Լևոն Տեր–Պետրոսյանի ելույթից մինչև դանդաղ քայլող վարչապետ

Մեր հյուրն է Ազատ Արշակյանը

– Պարոն Արշակյան, ինչպե՞ս եք գնահատում Լևոն Տեր–Պետրոսյանի ելույթը այսօրվա իրողությունների համատեքստում:

– Լևոն Տեր–Պետրոսյանը կրկնում է արդեն վաղուց հայտարարած իր սկզբունքները: Լևոն Տեր–Պետրոսյանը մնացել է Լևոն Տեր– Պետրոսյան: Նա հին, պահպանողական քաղաքական հրաշալի գործիչ է ընդամենը: Ո’չ մի նորություն:

– Իսկ նրա հնչեցրած թեմաներն ակտուալ չե՞ն այսօր` խաղաղություն, հաշտություն, բարիդրացիություն:

– Դրանք ակտուալ են: Բայց այդ բանաձևերն արդեն հնացած են: Արդեն դրանք փորձարկված են: Լևոն Տեր–Պետրոսյանն ինքը փորձել է դրանք իրականացնել, և, ինչքան հնարավոր է եղել, ստացել է արդյունքներ: Հիմա նորից դա կրկնել 20 տարի հետո, ի՞նչ իմաստ ունի: Ուղղակի մարդն այդ ամենը գիտի, ու լա’վ գիտի, և անում է:

– Մենք այսօր խաղաղությա՞ն ենք գնում, թե պատերազմի:

– Մենք միշտ պետք է պատրաստ լինենք պատերազմի: Մենք չենք որոշողը: Ընդհանրապես մի կողմը չի կարող որոշել` խաղաղությո՞ւն պետք է լինի, թե պատերազմ: Դա երկկողմանի հարաբերության հարց է: Եթե մենք որոշել ենք գնալ խաղաղության, բայց հակառակորդը պատերազմ է սկսում, խաղաղության մեր որոշումը ոչինչ չարժի: Պետք է մեր գործընկերը նույն ծրագիրն ունենա, նույն ձգտումն ունենա: Եթե մեր ծրագրերը տարբեր են, ապա մենք պետք է պատերազմի պատրաստ լինենք: Հակառակ դեպքում խաղաղություն ասելն ընդամենը քարոզչություն է:

– Իսկ մեր ռեսուրսները կբավարարե՞ն պատերազմի: Ապրիլյան պատերազմի ժամանակ փաստացի մենք տարածքներ կորցրեցինք:

– Մեր ռեսուրսները բավարարեն, թե չբավարարեն, ոչ մի կերպ չենք կարող պատերազմից խուսափել: Որովհետև հայաստանաբնակ հայ ժողովուրդն արդեն քանի հազար տարի ապրում է իր հայրենիքում, իր հողի վրա: Մենք ոչ մի բան չենք կարող անել. միայն պետք է կռվենք, պայքարենք և հաղթենք: Հակառակ դեպքում մեզ գենոցիդ է սպասվում: Հիմա` կբավարարի՞, չի՞ բավարարի, արդեն այլ հարց է: Պետք է բավարարի: Մենք պետք է ձևը գտնենք, որպեսզի անհրաժեշտ ու բավարար ռեսուրսներ ունենանք մեր հայրենիքը պաշտպանելու համար:

– Իսկ ո՞վ է պատասխանատուն: Ո՞վ պետք է ճարի այդ ռեսուրսը:

– Դա քաղաքական վերնախավի պատասխանատվությունն է: Եթե ռեսուրսները բավարարում են, ուրեմն լավ է աշխատել: Իսկ եթե չեն բավարարում, ուրեմն վատ է աշխատել:

– Բայց այսօր մեր երկրում ժողովուրդը գործոն չէ, որպեսզի ասի` իշխանություն, դու լավ չես աշխատել, հեռացիր, որպեսզի տեղդ մեկ ուրիշը գա, ով լավ կաշխատի:

– Ժողովուրդը միշտ գործոն է: Ցանկացած պահի կարող է վռնդել իշխանությանը և պատժել նրան: Ժողովուրդը միշտ այդ հնարավորությունը և իրավունքն ունի:

– Թվում է այսօր հասարակությունը կարող է իշխանության հետ խոսել Սասնա ծռերի լեզվով: Որովհետև ընտրությունների ժամանակ իշխանությունն անում է այն, ինչ ուզում է:

– Չասենք` անում է այն, ինչ ուզում է: Անում է այն, ինչ կարողանում է. կեղծում է ընտրությունը: Բայց հասարակությունն առանձնապես դրա դեմ չի ընդվզում, որը շատ վատ է ու ցավալի է: Հասարակությունը տեր չի կանգնում իր ձայնին:

Կարծում եմ` և հասարակությունը, և նրա քաղաքական վերնախավը թույլ են, տկար են, չեն կարողանում պաշտպանել իրենց շահերը, նաև` ժողովրդի շահերը: Այդ իմաստով իշխանությունը զավթել են քրեա–օլիգարխիկ ուժերը: Բայց` ոչ ամբողջությամբ: Թեկուզ մասնակիորեն մեր երկիրը ժողովրդավարական է, թեկուզ` վատ, բայց խոսքի և խղճի ազատություն կա: Եվ կա ինքնապաշտպանության հզոր ուժ: Դա հայկական բանակն է:

– Իսկ մեր կառավարության, մասնավորապես վարչապետի քայլերը հույս ներշնչո՞ւմ են, որ դուրս կգանք այս շրջանակից:

– Երբ նշանակվեց, մեծ հույսեր էի կապում վարչապետի հետ: Բայց հիմա տեսնում եմ, որ շատ դանդաղ է քայլում, և հնարավոր է, որ տեղ չհասնի: Ցավոք սրտի, նա ուշանում է: