Մերիլին Մոնրոյի վերջին չարագուշակ ֆոտոսեսիան. արցունքներ, միայնություն և 432 կադր մահից առաջ

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին 

1962 թվականի օգոստոսին LIFE ամսագիրը հրապարակել է Մերիլին Մոնրոյի վերջին հարցազրույցը։ Նա մահացել է դրանից երկու օր անց։ Սակայն այս հրապարակման հետևում թաքնված էր շատ ավելի ընդարձակ և ողբերգական արխիվ, որը տասնամյակներ շարունակ անտեսանելի է մնացել։

Լուսանկարիչ Ալան Գրանտի կողմից արված այս 432 լուսանկարները և լրագրող Ռիչարդ Մերիմանի հետ զրույցի չորսժամյա ձայնագրությունը արվել են 1962 թվականի հունիսին՝ նրա 36 տարեկան հասակում մահից երեք ամիս առաջ։

Նկարահանումը տեղի է ունեցել նրա նոր տանը՝ Բրենթվուդում, Լոս Անջելես։ Ի տարբերություն սովորական ստուդիական միջավայրերի, այստեղ ամեն ինչ այլ էր թվում՝ ավելի հանգիստ, ավելի անձնական, գրեթե մտերիմ։

Լուսանկարների և ձայնագրությունների մեծ մասը երբեք լույս չի տեսել և տասնամյակներ շարունակ անհայտ է մնացել։

Հարցազրույցում Մոնրոն անսպասելիորեն շատ է խոսում իր մանկության մասին։ Նա հիշում է իրեն որպես դպրոցական աղջիկ, որը ամեն օր երկար ճանապարհ էր անցնում դեպի դպրոց և հետ՝ զգալով, որ աշխարհն աստիճանաբար ավելի ուշադիր է դառնում իր նկատմամբ։ Տղաները մեքենաներից նրան ձեռքով էին անում, անցորդները ժպտում էին, և նա զգում էր տարօրինակ, գրեթե ֆիզիկական ազատության զգացում։ Նա հատկապես վառ կերպով նկարագրում է փողոցում անցկացրած պահերը՝ հեծանիվով զբոսանքները, ծիծաղը և քամին, որը, ինչպես ինքն է ասում, «թվում էր, թե շոյում է իրեն»։

Սակայն այս գրեթե պայծառ հիշողությունների հետևում արդեն տեսանելի է մեկ այլ, ավելի բարդ կյանք։ Մոնրոն խոսում է ուշադրության և նախանձի հետ իր վաղ հանդիպումների, այն մասին, թե ինչպես է ձևավորվել իր կերպարը ուրիշների աչքերում, և թե ինչպես է նա աստիճանաբար սկսել իրեն զգալ ավելի քիչ որպես անձնավորություն և ավելի շատ որպես կերպար։

Հարցազրույցի ամենահզոր պահերից մեկը նրա մտորումներն են իր՝ որպես սեքս-խորհրդանիշի կարգավիճակի վերաբերյալ։ Նա այս մասին խոսում է հեգնանքով և հոգնածությամբ՝ խոստովանելով, որ երբեք լիովին չի հասկացել, թե ինչու է իրեն ընկալում այնպես, ինչպես կա։

«Ես երբեք չեմ հասկացել, թե ինչ է նշանակում լինել սեքս-խորհրդանիշ։ Ես կարծում էի, որ դա նման է ափսեների բախմանը»։ Եվ նա ավելացնում է մի արտահայտություն, որն այսօր հատկապես սրտառուչ է հնչում. «Ես չեմ ուզում լինել ինչ-որ բան»։

Այնուամենայնիվ, նրա խոսքերը չեն ներկայացնում իր սեփական կանացիության ժխտում, այլ բողոք այն բանի դեմ, ինչի վերածում է նրան ոլորտը։

Զրույցի ընթացքում նա նաև հիշում է վաղ շրջանի մերկ ֆոտոսեսիան, որը կատարվել էր ֆինանսական դժվարությունների պատճառով։ Այն ժամանակ նա դեռ չէր գիտակցում, թե ինչի կհանգեցնի այս դրվագը։

Նա 50 դոլար է ստացել նկարահանման համար, և այն ժամանակ դա պարզապես վարձը վճարելու միջոց էր։

Այս ամենից անկախ, հարցազրույցի վերջին մասերը զարմանալիորեն հանգիստ են հնչում։ Մոնրոն փառքի մասին խոսում է որպես անկայուն և արտաքին մի բանի, մի բանի, որը չի կարող լինել իր կյանքի կենտրոնը։ Նա ընդգծում է, որ աշխատանքը, ստեղծագործականությունը և այն մարդիկ, որոնց վստահում է, իր համար ավելի կարևոր են։

Նրա խոսքերը բացահայտում են հանրային կերպարում հազվադեպ հանդիպող պարզություն. ցանկություն՝ լինելու ոչ թե «աստղ», այլ ներքին ամբողջականությամբ դերասանուհի։

Այսօր այս արխիվը ընկալվում է ոչ միայն որպես պատմական նյութ, այլև որպես հազվագյուտ պահ, երբ մարդը՝ խոցելի, մտածկոտ և կենդանի, սկսում է ի հայտ գալ Հոլիվուդյան կերպարի հետևում։ Եվ հենց սա է, որ Մերիլին Մոնրոյի վերջին լուսանկարներն ու ձայնը դարձնում է այդքան հուզիչ։

Հետևեք մեզ՝ այստեղ