենք վերադառնում ենք այդ տարիներին, ավանդույթներին, կյանքի ձևին, մարդկային հարաբերություններին։ Սա մի ամբողջ պատմություն է, երևանյան պատմություն»։

Հետևեք մեզ՝ այստեղ