«Ընկերների համար կարող էր գնալ լուսնից քար բերելու». կամավոր Ղևոնդ Ղևոնդյանն անմահացել է հոկտեմբերի 8-ին Ջրականում. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Վեց կիլոգրամ քաշով է ծնվել տղաս։ Այդպես էլ իր մականունը մնաց «Գոջի»։ Այդ նույն անունը հետո հավերժացրեցի նաև իր քարի վրա»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է տիկին Գոհարը՝ Ղևոնդի մայրիկը։ Որդու մասին խոսելիս նշում է՝ շատ աշխույժ էր, ընդունակ։ «Մանկությունից սկսած՝ տարբեր տեսանյութեր ունեմ Ղևոնդիս հետ կապված։ Մեկ շնչով մի քանի տասնյակ երգ և բանաստեղծություն էր ասում։ Բոլոր երգերը հայրենիքի, հողի մասին էին։ Չնայած իր աշխուժությանը, նաև միշտ ականջալուր էր մեր՝ իր ծնողների խոսքին։ Շատ հարգանքով էր բոլորի նկատմամբ։ 28 տարեկան տղա էր, բայց մի անգամ հոր հետ բարձր ձայնով չէր խոսել։ Ինձ էր օգնում տարբեր հարցերում։ Ժպիտը միշտ իր դեմքին էր։ Սպիտակամաշկ էր, բաց գույնի մազերով»։

Ղևոնդը ծնունդով Երևանից է։ Այստեղ է դպրոց և մանկապարտեզ հաճախել։ «Մանկապարտեզում աչքի էր ընկնում, դաստիարակները, տնօրենն իր հանդեպ յուրահատուկ վերաբերմունք ունեին։ Բոլոր միջոցառումներում նա ներգրավված էր։ Ես միշտ ասում եմ՝ Ղևոնդն ամեն տեղ պետք է լիներ»։

1999-2001 թթ. Ղևոնդն ուսանել է Դավթաշեն վարչական շրջանի Սամվել Գևորգյանի անվան 189 դպրոցում։ Այնուհետև ընդունվել է Երևանի պարարվեստի պետական քոլեջի պարարվեստի ընդհանուր բաժին։ «Աղջիկս շատ լավ էր պարում։ Գնացինք, որ նա ընդունվի ուսումնարան, տղայիս էլ խոստացա՝ քեզ պոնչիկանոց կտանեմ, դու էլ քննությանը մասնակցիր։ Տղաս համաձայնեց։ Ղևոնդը քննության մտավ, ուշանում էր։ Մեկ էլ քարտուղարը դուրս եկավ՝ տիկին Գոհար, շնորհավորում ենք, Ղևոնդ Ղևոնդյանն ընդունվել է։ Ասացին, որ պայմանական մեկ տարով վերցնում են իրեն, քանի որ շատ լավ տվյալներ ունի, ընդունակ է, նաև շատ լավ էր պատասխանել բոլոր հարցերին։ Եվ մեկ տարվա փոխարեն նա սովորեց և ավարտեց Պարարվեստի ուսումնարանը։ Հիմա, երբ նկարներ, տեսանյութեր ենք հրապարակում, իր ուսուցիչները շատ սիրով են խոսում Ղևոնդի մասին։ Ավարտելուց հետո կապը պահպանում էր բոլորի հետ։ Բայց բանակից վերադառնալուց հետո կրթությունը պարարվեստի ոլորտում չշարունակեց»։

Ղևոնդի ժամկետային ծառայությունն անցել է Մատաղիսում։ Զորացրվելուց հետո՝ 2013 թվականին ընդունվել է ՔԱԳՎ «Ավիաուսումնական կենտրոն» ՓԲԸ և ստացել օդային տրանսպորտում փոխադրումների կազմակերպման և կառավարման որակավորում։ Համատեղ աշխատել է Երևանի «Թուֆենկյան» հյուրանոցում՝ որպես անվտանգության պատասխանատու։ Ղևոնդն ուսանել է նաև Հայաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի «Տեղեկատվական անվտանգություն» ֆակուլտետում և ստացել բակալավրի որակավորման աստիճան։ Մայրիկն ասում է՝ այդտեղ հեռակա ուսուցմամբ էր սովորում։ Նույն ընթացքում նաև վարորդական իրավունք է ստացել և, տիկին Գոհարի խոսքերով, ամեն ինչ արել է ինքնուրույն։ «Գալիս էր տուն, փաստաթուղթը դնում սեղանին և ասում՝ տղուդ պաչի, բա մաղարիչ չե՞ս անում։ Ամեն ինչին հասել է սեփական ուժերով, ոչ մեկն իրեն չի օգնել, գիշեր-ցերեկ աշխատելով՝ նման լավ արդյունքների էր հասել։ Շատ աշխատասեր էր, լուսավոր տղա էր, տղամարդու իդեալ էր»։

Ղևոնդն իր աշխուժությամբ և ընդունակ լինելու շնորհիվ իրեն «գտել» է աշխատանքային և ուսման տարբեր ոլորտներում։ «Շփվում էր զբոսաշրջիկների հետ, անգլերենին էր տիրապետում։ «Թուֆենկյանի» սեփականատերն իր մասին գրել է. «Ընկերների համար նույնիսկ կարող էր գնալ լուսնից քար բերելու»։ Իրոք, այդպիսին էր։ Բոլորին հասնող, օգնող, ձեռք մեկնող»։

Ղևոնդի հայրիկը մասնակցել է 2016 թվականի Քառօրյա պատերազմին, իսկ 44-օրյա պատերազմի օրերին աշխատել է շտապօգնության ծառայությունում։ «Զինվորներին է տեղափոխել այդ օրերին, շատերն աչքի առաջ են մահացել, շատերին կարողացել են փրկել, մինչև հիմա էլ տղաները գալիս-գնում են, ասում՝ մեզ կյանք եք տվել։ Որքան հնարավոր է՝ շատ տղաների է շտապօգնության մեքենայով տեղափոխել Երևան։ Պատվոգրեր, մեդալ ստացավ, բայց այդ օրերը հետք թողեցին իր առողջության վրա։ Դե, տղան էլ իր հայրիկից դա էր տեսել»։

Սկսվեց 44-օրյա պատերազմը։ Մայրիկն ասում է՝ որդուց փորձում էին շատ բան թաքցնել՝ ճանաչելով նրա բնավորությունը, վստահ լինելով, որ կնետվի մարտի դաշտ։ «Տանն էինք, ասաց՝ ես գնում եմ։ Բարկացա։ Արձագանքեց՝ 18 տարեկան տղերքն առաջին գծում կանգնած են։ Այդ օրը գնաց, բայց վերադարձավ։ Ուրախացա։ Բայց տղաս հստակ որոշում ուներ։ Սիրտս կտրտվում էր, տանն իր հետևից ման էի գալիս՝ Գոջի ջան, ցավդ տանեմ, մի գնա, ես քո կյանքով եմ ապրում։ Ժպտալով ասաց՝ մամ, քո կյանքով ապրի, ու սկսեց ծիծաղել։ Իրար դեմ-դիմաց նստեցինք, հեռախոսը զանգում էր, ասացի՝ անջատի, ասաց. «Մա՛մ, գնում եմ «ռադ» անեմ, գամ»։ Ինձ խաբեց։ Տանից դուրս եկավ, նորից հետ եկավ, հարցրեցի, թե ինչ է մոռացել, արձագանքեց՝ մոռացել եմ քեզ պաչել։ Փաթաթվեց, համբուրեց ինձ ու գնաց։ Առաջին հարկում էինք ապրում, միշտ պատուհանից իրար նայում էինք, համբույր ուղարկում։ Բայց այդ օրը լուռ, տխուր հայացքով գնաց»։

Ղևոնդը ճանապարհ է ընկնում Արցախ հոկտեմբերի 3-ին, անմահանում հոկտեմբերի 8-ին Ջրականում։ «Այդտեղ մի ծառ կա։ Ղևոնդս զոհվել է Ջրականի միայնակ ծառի տակ՝ ժպիտը երեսին։ Այդպես նաև գրքում եմ գրել»։

Հոկտեմբերի 9-ի առավոտյան արդեն բոլորն իմացել են Ղևոնդի զոհվելու լուրը՝ բացառությամբ ծնողների։ «Ամուսնուս երեկոյան ասել էին, որ վիրավոր է։ Բայց, երբ ամսի 9-ին տեսանք մեր տուն եկող մարդկանց, հասկացանք՝ լույսի պես երեխուս կորցրել եմ»։

Մայրիկն ասում է՝ Ղևոնդն ընկերուհի ուներ։ «Ընկերուհուն Արցախից գրել էր՝ քեզ ի՞նչ բերեմ, նուռ բերե՞մ։ Ուզում էր նշանվել, եղբորս տղան պատմում է՝ մեքենայի մեջ արդեն մատանիներ էր ընտրում»։

Ղևոնդն ավագ քույր ունի։ Մայրիկն ասում է՝ հրաշալի եղբայր էր Ղևոնդը և նույնքան հրաշալի քեռի։ «Քրոջ տղայի համար խենթանում էր, նա էլ այնքան նման է Ղևոնդիս։ Ուշադիր էր բոլորիս հանդեպ։ Ծննդյան օրերիս միշտ անակնկալներ էր անում։ 50-ամյակիս էլ այս ողբերգությունը պատահեց: Իր ծննդյան օրը սեպտեմբերի 8-ին է, զոհվելու օրը՝ հոկտեմբերի 8-ին, մյուս ամսվա 8-ին էլ իմ ծննդյան օրն էր։ 8 թիվը շատ էինք սիրում, բայց այն սև դարձավ»։

Ապրելու ուժի մասին։ «Իր անունը վառ պահելը դարձավ իմ ուժը։ Շատ վատ հոգեվիճակում էի, մի օր ծանոթներից մեկն ասաց. «Գո՛գ, եթե քեզ մի բան պատահի, Գոջիի գերեզմանը չորանալու է, տեր կանգնող չի լինի»։ Հավատացեք՝ միանգամից հավաքվեցի։ Բայց, իհարկե, աղջիկս մեծ դեր խաղաց, որ ուշքի գամ։ Մի օր ինձ ասաց. «Մա՛մ, առանց քեզ ես ու պապան չենք կարող»։ Ի վերջո, աղջիկս էլ իր եղբորն է կորցրել, այն էլ ինչպիսի եղբոր»։

Հ. Գ. Կամավոր Ղևոնդ Ղևոնդյանը հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով։ Հուղարկավորված է Քասախի գերեզմանատանը։

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ 

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում