Հայտնաբերվել են 2011 թվականին անապատում անհետ կորած զբոսաշրջիկները

Սա ֆիլմից հրեշների մասին պատմություն չէ։ Սա Սառայի և Էնդրյուի իրական պատմությունն է։ Պատմություն այն մասին, թե ինչպես անապատում երեքօրյա ուղևորությունը վերածվեց ութ տարվա առեղծվածի՝ պատասխանով, որն ավելի սարսափելի էր, քան որևէ մեկը կարող էր պատկերացնել։ Պատմությունը սկսվել է 2011 թվականին։

Սառան և Էնդրյուն Կոլորադոյից բոլորովին սովորական զույգ էին։ Նա 26 տարեկան էր, նա՝ 28։ Նրանք էքստրեմալ մարզիկներ կամ փորձառու փրկվածներ չէին, պարզապես երկու մարդ, ովքեր սիրում էին միմյանց և ցանկանում էին հանգստյան օրերն անցկացնել քաղաքից հեռու։ Նրանց ծրագիրը շատ պարզ էր՝ իրենց հին, բայց հուսալի մեքենան վարել Յուտայի ​​անապատ, այնտեղ ճամբար խփել երեք օր և երկու գիշեր, լուսանկարել գյուղական վայրերը և պարզապես ժամանակ անցկացնել միասին։

Նրանք ընտրեցին մի հատուկ վայր, ոչ հեռու այն տարածքից, որտեղ 20-րդ դարի կեսերին ակտիվորեն արդյունահանվել է ուրան։ Այսօր կան միայն լքված հանքեր, ժանգոտած մեքենաներ և ճանապարհներ, որոնք վաղուց անհետացել են պաշտոնական քարտեզներից։ Նրանց համար դա պարզապես էկզոտիկ փորձառություն էր, հնարավորություն՝ տեսնելու ինչ-որ անսովոր բան և անկրկնելի լուսանկարներ անելու։

Նրանք չէին փնտրում արկածներ, առավել ևս՝ խնդիրներ։ Ուրբաթ առավոտյան մեկնելուց առաջ Սառան քրոջը հաղորդագրություն ուղարկեց. «Մենք մեկնում ենք։ Կիրակի երեկոյան կվերադառնանք։ Ես քեզ սիրում եմ»։ Սա վերջին հաղորդագրությունն էր, որ իրենց շրջապատի որևէ մեկը ստացել էր նրանցից։ Նրանք հավաքեցին ջուր, սնունդ, վրան և քնապարկ՝ ստանդարտ ճամբարային պարագաներ։

Նրանք հանքերի ուսումնասիրության համար որևէ հատուկ սարքավորում կամ նման բան չէին վերցրել, քանի որ դրա մասին չէին մտածում։ Նրանց հետաքրքրում էր միայն մակերեսը, միայն անապատի տեսարանը մայրամուտին։ Շաբաթավերջն անցավ։ Կիրակի երեկո էր։ Սառան և Էնդրյուն դեռ չէին վերադարձել։

Սկզբում ոչ ոք խուճապի մատնվեց։ Գուցե նրանք ուշացել էին։ Գուցե ինչ-որ տեղ վատ կապ կար։ Նման բան էր կատարվում։ Բայց երբ նրանք երկուշաբթի օրը չներկայացան աշխատանքի, նրանց հարազատները տագնապ բարձրացրին։ Նրանց բջջային հեռախոսներին ուղղված զանգերը անմիջապես անցան ձայնային փոստին։ Նրա ընկերները հաստատեցին, որ նրանք ուղևորվում էին Յուտա՝ հին հանքարդյունաբերական տարածք։

Ընտանիքը անմիջապես դեպքի մասին հայտնեց ոստիկանությանը, և նույն օրը կազմակերպվեց որոնողական գործողություն։ Սկզբում բոլորը լի էին հույսով։ Ոստիկանությունը, կամավորները, տասնյակ մարդիկ սանրեցին տարածքը։ Յուտայի ​​անապատը անծայրածիր է, գրեթե անվերջ։ Կիրճեր, ժայռեր, չոր գետերի հուներ։ Այստեղ երկու մարդկանց գտնելը նման էր խոտի դեզի մեջ ասեղ փնտրելուն։

Որոնողական խմբերը մեքենաներով և ATV-ներով սանրեցին բոլոր հայտնի և լքված փողոցները։ Ուղղաթիռը օդ բարձրացավ և ժամերով պտտվեց տարածքում՝ փորձելով գտնել որևէ հետք՝ մեքենա, վրան, խարույկ։ Բայց օրերն անցնում էին, և հետքեր չկային, ընդհանրապես ոչ մի։

Ոչ ոք չէր տեսել նրա մեքենան։ Ոչ ոք չէր հանդիպել նրա նման զույգի։ Նրանք կարծես անհետացել էին օդում, հենց որ լքել էին իրենց քաղաքը։ Հույսը մարում էր ամեն անցնող օրվա հետ։ Անապատային եղանակը անողոք է։ Ցերեկը անտանելի շոգ է, իսկ գիշերը՝ շատ ցուրտ։ Եթե նրանք ջուրը վերջացել էր կամ պարզապես կորել էին, նրանց գոյատևման հնարավորությունները ժամ առ ժամ նվազում էին։

Ոստիկանությունը սկսեց մտածել այլ տեսությունների մասին։ Հնարավոր է՝ նրանք ընդհանրապես չէին հասել Յուտա։ Հնարավոր է՝ նրանք պարզապես ուզում էին փախչել և նորից սկսել։ Բայց այդ միտքը արագորեն մերժվեց։ Նրանց բանկային հաշիվները անձեռնմխելի էին, վարկային քարտերը՝ չօգտագործված։ Նրանք իրենց ընտանի կենդանիներին թողել էին տանը և խնդրել էին հարևանին հոգ տանել իրենց մասին։

Սա այն ձևը չէր, որով վարվում էին նրանք, ովքեր ցանկանում էին ընդմիշտ անհետանալ։ Հանցագործության տեսությունը նույնպես անհավանական էր թվում։ Տարածքում գրեթե մարդ չկար։ Այն լիովին միայնակ էր։ Պատահական ասպատակության հավանականությունը չափազանց փոքր էր։ Որոնումները տևել էին գրեթե մեկ շաբաթ։

Կամավորներն ու ընտանիքը չէին հանձնվում, բայց ոստիկանությունը պատրաստվում էր դադարեցնել ակտիվ որոնումները։ Ապա, յոթերորդ օրը, երբ բոլոր հույսերը կորել էին, ուղղաթիռի օդաչուն արևի տակ լույսի մի շող տեսավ։ Դա պարզապես լույսի շող չէր, այլ թարթող լույսեր։ Սառայի և Էնդրյուի մեքենան գտնվել էր։

Այն կանգնած էր այն լքված փողոցներից մեկում, որը հազիվ էր երևում գետնից։ Ճանապարհը տանում էր դեպի հին ուրանի հանքեր և ավարտվում էր մի քանի կիլոմետր անց։ Մեքենան կանգնած էր ճանապարհի մեջտեղում, կարծես ինչ-որ մեկը հենց նոր այն թողել էր այնտեղ։ Առաջին բանը, որ խումբը նկատեց, վթարային լույսերի միացումն էր։

Մարտկոցը գրեթե մեռած էր, և ցուցիչները թույլ թարթում էին։ Դա տարօրինակ էր։ Վթարի լույսը վառվում է, երբ խափանում կամ անսարքություն է լինում։ Դա նշանակում էր, որ Սառան և Էնդրյուն մոտակայքում էին, երբ մեքենան կանգ առավ։ Ոստիկանությունը զննեց մեքենան։ Գողության հետքեր չկան, վթարի հետևանքով վնասներ չկան։

Անապատի ավազի մեջ պարուրված առեղծված։ Թվում էր, թե ոչ ոք երբեք չի իմանա, թե ինչ է պատահել նրանց հետ։ Դատարկ բաք ունեցող մեքենան և ժայռի մութ խոռոչին մատնացույց անող նավիգատորը նրանց վերջին ճանապարհորդության միակ համր վկաներն էին։ Եվ ութ երկար տարիներ լիակատար լռություն էր տիրում այս հարցի շուրջ։

Անցել էր ութ տարի։ Մարդկանց մեծամասնության համար Սառայի և Էնդրյուի պատմությունը պարզապես ևս մեկ չլուծված առեղծված էր։ Տխուր հիշեցում այն ​​մասին, թե որքան վտանգավոր կարող է լինել վայրի բնությունը։ Ընտանիքները շարունակում էին ապրել բաց վերքով, առանց պատասխանների և առանց իրենց սիրելիներին թաղելու հնարավորության։

Գործը փոշի հավաքեց արխիվներում՝ «Ներոն» վերնագրի ներքո։

Թարգմանությունը՝ Past.am-ի