Ինչպես մարդիկ սկսեցին «հպատակեցնել» ալիքները. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Միայն ամենաճարպիկներն ու համարձակները կարող են սովորել ալիքների վրա տախտակ վարելու գիտությունը: Ալիքը «ենթարկեցնել». ի՞նչը կարող է ավելի հետաքրքիր լինել: Բայց նաև վախեցնող: Շատերին է ձգում սերֆինգը, սակայն երևի թե քչերը գիտեն՝ երբվանից ու որտեղից է սկիզբ առել ալիքների վրա սահելու ադրենալինաշատ փորձառությունը:

Այդ սպորտաձևն ունի իր հին պատմությունն ու մշակույթը:

Սերֆինգը գալիս է հեռավոր անցյալից, նրա պատմությունն ավելի դարերի պատմություն ունի: Կա դրա առաջացման մի քանի վարկած: Ըստ մի տեսության, դա պոլինեզացիների սիրելի զբաղմունքն է եղել։ Առաջին մարդիկ, ովքեր սիրել են սահել ալիքների վրա, եղել են ձկնորսները. նման կերպ նրանք կարող էին արագորեն ափ հասնել իրենց որսով: Դա զգալիորեն նվազեցրել է տուն հասնելու ժամանակը: Հետագայում ալիքային սահքը սկսել է հաճախակի կիրառվել և դարձել է հանրաճանաչ գործունեություն ոչ միայն ձկնորսների, այլ նաև այլ բնակիչների համար: Մոտավորապես նույն ժամանակներում էլ սերֆինգը սկսել է կիրառվել նաև Հավայան կղզիներում: Բայց այս դեպքում միայն արտոնյալները կարող էին սահել ալիքների վրա: Հասարակ մարդկանց բոլոր փորձերը՝ կանգնել տախտակին, շատ կոշտ կերպով ճնշվում էին, նրանց մահապատժի էին ենթարկում։ Սերֆինգով մեծապես հետաքրքրված էր ազնվականությունը, և նրանք շատ ժամանակ էին նվիրում դրան: Նրանք ալիքներ էին առաջացնում և զանազան ծիսական պարերի ու որոշակի ծեսերի օգնությամբ խնդրում օվկիանոսի ողորմությունը, ալիքներ ուզում։ Ազնվականների միջև անցկացվում էին այնպիսի մրցումներ, որտեղ խաղադրույքներ էին կատարվում հսկայական հարստությունների, պատվի և նույնիսկ ապագայում ամեն ինչ տնօրինելու հնարավորությունների վրա։ Տիրակալը, որն ունակ չէր նվաճել ալիքը, կարող էր կորցնել իր գահը:

Բայց այն բանից հետո, երբ կղզում հայտնվեցին քրիստոնյա միսիոներները, ովքեր սկսեցին իրենց բարքերը, կանոններն ու սովորույթները սերմանել տեղի բնիկների վրա, սերֆինգի արվեստն արգելվեց: Ու ընդհանրապես, հավայան մշակույթն աստիճանաբար սկսեց անհետանալ, ծխախոտի և ալկոհոլի ներմուծումը սպանեց տեղի բնակիչներին։ Ներդրվեցին նոր կանոններ, որոնց համաձայն, ալիքների վրա սերֆինգը համարվում էր անպարկեշտ գործունեություն։ Արդյունքում սերֆինգը մոռացվեց Հավայան կղզիներում և վերածնվեց միայն 19-րդ դարի սկզբին: Դրան նպաստեց Հավայան արքայադուստր Քայուլանին, որը, կրթություն ստանալով Մեծ Բրիտանիայում, չէր զլանում ցուցադրել սերֆինգի իր հմտությունները։ Նա այն ժամանակ աշխարհի լավագույն սերֆինգիստներից մեկն էր: Չորս ամբողջ տարի ոչ ոք չէր կարողանում գերազանցել նրան օվկիանոսում տախտակի վրա մնալու ունակությամբ։ Քայուլանին շատ հմտորեն էր սահում ալիքի վրա տախտակով, որը պատրաստել էին լավագույն վարպետները Վիլիվիլի ծառից:

Սերֆինգն էլ ավելի տարածված է դարձել հայտնի ճանապարհորդ Ալեքսանդր Յունֆորդի և մարզիկ Դյուկ Քահանամոկուի ջանքերով: Նրանք այս մարզաձևի իսկական երկրպագուներ էին։ Նրանց ջանքերի շնորհիվ սերֆինգը դարձել է միջազգային սպորտ: Սկզբում ալիքային սահքը տեղի էր ունենում շատ երկար տախտակների վրա և պառկած վիճակում, բայց Ջորջ Ֆրիթը որոշակի փոփոխություններ մտցրեց սերֆինգում: Նա առաջին մարդն էր, ով տախտակի վրա կանգնած՝ ալիք «հպատակեցրեց» և դա արեց, երբ ընդամենը 16 տարեկան էր: Նրա առաջին տախտակը, ըստ պատմական տվյալների, պատկանում էր Հավայան արքայազնին՝ նրա հորեղբորը։ Ջորջ Ֆրիթը փորձեր արեց տախտակի երկարությունների հետ և առաջինն էր, ով, ի վերջո, 16 ոտնաչափի հասնող տախտակը գրեթե կիսով չափ կարճացրեց:

Մեր օրերում սերֆինգը շատ տարածված սպորտաձև է։ Վերակենդանացել է նաև տախտակներ ստեղծելու հնագույն հմտությունը։ Արհեստավորները տարիներ շարունակ փնտրում էին տախտակները ավելի թեթև և ամուր դարձնելու նոր ուղիներ: Փոխեցին նյութն ու ձևերը։ Մեր օրերում տախտակների արտադրության մեջ օգտագործվում են այնպիսի նյութեր, ինչպիսիք են փրփուրը, պլաստիկը և ապակեպլաստը։

Սերֆինգը մեր ժամանակներում դարձել է ամենահայտնի սպորտաձևերից մեկը: Աշխարհում ավելի ու ավելի շատ մարդիկ են դառնում այդ սպորտաձևի ջերմ երկրպագուները։

ԿԱՄՈ ԽԱՉԻԿՅԱՆ 

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում