10 արտահայտություն, որ կփոխեն նրա կյանքը

Առհասարակ նոր զարգացող էակների հետ պետք է զգույշ շփվել, նրանք զգայուն են, փխրուն և ամեն ինչ ընդունում են սրտին մոտ:

Ընտանեկան հոգեբան Սվետլանա Մերկուլովան կարծում է, որ անգամ մի սխալ բառը կարող է ներազդել երեխայի հոգեկան աշխարհի վրա, այնպես որ պետք է գիտակցել, թե ինչ ասել երեխային, իսկ ինչը պահել բերանում: 

Այսպիսով Past.am-ը ձեզ է ներկայացնում արտահայտությունների այն ցանկը, որոնք չարժե ասել երեխային:

 

 

Նման արտահայտությունն անընդհատ լսած երեխաները մեծանալով փորձում են ապացուցել ծնողներին, որ իրենք լավն են, ծնողների սիրուն արժանի: Հասուն կյանքում նրանք փորձում են նվաճումների հասնել ոչ թե իրենց, այլ ծնողներին գոհացնելու համար: Բացի այդ, նրանք սկսում են ուրախանալ իրենց հաջողություններով միայն այն ժամանակ, երբ ծնողն ընդունում է դրանք:

 

 

Նման արտահայտությունները վնաս են հասցնում երեխայի հոգեբանությանը, քանի որ նա մի տեսակ «անդեմ խաղալիք» է սկսում իրեն զգալ:

 

 

Երեխայի համար միշտ էլ տհաճ է, երբ իրեն համեմատում են ընկերոջ, հասակակցի, քրոջ կամ եղբոր հետ: Դրանում բացասական վերաբերմունք է ձևավորվում տվյալ անձի նկատմամբ, որը երեխան իր մեջ պահպանում է նաև հասուն տարիքում։

 

 

Այս արտահայտությունից հետո երեխան փորձում է «խեղդել» իր ներսում եղած ցանկություններն ու դադարել բնական, անմիջական լինելուց` փորձելով հարմարվել ծնողին, նրա ցանկություններին:

 

 

Նման արտահայտություն հաճախակի լսող երեխաների մեջ ձևավորվում է այն կարծիքը, որ իրենք ծնողի խայտառակությունն են, ինչը, անշուշտ, բացասաբար է անդրադառնում փոքրիկների հոգեբանության վրա:

Հորդ (մորդ) կտորն ես

Այս արտահայտությունն արտացոլում է ծնողների` միմյանց հանդեպ վատ վերաբերմունքը, ինչը նրանք ի ցույց են դնում երեխայի մոտ: Ըստ այդմ՝ նա սկսում է վատ կարծիք ձևավորել ծնողի նկատմամբ` փորձելով նրան չնմանվել:

Եթե հաց չուտես, հիմար ու թույլիկ կմնաս

Նման արտահայտությունները կարող են հակառակ արդյունքը տալ, և երեխան կսկսի խուսափել սննդից:

 

 

Սա ինքնատիպ «մեսիջ» է, որով ծնողն ասում է երեխային, որ նա պետք է լինի այնպիսին, ինչպիսին, որ ինքն է ուզում:

 

 

Նման արտահայտություններ հաճախակի լսած երեխաները հասուն տարիքում խնդիրներ են ունենում աշխատավայրում, թերագնահատում են իրենք իրենց:

 

 

Այս դեպքում երեխան մեղքի խորը զգացում է ունենում` կարծելով, որ ինքն է ծնողի անհաջողության ու դժբախտության պատճառը։