Քաղաքական դպրոցների պրակտիկան և իրականությունը

Քաղաքական դաշտում կուսակցությունները դասակարգվում են ըստ քաղաքական դաշտում զբաղեցրած դիրքի: Ըստ այս չափանիշի՝ առանձնացվում են երեք տիպի կուսակցություններ՝ աջեր, ձախեր և ցենտրիստներ կամ կենտրոնամետներ:

Այս դասակարգման ավանդույթը գալիս է Ֆրանսիայից. Սենատում, այն քաղաքական ուժերը, ովքեր նստում էին թագավորից աջ, համարվում էին թագավորի կողմնակից, իսկ ովքեր ձախ՝ ընդդիմադիր, կենտրոնում նստողները՝ չեզոք:

Խորհրդային տարիներին աջերի և ձախերի դասակարգումը մի փոքր այլ տեսք ստացավ: Կոմունիստներն իրենց համարում էին աջեր, քանի որ հանդես էին գալիս գոյություն ունեցող կարգերի պահպանման օգտին, իսկ ժողովրդավարական բարեփոխումների կողմնակիցներին համարում էին ձախեր:

Ժամանակակից պայմաններում քաղաքական դաշտի աջ թևն են կազմում լիբերալ-պահպանողական և ազգայնական կուսակցությունները, իսկ ձախերը՝ մարքսիստական, սոցիալիստական և կոմունիստական կուսակցությունները: Առանձվում է նաև նշված դասակրգումների «միքս տեսակը» և ըստ այդմ` ձախ-կենտրոնամետներ, որոնց թվին են պատկանում սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությունները, և աջ-կենտրոնամետներ՝ նեոպահպանողականները:

Քաղաքական դպրոց հիմնականում ունեն ձախերը, այն առավել ընդգծված է կոմունիստական կուսակցությունների մոտ:

Քաղաքական դպրոցների պրակտիկան ներկայումս բավականին տարածված է Ռուսաստանում: Քաղաքական դաշտում գործող հիմնական կուսակցություններն ունեն նման դպրոցներ՝ «Միասնական Ռուսաստանը», «Արդար Ռուսաստանը», Ռուսաստանի Կոմունիստական Կուսակցությունը, ՌԼԴԿ-ը:

Եթե հարցին նայենք գլոբալ տեսանկյունից` քաղաքական դպրոցը հասարակության շրջանում էական դերակատարություն ունի անձի քաղաքական սոցիալիզացիայի տեսանկյունից` որպես կարևոր հարթակ: Այն հատկապես կբարձրացնի երիտասարդների քաղաքական մասնակցությունը` միաժամանակ բարձրացնելով վարվող քաղաքականության որակը, ինչպես նաև կնպաստի ՀՀ-ում պառլամենտարիզմի կայացման գործընթացին: