Հայկական հեռուստաընկերություններում քիչ են լրագրողական հաղորդումները. Սոնա Աբրահամյան

Life.tert.am-ը գրում է.

Tert.am Life-ն այս անգամ զրուցել է Հանրային հեռուստաընկերությամբ հեռարձակվող «Մասնագիտությունը լրագրող» հաղորդման համահեղինակ, հաղորդավարուհի Սոնա Աբրահամյանի հետ:

 Ինչպե՞ս Սոնան սկսվեց հեռուստատեսային  կարիերան,  ի՞նչ խնդիրների առաջ կարող է կանգնել հեռուստատեսային  լրագրողը, այս և մյուս հարցերի պատասխանները՝ զրույցում:

  -Ինչպե՞ս ստացվեց, որ բանասեր Սոնա Աբրահամյանը հայտնվեց տեսախցիկի առաջ՝ լրագրողի մասնագիտությամբ:

 -12 տարեկան էի, երբ բացվեց «Հայրենիք» մանկական հեռուստաալիքը: Այդ ալիքը իր դռներն էր բացել բոլոր այն երեխաների համար, որոնք հետաքրքրված էին հեռուստատեսային աշխարհով, արտիստիկ էին, ունեն գրելու և տեսախցիկի հետ աշխատելու կարողություն: Ես էլ այդ երեխաներից մեկն էի ու ինձ ևս ընդունեցին: Լրագրողական հաջորդ փորձը Ինտերնյուս երիտասարդականն էր: Սկսեցի աշխատել «Մենք ենք» հաղորդաշարում, իսկ հետո հայտնվեցի Արտակ Ալեքսանյանի լրագրողական թիմում ու սկսեցի նրա թիմի հետ պատրաստել Հատուկ ռեպորտաներ: Հենց այսպես էլ ամեն ինչ սկսվեց:

 

 -Ճանապարհը Ձեզ դեպի ժուռնալիստիկա է տարել, սակայն ընտրել եք բանասերի մասնագիտությունը, ինչո՞ւ:

 -Ես շատ հարգում եմ այն մարդկանց ովքեր դասավանդում են ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում: Շատ սիրում եմ նոր սերնդի լրագրողներին, ովքեր ավարտել են այդ ֆակուլտետը: Այն ժամանակ, երբ ես էի մասնագիտություն ստանում, գիտեի, որ երկար տարիներ բանասիրության և ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետները մեկտեղված են եղել և ընտրության հարցում էական տարբերություն չէի տեսնում: Բացի դրանից էլ աշխատանքի բերումով բախտ էի ունեցել շփվել ու սովորել գրեթե բոլոր, այն մասնագետների հետ, ովքեր դասավանդում էին ժուռնալիստիկայի ֆալկուլտետում: Առիթ եմ ունեցել աշխատել և զուգահեռաբար սովորել ներկայիս Ժամը լրատվական հաղորդման գլխավոր խմբագիր  Գնել Նալբանդյանի հետ, ով ժուռնալիստիկայում ստեղծագործող շատ սերունդների համար էտալոն է: Կարծում եմ, որ աշխատանքային փորձը, լավ մասնագետները ում հետ աշխատել եմ՝ լրացրել են լրագրողական գիտելիքներս:

 

 -Որո՞նք են այն դժվարությունները, որոնց առաջ կարող է կանգնել հեռուստատեսային լրագրողը:

 - Հայկական հեռուստաընկերությունում շատ քիչ են լրագրողական հաղորդումները: Մեր երկրում կա’մ դու պետք է հաղորդավար լինես, կա’մ լրագրող: Մեզ մոտ քիչ են լրագրող-հաղորդավարները: Նոր ավարտած լրագրողը, որը ունի նոր նախագծեր իրականացնելու ցանկություն՝ կանգնում է փաստի առաջ, քանի որ հեռուստաընկերությունները չունեն դրա կարիքը: Կարծում եմ, որ լրագրողի առաջ հավանական դժվարությունը՝ լրագրող-հաղորդավար համատեղ աշխատանք իրականացնելու մեջ է:

 

 -Հեռուստատեսային աշխատանքը շատ ժամանակ ու էներգիա է պահանջում: Որքանո՞վ է ստացվում համատեղել անձնական կյանքը և աշխատանքը:

 -Առաջնորդվում եմ հետևյալ բանաձևով՝ աչքիս առաջ ունեմ գծված գրաֆիկ, որից չեմ շեղվում և ամեն ինչ հասցնում եմ: Հատուկ ունեմ գրանցված ազատ ժամեր և այդ ժամերն էլ օգտագործվում են անձնական կյանքի, սիրած զբաղմունքների ու ընկերների  համար:

  -Գիտենք, որ Ձեր սիրտը ազատ չէ:

 -Բավականին ժամանակ է ինչ ընկերություն եմ անում Միրոյան Դավթի հետ: Դավիթը ժամանակին երաժշտական աշխարհում էր, բայց արդեն մի քանի տարի է հեռուստատեսային աշխատանքով է զբաղված: Ծանոթացել ենք հեռուստաընկերությունում, բայց համատեղ աշխատանք չենք իրականացնում:

 

 -«Մասնագիտությունը լրագրող» ինչպես առաջացավ հաղորդման գաղափարը, որով էլ առավել հայտնի դարձաք հեռուստադիտողներին:

 -Առաջարկն իրականում եղել է Հանրային հեռուստաընկերության կողմից: Անհրաժեշտ էր, որ հետաքրքիր լրագրողական մոտեցմամբ նախագիծ մշակեինք: Ես ու Աելիտան բավականին երկար մտածեցինք ու ներկայացրինք մեր գաղափարները: Այսպես ստեղծվեց «Մասնագիտությունը լրագրող» հաղորդումը:

  -Երկու տարի է հաղորդումը եթերում է: Շոշափվել են գրեթե բոլոր թեմաները: Սպառվելու վտանգ չկա՞:

 -Գրեթե միշտ գալիս է մի շրջան ու թվում է, որ այլևս թեմաները սպառվել են, բայց հենց նստում ենք համակարգչի առաջ, ապա առանց թեմայի վեր չենք կենում: Քանի կա պրպտելու, նորը ստեղծելու ցանկություն, ապա սպառվելու վախը անցողիկ է:

 

 

-Հանրային հեռուստաընկերությունը  շուտով նոր եթերաշրջան է մեկնարկելու: «Մասնագիտությունը լրագրող» հաղորդումը ի՞նչ նորություն է բերելու իր հետ նոր եթերաշրջանում:

 

-Հիմա նոր տաղավարով ենք հանդես գալու: Ռեպորտաժները նոր մոտեցումներով են լինելու: Դինամիկա ենք փորձել տալ հաղորդմանը, իսկ թե ինչ է ստացվել՝ կկարողանաք տեսնել ոչ հեռու ապագայում:

 

 

Հարցազրույցը՝ Անահիտ Կասամանյանի