Ալիևը դարձյալ հոխորտում է Ադրբեջանական Lider TV–ի լրագրող

 Անար Հասանովը հեռացվել է աշխատանքից՝ ՌԴ ԱԳՆ ղեկավար Սերգեյ Լավրովին ԼՂ հակամարտության մասին սադրիչ հարց տալու պատճառաբանությամբ: Ընդ որում, ինչպես հաղորդում է Բաքվի մամուլը, այս որոշումն ընդունվել է ՌԴ–ում Ադրբեջանի դեսպան Փոլադ Բյուլբյուլօղլու պահանջով, որի կարծիքով, իբր, պատահածից հետո պաշտոնական Կրեմլի և Բաքվի հարաբերությունները կարող են վատթարանալ: (Հիշեցնենք, որ լրագրողը ՌԴ արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովին հարցրել էր, թե ինչպիսին կլինի Մոսկվայի դիրքորոշումը, եթե Բաքվում որոշեն ռազմական ճանապարհով վերադարձնել հայերի կողմից զբաղեցրած տարածքները, ինչին Լավրովը պատասխանել էր, թե «դա միայն Ադրբեջանի ներքին գործը չէ», ինչպես նաև հավելել, թե չի կարող խաղաղություն հաստատվել, կամ տարածքների վերադարձի հարց քննարկվել՝ առանց Ղարաբաղի կարգավիճակի վերջնական հստակեցման):

Հիմա չգիտենք՝ արդյոք, նույն հիմնավորմա՞մբ է Ադրբեջանի արտգործնախարար Էլմար Մամեդյարովը չնախատեսված այցով Մոսկվա մեկնում, թե ոչ, բայց փաստ է, որ ադրբեջանական լրատվամիջոցները հենց այս կոնտեքստում են դիտում արտգործնախարարի այցը ու նաև սիրաշահում ռուսներին, իբր՝ նախ ՌԴ–ի նկատմամբ նախագահ Ալիևն է Դավոսում հաճոյախոսություններ շռայլել, ապա՝ հերթական բանակցություններ են վարվում ռուսական զենքի ձեռքբերման վերաբերյալ, բացի այդ՝ երեկ ԵԽԽՎ–ում ադրբեջանական պատվիրակությունն է պահանջել վերականգնել Ռուսաստանի ձայնի իրավունքն այդ կառույցում: Խորամանկ և շողոքորթ մեր հարևաններին, այսինքն, թվում է, թե ՌԴ–ին կամ որևէ այլ երկրի հնարավոր է իր շահը սովորեցնել, գավառական շողոմքորությամբ կարևոր խնդիրներ լուծել, առավել ևս՝ բանակցությունների պատրաստակամություն բեմադրել:

Այ՝ Ալիևը. թերևս, նա միակն է, որ երբեք ինքն իրեն չի կեղծում և առանձնապես ռացիոնալությամբ չի փայլում, երբ հարցը Ղարաբաղին է վերաբերում: Անցած օրն, օրինակ, Փիրեքեշգյուլ ավանում տեղակայված ՊՆ թիվ № զորամասի տարածքում կառուցված նոր զինվորական ավանի բացման ժամանակ, Բաքվի խանը «խիստ ռացիոնալ կերպով և փոխզիջումային տրամադրությամբ» հայտարարել է, թե «Չնայած երկար տարիներ Հայաստանը առասպելներ է ստեղծել իր մասին, իբր՝ անպարտելի բանակ ունի, ապրիլյան պատերազմը ցույց տվեց, թե իրականում ում բանակն է անպարտելի: Հայաստանը չի ցանկանում ընդունել սեփական ցավալի պարտությունը, բայց ստիպված է դա անել…Մենք կորուստներ ունեցանք, սակայն պաշտպանեցինք մեր հողերը, ազատագրեցինք օկուպացված տարածքների մի մասը: Ապրիլյան մարտերը պետք է ներառվեն ռազմական գրքերում, որովհետև ադրբեջանական բանակը դրսևորեց զինվորական պրոֆեսիոնալիզմ և հերոսություն»:

Բայց դա էլ դեռ ամբողջը չէ: Արտգործնախարարի՝ Մոսկվա այցի նախօրեին, ասես՝ չվստահելով նրան, Ալիևը սեփական ուղերձն է հղում Կրեմլին, այս դեպքում նաև՝ Հայաստանին՝ հետևյալ հայտարարությամբ. «ԼՂ հակամարտության կարգավորումը շատ պարզ է՝ նախ պետք է վերականգնվի Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը: Մենք երբեք թույլ չենք տա Ադրբեջանի տարածքում ստեղծել երկրորդ հայկական պետություն: Լեռնային Ղարաբաղը երբեք անկախություն չի ստանա: Թող ոչ ոք իզուր չունենա դրա ակնկալիքը… ԼՂ կարգավիճակի խնդիրը միայն միասնական Ադրբեջանի շրջանակներում է հնարավոր որոշել»: Կգնահատի՞ Մոսկվան Ալիևի այսօրինակ անկեղծությունը՝ չգիտեմ, բայց որ ցանկացած ռացիոնալ մարդու մոտ գոնե այժմ միայն մի հարց կարող է առաջանալ, փաստ է: Եվ իսկապես. ինչի՞ շուրջ են վարվելու բանակցությունները, եթե արդեն իսկ խնդրի լուծման բանաձևը, «առանց հույսեր տածելու թողտվության», պատրաստ դրած է Բաքվի սեղանին:

Մի՞թե սա չի նշանակում, որ բանակցություններ ասելով՝ Բաքուն ոչ թե նույնիսկ փոխզիջում, այլ բացառապես զիջում է ակնկալում հայկական կողմից: Եվ, մի՞թե, սա էլ իր հերթին չի ապացուցում, որ Բաքվի այսօրինակ կարծրամտությունը միայն ավելի ու ավելի է հեռացնում ԼՂ հակամարտության լուծման հնարավորությունն իսկ: