«Ժամանակակից դառնալ նշանակում է առաջ գնալ, թե՞ դավաճանել սեփական եսին». FairWind ռոք խումբը՝ նոր երգի մասին

«Խաղ» տեսահոլովակում FairWind ռոք խումբը ներկայանում է որպես միջնադարյան շրջիկ թատրոն՝ արվեստի հավերժ ճամփորդող կերպար, որն անծայրածիր դաշտերով տեղափոխում է իր բեմը, զգեստները և հավատը, որ վերջապես կհանդիպի իր հանդիսատեսին։ Ամեն կանգառում կառուցվում է բեմը, պատրաստվում է ներկայացումը, բայց դաշտը մնում է դատարկ։ «Այս դատարկությունն աստիճանաբար վերածվում է ներքին ճգնաժամի։ Տեսահոլովակի ընթացքում նկատելի է, թե ինչպես են թատերական խմբի անդամները սկսում ընդվզել։ Լարվածությունը կուտակվում է հայացքներում, շարժումներում, փոխադարձ լռության մեջ։ Երգում հնչող «հույսերն ասես արհեստական շնչառության համակարգ» տողը դառնում է այս ճգնաժամի սիմվոլը»,- Tert.am Life-ի հետ զրույցում՝ ներկայացնելով խմբի նոր ստեղծագործությունը, պատմեց FairWind խմբի հիմնադիր և մենակատար Վարդգես Հովեյանը:

Նրա խոսքով՝ տեսահոլովակում կա նաև կարևոր բեկում․ «Դերակատարներից մեկն առաջարկում է փոխել ճանապարհը, դառնալ ավելի ժամանակակից, գուցե հարմարվել ժամանակին, փոխել ձևը, լեզուն, արտահայտման ոճը՝ միայն թե վերջապես ունենալ հանդիսատես։ Այստեղ «Խաղ»-ը դառնում է ոչ միայն բեմական կամ շախմատային դիմակայություն, այլ ինքնության հարց։ Արդյոք արժե՞ փոխել սեփական լեզուն, ոճը, սկզբունքները՝ ճանաչում ստանալու համար։ Արդյոք ժամանակակից դառնալը նշանակում է առաջ գնալ, թե՞ դավաճանել սեփական եսին»,- պատմեց մեր զրուցակիցը:

Վարդգես Հովեյանի խոսքով՝ նոր երգի տեսահոլովակը հստակ պատասխան չի տալիս, բայց ակնարկում է, որ իրական հաղթանակը հանդիսատեսի քանակով չէ չափվում։ ««Իրական հաղթանակը սեփական արվեստին հավատարիմ մնալն է։ «Խաղ»-ը այդպիսով դառնում է պատմություն այն մասին, թե որքան բարդ է չդավաճանել սեփական եսին, երբ արտաքին աշխարհը պահանջում է փոխվել։ Եվ գուցե ամենամեծ ընդվզումը ոչ թե համակարգի դեմ է, այլ սեփական արժեքները պահպանելու որոշումը։ Խաղը շարունակվում է»,- ամփոփեց Վարդգես Հովեյանը:

Հեղինակ՝ Անի Մնացականյան