Դիվանագիտական բառապաշարն ու հանրային հաղորդակցության լեզուն պետականության, ինստիտուցիոնալ հասունության և բանակցային լրջության առաջնային ցուցիչներից են. Կամենդատյան

Դիվանագիտական բառապաշարն ու հանրային հաղորդակցության լեզուն պետականության, ինստիտուցիոնալ հասունության և բանակցային լրջության առաջնային ցուցիչներից են։ Երբ արտաքին քաղաքականության պատասխանատուների կողմից օգտագործվում են փողոցային, կենցաղային կամ չափազանց պարզունակ (օրինակ՝ «խողովակների/տրուբաների» մակարդակի) համեմատություններ ու բացատրություններ, դա հանգեցնում է մի շարք խորքային պետական և քաղաքական խնդիրների.

1. Դիվանագիտական էթիկայի և պետական ինստիտուտի հեղինակազրկում

Լեզվամտածողության անկում. Դիվանագիտությունն պահանջում է հստակ, իրավաբանորեն ձևակերպված, ստույգ տերմինաբանություն։ Գռեհիկ կամ վուլգար բառապաշարի կիրառումը ոչ միայն իջեցնում է հանրային քննարկման մակարդակը, այլև ցույց է տալիս պետական ապարատում խորքային, մասնագիտական մտածողության բացակայությունը։

Պաշտոնի վարկաբեկում. Բարձրաստիճան դիվանագետը կամ պաշտոնյան ներկայացնում է պետությունը և ժողովրդին։ Երբ պաշտոնական խոսույթում հայտնվում են կենցաղային կամ արհամարհական ձևակերպումներ, դա խաթարում է հենց պետական ինստիտուտի հանդեպ հարգանքը՝ ինչպես երկրի ներսում, այնպես էլ դրանից դուրս։

2. Բանակցային դիրքերի թուլացում

Անլրջության ազդակ արտաքին գործընկերներին. Միջազգային հարաբերություններում պետության լրջությունը գնահատվում է նրա ներկայացուցիչների խոսքի կշռով և հիմնավորվածությամբ։ «Տգետ» կամ պարզունակ բացատրությունները հակառակորդին և միջնորդներին տալիս են ազդակ, որ տվյալ կողմը չունի պատշաճ մասնագիտական պատրաստվածություն և ռազմավարական խորություն։

Բովանդակային սնանկության քողարկում. Երբ բարդ աշխարհաքաղաքական և տարանցիկ/սուվերենության հարցերը փորձ է արվում բացատրել «տրուբաների» կամ պարզունակ սխեմաների մակարդակով, դա հաճախ վկայում է իրական, իրավական ու տնտեսական լուրջ հայեցակարգի բացակայության մասին։

3. Հանրային վստահության կորուստ և պատասխանատվություն

Հանրությանը մոլորեցնելու կամ արհամարհելու ընկալում. Քաղաքացիներն ակնկալում են պետական շահերի պաշտպանության լուրջ ու հիմնավոր փաստարկներ։ Ծովային, տարանցիկ կամ միջանցքային քննարկումները կենցաղային մակարդակի իջեցնելը հանրության կողմից ընկալվում է որպես անպատասխանատվություն և սեփական ժողովրդի արժանապատվության անտեսում։

Ինստիտուցիոնալ պատասխանատվության հարց. Նման դեպքերում պետական ապարատի առողջացման թերևս ամենաարդյունավետ քայլը պրոֆեսիոնալիզմի վերականգնումն է, ինչը ենթադրում է համապատասխան կադրային հետևություններ, պաշտոնանկություններ և դիվանագիտական կորպուսի մասնագիտական չափանիշների խստացում։