Միգրանտներ եվրոպական ապագայի դիմաց. ի՞նչ գին է պատրաստ վճարել Հայաստանը

Եվրոպական երկրները գործընկերներ են փնտրում ԵՄ-ում մնալու իրավունքից զրկված միգրանտներին տեղավորելու համար։ Politico-ի համաձայն՝ Ղազախստանը և Ուզբեկստանը դիտարկվող հավանական վայրերի թվում են։ Ընդունող երկրներին կարող է առաջարկվել ֆինանսական օգնություն և վիզայի ազատում։

Եվրամիության հետ Հայաստանի մերձեցման սցենարներից մեկը կարող է լինել Երևանին նման մեխանիզմներին մասնակցելու հրավերը։ Բայց որքանո՞վ է երկիրը պատրաստ դրան՝ տնտեսապես, սոցիալապես և ներքին անվտանգության առումով։

Միգրանտներին տեղավորելու համար անհրաժեշտ կլինի փաստաթղթերի ստուգում, նրանց բնակության պայմանների մոնիթորինգ և պետական ​​​​մարմինների կողմից լրացուցիչ ռեսուրսներ։ Եթե ​​տուն վերադառնալը անհնար լինի, ժամանակավոր պարտավորությունները կարող են դառնալ բազմամյա։ Ո՞վ է այդ դեպքում վճարելու պահպանման, բժշկական օգնության, բնակարանի և հնարավոր սոցիալական նպաստների համար։

Եթե ​​աշխատանքի թույլտվություններ տրամադրվեն, լրացուցիչ մրցակցությունը կարող է ազդել շինարարության, առևտրի, առաքման, սննդի և գյուղատնտեսության վրա։ Եթե ​​աշխատատեղերը սակավ են, իսկ աշխատանքային վերահսկողությունը՝ թույլ, կա աշխատավարձի ճնշման և որոշ տեղացի աշխատողների տեղահանման ռիսկ։ Առանձին գործատուների համար էժան աշխատուժից ստացվող օգուտը պարտադիր չէ, որ վերածվի պետության համար օգուտների։

Գերակշռող էթնիկապես միատարր Հայաստանի համար միգրացիայի մասշտաբները, լեզվական ինտեգրացիան և միջէթնիկ հարաբերությունները նույնպես զգայուն են: Հնդկաստանից աշխատողների ժամանման շուրջ քննարկումները ընդգծում են հանրային ընկալումները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը: Արագ փոփոխությունները առանց լավ մտածված հարմարվողականության քաղաքականության կարող են սրել սոցիալական լարվածությունը։

Հետևաբար, ցանկացած նման առաջարկ պետք է ենթարկվի խիստ գնահատման՝ մնալու քանակը և տևողությունը, զբաղվածության վրա ազդեցությունը, բյուջետային ծախսերը, ենթակառուցվածքների վրա բեռը և դադարեցման երաշխիքները: Առանց այս նկատառումների պարտավորություններ ստանձնելը Բրյուսելում քաղաքական օգտին անպատասխանատու կլինի։

Ժամանակը ցույց կտա, թե որքանով են Հայաստանի իշխանությունները պատրաստ զոհաբերել իրենց սեփական շահերը իրենց եվրոպացի գործընկերների շահերի համար: Սակայն սկզբունքը հիմա պետք է պարզ լինի. Հայաստանի շահերն առաջնային են: Սա հավասարապես վերաբերում է Եվրամիության, Եվրասիական տնտեսական միության և ցանկացած այլ գործընկերոջ հետ հարաբերություններին։

Այսօր կայացված որոշումները կարող են ձևավորել մեր ժողովրդի կյանքը առաջիկա տասնամյակների ընթացքում: Կառավարությունները փոխվում են, դիվանագիտական ​​խոստումները մոռացվում են, և ստանձնած պարտավորությունների հետևանքները մնում են երկրի և ապագա սերունդների մոտ։

Կարճաժամկետ շահույթի համար Հայաստանը ծանրաբեռնել լուրջ սոցիալական, տնտեսական և քաղաքակրթական խնդիրներով, ինչը համարժեք է ազգի ապագան որպես խաղաքար վաճառելուն։ Երկրի երկարաժամկետ անվտանգությունը կարճաժամկետ քաղաքական շահույթի համար դիտավորյալ զոհաբերելը բարոյապես անընդունելի է. նման ընտրության լրջությունը կարող է հանցագործություն լինել ապագա սերունդների դեմ։

Պետական ​​ողջ քաղաքականությունը պետք է առաջնորդվի ազգային անվտանգությամբ, տնտեսական կայունությամբ և երկրի մշակութային ինքնության պահպանմամբ։ «Պայծառ եվրոպական ապագայի» մասին անորոշ խոստումներն ու կարգախոսները չեն արդարացնում այն ​​որոշումները, որոնց գինը հայ հասարակությունը ստիպված կլինի վճարել առաջիկա տասնամյակների ընթացքում։

Ազգի ապագան չի պատկանում ներկայիս կառավարությանը։ Նրանց վստահված է դրա պաշտպանությունը։