«Կարենս բարի էր, ազնիվ, կարեկցող». Կարեն Մոսինյանն անմահացել է 2022 թ. սեպտեմբերի 13-ին Ներքին Հանդի դիրքում. «Փաստ»

ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑ 20 Հունիս, 2026 11:01

«Կարենս շատ բարի, հանգիստ երեխա էր։ Բնավորության իր այդ գծերը չփոխվեցին նաև հասուն տարիքում՝ բարի ու լավ տղա էր որդիս։ Ազնիվ էր, ընկերասեր, կարեկցող, բոլորը հարգում էին նրան։ Կարենս մինչև բանակ զորակոչվելը աղավնիներ էր պահում, շատ էր սիրում նրանց, հոգ տանում»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Կարենի մայրիկը՝ տիկին Սերինեն։

Կարենը ծնունդով Լոռու մարզի Տաշիր քաղաքից է։ Սովորել է նախ՝ Տաշիրի Ա. Աղեկյանի անվան թիվ 2 հիմնական, այնուհետև՝ Տաշիրի ավագ դպրոցում։ Դպրոցում ուսանելու տարիներին օրինակելի վարքի համար պարգևատրվել է գովասանագրով։ Խոսելով դպրոցական տարիների մասին՝ մայրիկն առանձնացնում է նրա սիրելի առարկաները. «Յուրահատուկ վերաբերմունք ուներ Հայոց պատմության և Հայ գրականության հանդեպ»։ Դպրոցն ավարտելուց հետո Կարենը զորակոչվել է ժամկետային ծառայության՝ չհասցնելով ընդունվել բարձրագույն ուսումնական հաստատություն։ «Ցանկանում էր փրկարար դառնալ։ Իր հայրիկն էլ այդ մասնագիտությունն ունի, Կարենս էլ էր ուզում նույն ուղղությամբ շարունակել իր կրթությունը, իսկ հետո նաև աշխատել»։

2021 թվականի հունիսի 28-ին Կարենը զորակոչվել է ժամկետային ծառայության։ Ծառայում էր Կապանում։ Հրաձիգ էր, դիրքի ավագ։ 44-օրյա պատերազմից հետո ծառայության զորակոչված տղաների ընտանիքների անդամներին մշտապես հարցնում եմ՝ իսկ ինչպիսի՞ն էին զգացողությունները զորակոչվելուց առաջ։ «Շատ սիրով մեկնեց ծառայության։ Բանակի հանդեպ շատ լավ վերաբերմունք ուներ։ Բացարձակ որևէ անհանգստություն չուներ, շատ լավ էր անցնում իր ծառայությունը, երբեք չի դժգոհել։ Իսկ ծառայության ժամանակ էլ տղայիս այնքան լավ էին վերաբերվում, միշտ ասում էր. «Մա՛մ, այստեղ ամեն ինչ շատ լավ է»։ Ծառայության ընթացքում երկու անգամ արձակուրդ է եկել։ Երրորդ անգամ էլ պետք է գար, ասաց. «Մա՛մ, բարձրանամ դիրքեր, իջնեմ, հետո կգամ»: Բայց ամեն ինչ կիսատ մնաց»։

2022 թվականի սեպտեմբերի 12-ի լույս 13-ի գիշերը Ադրբեջանը հարձակվեց Հայաստանի սահմանների վրա մի քանի ուղղությամբ։ Ուղղություններից մեկը Սյունիքն էր։ Այդ օրը Կարենը դիրքերում էր։ «Տղաս 103րդ դիրքում էր։ Այդ անիծված պատերազմից ժամեր առաջ զրուցում էինք, ասում էր. «Մա՛մ, ամեն ինչ լավ է, մի անհանգստացեք»։ Սեպտեմբերի 12-ին կարճ ենք խոսել։ Զրույցի ավարտին ասաց՝ լավ, մա՛մ ջան, հետո կզանգեմ։ Նա գիտեր, որ անպայման պետք է ինձ հետ խոսի, ես անհանգիստ եմ, անհամբեր, եթե իր հետ չխոսեմ, տեղս չեմ գտնի»։

Կարենը զոհվել է սեպտեմբերի 13-ին Ներքին Հանդի դիրքում։ Հարցնում եմ՝ շո՞ւտ է Կարենը «տուն վերադարձել»։ Մայրիկն արձագանքում է. «Զոհվելուց մեկ շաբաթ հետո հայրիկն է տեսել Կարենիս։ Չէր ուզում հավատալ, որ մեր որդին զոհվել է։ Այդ օրն ասել էր՝ իմ երեխան չէ։ Օրեր շարունակ մտքերի մեջ էինք՝ գուցե վիրավորների մեջ է, գուցե ինչ-որ տեղ պատսպարվել է, ամեն ինչ մտածում էինք։ Բայց մի օր ամեն ինչ փուլ եկավ։ Արյուն էինք հանձնել, և օրեր անց արդեն ԴՆԹ հետազոտությունը հաստատեց Կարենիս ինքնությունը։ Փաստորեն, ամուսինս տեսել էր մեր որդուն, ուղղակի այնքան էր ցանկացել, որ այդ տղան մեր Կարենը չլինի, այնքան չէր հավատացել դրան, որ ասել էր՝ իմ երեխան չի։ Ես իմ տղային չեմ տեսել, ինձ նույնիսկ նրա նկարները ցույց չեն տվել։ Շատ ծանր, դժվար, ահավոր օրեր էին, որոնք շարունակվում են և շարունակվելու են, քանի դեռ շնչում ենք, ապրում ենք»։ Կարենը «տուն է վերադարձել» հոկտեմբերի 4-ին։

Կարենն ընտանիքի ավագ տղան էր, նա կրտսեր եղբայր ունի։ Հիմա Կարենի անունը նրա եղբոր որդին է կրում։ Երբ հարցնում եմ՝ իսկ նմա՞ն է հորեղբորը, տիկին Սերինեն արձագանքում է՝ փոքր Կարենս հորեղբորը նման չէ։ «Իր հայրիկին է նման։ Տղայիս աղջիկն է նման հորեղբորը։ Արտաքինով է նման, չնայած Կարենս շագանակագույն աչքեր ուներ, իսկ մեր աղջիկը կապուտաչյա է։ Անգամ բնավորության ինչ-որ գծերով է նման հորեղբորը։

Կարենս երազիս գալիս էր. «Մա՛մ, մի նեղվիր, լաց մի եղիր, ես գալու եմ, ձեզ միանամ»։ Նրա զոհվելուց երկու տարի անց ծնվեց փոքր Կարենս։ Հիմա մեկ տարեկան հինգ ամսական է, մոտենում է տան այն անկյանը, որտեղ հորեղբոր իրերն են, նկարները, ձեռք է տալիս, շոյում։ Փոքր ժամանակ, երբ պառկեցնում էինք օրորոցի մեջ, անընդհատ հայացքն ուղղված էր Կարենի անկյանը, կարծես խոսեր նկարների հետ։ Հիմա նույնը մեր աղջիկն է անում»։

Ապրելու ուժի մասին։ «Փոքր Կարենս ինձ ապրելու շատ մեծ ուժ տվեց։ Երբ գնում եմ Կարենիս այցի, հետո վերադառնում եմ տուն, նեղվում եմ, լաց լինում, թոռնիկս գալիս է, նստում գիրկս և սկսում շոյել ինձ՝ տատի՛կ, մի լացիր։ Իրականում ամեն ինչ զգում է, հասկանում»։

Հ. Գ. - Կարեն Մոսինյանը հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» և «Մարտական հերթապահություն» մեդալներով։ Հուղարկավորված է Տաշիրի ընտանեկան գերեզմանատանը։