Լյուսի Հայրապետյան. «Այն կանանցից եմ, ում կողքին միշտ պետք է տղամարդ լինի»

Blognews.am-ը գրում է.

Մոդել Լյուսի Հայրապետյանը, ով միշտ աչքի է ընկնում հետաքրքիր կերպարներով, նկարահանվել է BlogNews-ի համարձակ ֆոտոշարքում և անկեղծ զրույց է ունեցել ազատության սահմանների, տղամարդկանց և հարաբերություններում ունեցած բարդությունների մասին:

- Լյուսի, ֆոտոշարքը բավականին համարձակ է, սակայն լրիվ չես մերկացել: Ո՞րն է քեզ համար բաց տեսարաններում նկարահանվելու սահմանը:

- Ես այս ֆոտոշարքը համարում եմ շատ կրեատիվ: Այստեղ կա զգայունություն, սեքսուալություն, էրոտիկա, սակայն ամեն ինչ չափի մեջ է: Կարծում եմ՝ շատ սիրուն, առանց վուլգարության ներկայացրել եմ գեղեցիկը: Ինձ համար դա է սահմանաչափը:

- Կհամաձայնվե՞ս նկարվել ամբողջությամբ մերկ:

- Միգուցե մի օր նկարվեմ: Ինձ համար դա ծանր երևույթ չէ: Ես բնորդուհի եմ և դրան նայում եմ որպես արվեստ: Ես փողոցում չեմ կանգնել մերկ: Գումարի համար տգեղ, վուլգար չեմ նկարվել, որպեսզի ամաչեմ: Առհասարակ, ես սիրում եմ այն ֆոտոշարքերը, որոնք մի քիչ բաց են:

Մինչ օրս եղել են մերկ նկարահանվելու առաջարկներ, սակայն այն գումարն ու ձևաչափը չի եղել, որ մտածեմ՝ կարելի է համաձայնվել: Համարել եմ, որ չպետք է էժանանամ: Այս անգամ գումարային համագործակցություն չէր, սակայն արվեստ էր, դրա համար սրտովս էր: Մինչ այս ես ոչ մի ֆոտոշարքում այսչափ մերկ չեմ եղել: Եթե մերկանամ, դա կլինի ոչ թե գումարի համար, այլ արվեստի:

- Դու համարձակ աղջիկ ես: Ինչի՞ց են վախենում համարձակ աղջիկները:

- Այո՛, ես շատ համարձակ եմ: Ինձ թվում է՝ բոլոր մարդիկ վախենում են մենակությունից:

Ես հիմա վախ չունեմ, որովհետև տարիների ընթացքում շատ բաներ հաղթահարել եմ իմ մեջ: Հիմա նույնիսկ մենակությունից չեմ վախենում, որովհետև ինձ շատ հետաքրքիր է ինձ հետ:)

- Խոսքումդ հակասություն  կա: Ե՛վ նշում ես, որ բոլորը վախենում են մենակությունից, և՛ այն, որ չես վախենում մենակությունից: Բոլորից տարբերվո՞ւմ ես: Ի՞նչ է դա, եթե ոչ ինքնապաշտպանական ռեակցիա:

- Չէ: Երևի ուղղակի տարիքային է: Այս փուլում ես մենակ եմ ու վախ չունեմ: Ես ներդաշնակ եմ, ինձ հետաքրքիր է ինձ հետ, բայց ինչ վերաբերում է միշտ միայնակ լինելուն, բնականաբար, վախենում եմ դրանից:

Շատ մարդիկ ամուսնանում են կամ ինչ-որ մեկին հանդիպում են, որպեսզի միայնակ չլինեն: Ես դա սխալ եմ համարում: Ճիշտ է, մարդկանց բնորոշ է վախենալ մենակությունից, սակայն ինձ համար ինձ հետ հետաքրքիր է այնքան ժամանակ, քանի դեռ չեմ գտել այն մարդուն, ում հետ ավելի հետաքրքիր կլինի: Իմ կյանքն այնքան սնանկ չէ, որ նեղվեմ առանց ինչ-որ մեկի:

- Դու պարբերաբար նոր հարաբերություններ ես ունենում: Նոր հարաբերություն ես սկսում միայն այն ժամանակ, երբ ինչ-որ մեկի հետ ավելի հետաքրքի՞ր է, թե՞ ունեցել ես փուլ, երբ քո մենակությունից փախչելու համար ես սկսել նոր հարաբերություն:

- Ինձ մոտ եղել են նման դեպքեր: Հետո եմ հասկացել, որ այդ հարաբերությունները եղել են, որովհետև ես հոգնել էի մենակ լինելուց: Ես պատկանում եմ կանանց այն տեսակին, ում կողքին միշտ տղամարդ պետք է լինի, չեմ կարողանում երկար մենակ մնալ: Եթե ինչ-որ մեկը կարողանում է ինձ պոկել իմ առօրյայից, հետաքրքրություն մտցնել, ես գնում եմ դեպի այդ տղամարդը:

- Ամենաերկարը որքա՞ն ժամանակ ես մենակ մնացել:

- Վերջին մեկ տարին:

- Այս ընթացքում դու նշանված էիր: Նշանդ հետ տալուց հետո 1 տարի չի անցել:

- Կարելի է ասել, որ այդ փուլում մենակ էի, որովհետև անընդհատ «նշան հետ տալ», վերամիավորվել, էլի կռվել… Ես դա չեմ համարում նորմալ հարաբերություն: Մենք չէինք շփվում այնպես, ինչպես պետք է շփվի զույգը: Դա համարում եմ մենակ փուլ: Էնպես չի, որ ես վիրավորված եմ, ուղղակի երևի վերաարժևորել եմ կյանքը ու գտնում եմ, որ մինչև չլինի արժանի տղամարդ, արժանի՝ շատ կրիտերիաներով, ավելի լավ է՝ մենակ լինեմ:

- Գալիս է մի տարիք, երբ կինը բնազդաբար է ուզում ամուսնանալ, երեխա ունենալ: Մոտ մեկուկես տարի առաջ BlogNews-ին տված հարցազրույցում ասացիր՝ ընտանիք ես ուզում, հիմա խոսում ես քեզ միայնակ լավ զգալու մասին: Ի՞նչ է փոխվել, հիասթափվե՞լ ես:

- Առհասարակ, ես չեմ հիասթափվում, ուղղակի աշխարհայացքս է փոխվում: Հիմա ոչ ոքից ոչինչ չեմ ակնկալում, որպեսզի չհիասթափվեմ: Միգուցե տվյալ պարագայում իմ ակնկալիքներն էին շատ, դրա համար միասին չենք: Հիմա միայնակ եմ, որովհետև չեմ գտնում արժանի մարդու ու չեմ պատրաստվում ինձ սպառել մարդկանց հետ անիմաստ հանդիպումներով: Ունեմ լավ ընկերներ, որոնց հետ ժամանակ առ ժամանակ հանդիպում եմ:

Ինչ վերաբերում է ամուսնությանը, կար ժամանակ, երբ դա ինձ մոտ դարձել էր սինդրոմ: Ես այնքան չէի մտածում ամուսնանալու մասին, որքան երեխա ունենալու: Բոլոր ընկերուհիներս 2-3 երեխա ունեին, ես՝ ոչ մի: Հասկանում էի, որ ինձ էլ է լրացում պետք: Ինչ-որ պահի դա կպչուն միտք էր դարձել, բայց ինչքան մեծանում ես, այնքան խելամիտ ես դառնում: Ամուսնանալը, երեխա ունենալը պետք է լինի սիրած տղամարդու հետ: Ուղղակի ընտրել ինչ-որ մեկին, որովհետև տարիքդ է, սխալ է: Եթե վաղը հանդիպեմ իմ սիրելի տղամարդուն, կարող եմ վաղն էլ ամուսնանալ: Սահմանված ժամանակ չկա:

Ինձ մոտ դա անցավ, որովհետև սկսեցի խորանալ իմ մասնագիության մեջ, մտածել ուսում ստանալու մասին:

- Մաքսիամալի՞ստ ես:

- Հարաբերությունների հարցում՝ չափազանց: Դրա համար դժվար եմ ընտրում: Թեև դա խանգարում է, կարծում եմ՝ ճիշտը դա է: Եթե ես լինեի 18-20 տարեկան, գուցե շատ բան չհասկանայի, կյանքս կապեի ինչ-որ մեկի հետ ու երջանիկ ապրեի, որովհետև այդ ժամանակ ընտանիքում կլինեի, չէի շարունակի հասունանալ, բայց հիմա մաքսիմալիստ եմ դարձել: Երևի նրանից է, որ գնալով ավելի ինքնուրույն եմ դառնում: Երբ դու կայացած ես ոչ միայն նյութապես, այլև հոգեպես անկախ ես, պետք է լինի մի տղամարդ, ով քեզանից ուժեղ է:

- Հայ հասարակությունն ավելի կարծրատիպային է: Չի՞ եղել դեպք, երբ հանդիպել ես ավելի ուժեղ տղամարդու, քեզ համար ամեն բան լիարժեք է եղել, սակայն քո կարիերան, անցած ճանապարհը խանգարել է հարաբերություններին:

- Երևի ենթագիտակցորեն ես երբեք չեմ ընտրել նման տղամարդու: Նման բան ինձ մոտ եղել է իմ առաջին ընկերոջ ժամանակ, երբ ես դեռ համալսարանում էի սովորում, 17 տարեկան էի: Ինքն ինձ թույլ էր տալիս  մասնակցել միայն նորաձևության ցուցադրությունների: Այդ ժամանակ համակերպվել էի: Հիմա ինքս կարող է որոշ բաներ չանեմ՝ հասկանալով իրեն ինչը դուր չի գա:

Ես չեմ մտածում, որ կարիերաս չլիներ, հիմա ընտանիք կունենայի: Ինձ դա չի խանգարել:

Շարունակությունը՝ այստեղ