Տանն իսկական համավոր հարս էի, դրսում՝ առնակավոր երևույթ. Թինա Քեյ

Առանց դիմակի խորագրի ներքով Life.panorama.am-ը ներկայացնում է բլից-հարցազրույցներ հայկական շոու-բիզնեսի ներկայացուցիչների հետ: Մեր այսօրվա զրուցակիցն է կրկեսի արտիստուհի, պարուհի Թինա Քեյը:

Մանկությանս ամենավառ հիշողությունները...

Մանկությանս ամենավառ հիշողություններում շատ պատմություններ ունեմ: Հիշում եմ Սևանի ճամբարը, որտեղ ինձ տարան, քանի որ հազի հետ կապված խնդիրներ ունեի: Հիշողություններումս շատ տպավորիչ է առաջին բեմելս, երբ երեք տարեկանում ինձ ու քրոջս տարան «Երազ» պարի անսամբլում պարելու: Այստեղ ես ամենափոքր մասնակիցն է ու մի անգամ բոլոր պարուհիները ինձ այնքան էին շպարել, որ երբ ղեկավարը կանչեց բեմ, ինձ տեսնելով մի իսկական պատերազմ սարքեց, լավ հիշում եմ, թե ինչպես էր բղավում ու ասում, թե էս ով է էս երեխուն էսպես շպարել: Հիշողություններումս շատ վառ է նաև իմ՝ «Պիոների» կարգավիճը, սակայն «Հոկտեմբերիկ» չհասցրի դառնալ:

Եկա, որովհետև...

Եկա, որովհետւ ընտանիքումս ամենաչսպասվածն էի ու երևի այդպես էլ պետք է լիներ: Եկա, որպեսզի դառնայի Թինա Քեյ ու պիտանի լինեի իմ ժողովրդին:

Ճակատագրական կետ...

Ճակատագրական էր, երբ 90-ականներին թողեցի պարարվեստն ու երգարվեստը և ընտրեցի կրկեսային արվեստը, բայց երևի նույն ճակատագրի բերումով այսօր կրկին երգարվեստն ու պարարվեստը ներխուժեցին իմ կյանք:

Հիշում եմ ու տխրում...

Հիշում եմ ամենահարազատ մարդկանց կորուստն ու սարսափելի տխրում: Ես շատ շուտ կորցրեցի պապիկս, մորաքրոջս, ինչպես նաև շատ երիտասարդ տարիքում հեռացած մորաքրոջս տղաներին:

 Հիշում եմ ու ժպտում...

Խայտառակ չար եմ եղել, սարսափելի երևույթ՝ տանը իսկական համավոր հարս էի, դրսում՝ առնակավոր երևույթ: Հիմա, երբ հիշում եմ, թե ինչքան չարաճճի եմ եղել, ժպտում եմ:

Ափսոսում եմ...

Ափսոսում եմ, որ կյանքը ու հատկապես երիտասարդությունը շատ կարճ է: Թեպետ էն մարդկանցից չեմ, որ հետ են նայում, զզվում եմ, երբ ափսոսնք ենք ապրում, կարծում եմ, եթե մի բան չես արել, ուրեմն այդպես է պետք եղել ու մի գուցե դա դեռ առջևում է:

Վստահ եմ...

Վստահ եմ առաջին հերթին իմ ու իմ կամքի ուժի վրա, ինչպես նաև վստահում եմ ինձ շրջապատող մարդկանց:

Նպատակ ունեմ...

Նպատակ ունեմ իմ սպասված մենահամերգը իրականացնելու, այն մենահամերգը, որը կլինի եզակի, որպեսզի նմանը ոչ մեկ արած չլինի և չկարողանան անել ևս 20 տարի: Ինչպես նաև նպատակ ունեմ ևս մեկ զավակ ունենալ:

 Չասացի կներես ու...

Իմ կյանում կար մեկն, ում արժեր ասել կներես, բայց չհասցրի: Խոսքը մորաքրոջս մասին է, նա մահացավ ու ես չհասցրի նրան կներես ասել: Նա շատ անկեղծ մարդ էր, բայց ինձ երկար ժամանակ թվում էր, թե իրականում անկեղծ չի ինձ հետ ու այդ իսկ պատճառով չէի վստահում իրեն: Մորաքույրս իմ տանը մահացավ, բայց այդ ժամանակ աշխատանքի էի ու այդպես էլ չհասցրի այդքան կարևոր կներեսն ասել:

 Կարոտում եմ...

Կարոտում եմ քրոջս ու եղբորս, ովքեր Լոնդոնում են ապրում: Նրանք ինձ համար մոր ու հոր նման են, ես սարսափելի շատ եմ սիրում իրենց ու իրենց ընտանիքները:

Սիրում եմ...

Սիրում եմ բալիկիս ու կյանքիս միակ  կեսին:

Իմ կյանքում կցանկանայի փոխել ու անփոփոխ թողնել...

Կուզեի փոխել էս մեր ոլորտի ծանր մթնոլորտը, որից անընդհատ արթնանում է ինքնապաշտպանողական ռեակցիաս: Ես շատ ուղիղ մարդ եմ, երբեմն չափից ավելի չոր ու կցանկանայի փոխել այդ տեսակս, կուզեի փոխել խոսակցականս, քանի որ դա ինձ շատ է խանգարում: Միաժամանակ չէի ցանկանա փոխել էությունս, բարիությունս, հոգիս, սիրտս: Կուզեմ հենց էսպիսին լինեմ մինչև մահ, իսկ թե երկրորդ անգամ ծնվեմ, կուզեմ նույն սրտով լինեմ:

Գնում եմ դեպի...

Ես միշտ գնում եմ դեպի լավը, դեպի նպատակներս, բայց յուրաքանչյուր մարդ քայլում է դեպի մահը, սա դառը իրականություն է:

Պայքարել եմ, որ...

Պայքարել եմ, որ մեր ազգում էլ լինեն այնպիսի անհատներ, որոնց մենք մատնացույց ենք անում ու ասում, թե սա իսկական աստղ է:

 Հպարտ եմ ինձնով, որովհետև...

Հպարտ եմ ինձնով, որովհետև հայ ազգիս նման հանդիսատես ունեմ, ովքեր ինձ սիրում ու գնահատում են:

Վախենում եմ...

Միայն ու միայն վախենում եմ մարդկային դավաճանությունից ու այդ առումով մարդկային կորստից: Ես այն մարդն եմ, ով իր աշխատանքով մշտապես մահի հետ է խաղում, ես ոչնչից չի վախենում, ես չգիտեմ՝ դա ինչ է, այդ զգացողությունն իմ մեջ չի ծնվել:

 Երազում եմ...

Երազում եմ մինիմալ, միջին կյանքի մասին, ավելին չեմ ուզում: Ուզում եմ ունենալ նորմալ բնակարան, նորմալ մեքենա, նորմալ ապրուստ, որ տարին մեկ անգամ գոնե ինձ թույլ տամ մեկնել հանգստի: Ես ճոխ մեքենաների ու դղյակների մասին չեմ մտածում, ուզում եմ ունեցածս մինիմալ կյանքը պահպանել:

Կգա մի օր ու ես...

Կգա մի օր ու ես էլ չեմ աշխատի և կվայելեմ ստեղծածս: Ես առանց հանգստի աշխատում եմ ողջ տարին, դրա համար էլ երազում եմ այն օրվա մասին, երբ այլևս չեմ աշխատի:

 Շնորհակալ եմ...

Շնորհակալ եմ Աստծուն, որ ունեմ հոգատար մայր, ով առանց ամուսնու երեք երախա է դաստիարակել, շնորհակալ եմ Աստծուն, որ ունեմ քրոջս ու եղբորս, որ ունեմ կյանքիս կեսին ու իմ զավակին: Շնորհակալ եմ Աստծուն, որ ինձ շնորք է տվել ազգիս ներկայանալու համար ու Ձեզ նման մարդկանց եմ շնորհակալ, որ լուսաբանում են աշխատանքս:

Հեղինակ՝ Անուշիկ Մելքոնյան