Life.panorama.am-ը գրում է.
Երեւանի պետական կամերային թատրոնի դերասան Ժորա Հովհաննիսյանը Life.panorama.am-ի այսօրվա զրուցակիցն է:
Ժորա, դուք այն դերասաններից եք, ում մասին հանդիսատեսը քիչ բան գիտի, կպատմե՞ք անցած ճանապարհի եւ թատրոն հայտնվելու մասին:
- Նախ ասեմ, որ արմատներով Վայոց Ձորից եմ: Տարիներ առաջ ծնողներս պնդում էին, որ իրավաբան դառնամ, բայց շուրջ մեկ տարի համապատասխան առարկաները պարապելուց հետո, ուսումնական տարեվերջին թաքուն ուսումնասիրեցի Երեւանի թատրոնի եւ կինոյի պետական ինստիտուտ ընդունվելու համար անհրաժեշտ առարկաներն ու թեմաները, եւ ի վերջո ընդունվեցի իմ սիրելի ինստիտուտը: Իսկ Կամերային թատրոնն ուսանողական տարիներին ինձ համար մշտապես ցանկալի ու ինչ-որ տեղ երազանքի նման մի բան էր: Բանակից հետո երկար ժամանակ թատրոնի հետ կապ չունեի, փորձում էի այլ աշխատանքներով զբաղվել, սակայն ընթացքում հասկացա, որ արվեստից ու թատրոնից հեռու լինել չեմ կարող, դա ինձնից վեր է: Հենց այդ ժամանակ էլ իմ լավ ընկեր Ռիչարդ Մադլենյանն ինձ ասաց, որ Կամերային թատրոնում նոր դերասանների ընդունելություն է հայտարարված, որին էլ մասնակցելով ընդունվեցի ու դարձա այս հրաշք ընտանիքի մի մասը: Կամերային թատրոնի շունչը պետք է զգալ, կարողանալ այդպես շնչել, իսկ ես հիմա լիարժեք բավարարված եմ այստեղ:
Ժորա, շատերը Ձեզ ճանաչեցին «Դոմինո» սիթքոմով, որի 1-ին եւ 2-րդ եթերաշրջաններում դուք էլ էիք նկարահանվում: Այստեղ բավականին սիրվեցիք, բայց երրորդ եթերաշրջանում Ձեզ չենք տեսնում, հետաքրքիր է` ինչո՞ւ:
- «Դոմինո»-ում հրաշալի նկարահանման օրեր եմ ունեցել: Առաջարկը ստացա շատ անսպասելի ռեժիսոր Հարություն Խալաֆյանից ու սիրով համաձայնեցի: Ուրախ եմ, որ Գուգոյի կերպարը մարմնավորեցի, նա իր բարբառի շնորհիվ շատ սիրվեց հեռուստադիտողի կողմից, իսկ նման բարբառով խոսել ստացվեց իմ վերարտադրելու շնորհի օգնությամբ: Հրաշալի դերասանների հետ խաղացի, լավ համագործակցություն էր, իսկ այժմյան համագործակցության դադարի պատճառը զուտ սյուժետային նոր ու այլ զարգացումներն էին: Արդյունքում ստեղծագործական թիմի հետ մեր ընկերությունը չտուժեց ու մինչ այսօր էլ ես շարունակում եմ հետեւել «Դոմինո»-ի զարգացումներին:
Այս պահին թատրոնից զատ այլ ծրագրեր ունե՞ք:
- Մի փոքր վատ բնավորություն ունեմ` շատ հետաքրքրվել չեմ սիրում ու կենտրոնանում եմ հիմնականում թատրոնի վրա, քանի որ այստեղ ինձ լիարժեք եմ զգում: Իհարկե, լավ առաջարկները չեմ մերժի, այս պահին կան մի քանի ծրագրեր, բայց չեմ խոսի այդ մասին, քանի որ չեմ սիրում նախապես խոսել դեռ չեղած բաների մասին:
Ժորա, ինքներդ Ձեզ միայն հումարային կերպարներո՞ւմ եք տեսնում:
- Բացարձակ: Իհարկե, կոմեդիայի ժանրը շատ եմ սիրում, բայց դա չի նշանակում, որ պատրաստ չեմ խաղալ տարբեր ժանրերում: Եթե կա առողջ մտածող ռեժիսոր, դերասանն էլ պետք է կարողանա տարբեր ժանրերով ներկայանա հանդիսատեսին:
Ժորա, զրույցի սկզբում նշեցիք, որ արմատներով Վայոց Ձորից եք. մի փոքր կպատմե՞ք Ձեր ընտանիքի մասին:
- Հայրս ֆիզիոթերապեւտ-մասաժիստ է, մայրս` մանկավարժ: Դեռ 7-8-րդ դասարաններից փախչում ու գալիս էի Երեւան ոչ թե նրա համար, որ գյուղս չէր հերիքում, այլ պարզապես ներքին ցանկություն ու կարոտ ունեի արվեստի նկատմամբ, ինչի հարցում Երեւանը ավելի մեծ հնարավորություններ ուներ: Մինչ այսօր էլ փորձում եմ հնարավորինս շատ գնալ իմ հարազատ գյուղ, որտեղ ընտանիքիցս բացի, շատ սիրելի ընկերներ ունեմ: Շնորհակալ եմ ծնողներիս, ովքեր դեռ մանկուց իմ ու քույրիկիս մեջ փորձում էին ճաշակ, լսելու ու լռելու կարողություն սովորեցնել, որի շնորհիվ հանրության համար հետաքրքիր մարդիկ կլինենք:
Ժորա, ամուսնացած չեք. այդ ուղղությամբ չե՞ք մտածում:
- Աշխարհի փառքն ունենալու դեպքում էլ, միեւնույն է, մարդը լիարժեք չի լինի, եթե միայնակ եղավ: Աստված այդպիսին է ստեղծել մարդուն, պետք է մենակ չլինել: Ինքս ընտանիք կազմելուն կողմ եմ, սակայն թե ինչու այսքան ժամանակ չեմ ամուսնացել, ինքս էլ չգիտեմ. Գուցե փորձել եմ ավելի շատ կենտրոնանալ աշխատանքիս վրա: Ինչեւէ դա ժողովրդական լեզվով ասած` «զոռով» չի լինում, պետք է գա այդ պահը ու հասկանաս, որ այլեւս չես ուզում առանց տվյալ մարդու ապրել: Հուսամ, այդ գեղեցիկ ու լուսավոր օրը կգա իմ կյանքում:
Դերասաններից շատերը դեմ են դերասանուհի կին ունենալուն, իսկ դուք ի՞նչ տեսակետ ունեք այդ առումով:
- Գիտեք, կցանկանամ կինս ինձ հարմար լինի, ոլորտը կապ չունի մտածողության հետ: Հասկանում եմ այն մարդկանց, ովքեր չեն ուզում դերասանուհի կին ունենալ, քանի որ մի տան մեջ երկու դերասանի առկայությունը մի քիչ դժվար է: Սակայն Ժորա Հովհաննիսյանը պետք է ունենա այնպիսի կին, ով անկախ մասնագիտությունից կլինի իր սրտին մոտիկ ու իրեն համահունչ:
