«Չափազազանց երկչոտ եմ, դա ինձ միշտ խանգարում է...». Կարինե Ջանջուղազյան

 

Past.am-ի բլից հարցերի թիրախում այս անգամ ՀՀ վաստակավոր արտիստ, Համազգային թատրոնի դերասանուհի Կարինե Ջանջուղազյանն է:

 

 

 

- Սուրճով և ծխախոտով... ավաղ...

 

 

- Ազնիվ, գեղեցիկով լցված մարդը կամ արվեստի որևէ կատարյալ ստեղծագործություն:

 

 

- Աստծո արարչագործությունը... ներքին մարդը...

 

 

- Հիսուսին, երբեմն էլ՝ զավակներիս:

 

 

- Ներել եմ բոլորին, բայց չեմ մոռանում... ավաղ:

 

 

- Երբ իմացա, որ ինձ սիրելով հանդերձ՝ դավաճանում են...

 

 

- Ափսոսում եմ, որ այդպես էլ չերգեցի, չէ՞ որ ուզում էի երգչուհի դառնալ, ոչ թե դերասանուհի...

 

 

- Այդպիսիք շատ են եղել ))

 

 

- Զզվում եմ ինձանից, քանի որ պարտված եմ ինձ զգում...

 

 

 

- Դրա կարիքը չկա, ես պարզ մարդ եմ, իսկ թաքնվելու պատճառ չունեմ:

 

 

- Երբ փոքր էի, շուն ունեի, հիմա՝ ոչ:

 

 

- Աշխարհում հիվանդ ու աղքատ մարդ չէր լինի...

 

 

- Իմ ինքնությունն է, իմ զավակները, հայրս, իմ ընկերները, արևին սպասող իմ պատուհանը, տխուր ու պայծառ մանկությունս, իմ կեղտոտ փողոցները, իմ գարշելի իշխանությունը, իմ աղքատ ժողովուրդը, իմ լքված տանիքը, իմ հույսն ու հավատը, իմ, իմ, իմ...

 

 

 

- Զավակներս են ու մարդկանց սերը:

 

 

- Զավակներիս երջանկությունը և, իհարկե, խաղաղ հայրենիք՝ բարեկիրթ ժողովրդով, որտեղ իմ կյանքի նպատակը միայն կոմունալները չեն լինի ))

 

 

- Այլևս ամուսնանալ ))

 

 

- Տունս է, երբ զավակներս կողքիս են, իսկ ընկերներիս համար դուռս միշտ բաց է:

 

 

- Չգիտեմ, դրա ժամանակը չեմ ունեցել...

 

 

- Այնպիսին եմ, ինչպիսին ԵՄ, իսկ զորացրել է ինձ միայն Աստված:

 

 

- Ժպտալով ստում են:

 

 

- Չափազազանց երկչոտ եմ, դա ինձ միշտ խանգարում է, չե՞ք հավատում:

 

 

- Հավերժ գարնան, որովհետև սովորել եմ մոխիրներից հառնելու արվեստը...

 

 

- Ձմռանը՝ իմ տաքուկ բաճկոնը, որը ոչ մի կերպ չի մաշվում և, իհարկե, սիգարետիս տուփը... ավաղ, դա էլ ոչ մի կերպ ինձ չի լքում...

 

 

 

- Հաշտություն Աստծո հետ:

 

 

- Առանց ինչերի կարող եմ, սակայն առանց ում՝ կասեմ: Առանց զավակներիս, առանց ընկերներիս ու առանց Աստծուս ապրելն ունայն է:

 

 

- Երջանկություն գտնելն է, որի բանաձևը Աստծո հետ հաշտությունն է:

 

 

- Երեկ:

 

 

- Որ ինձ հանգիստ թողնեք...

 

 

- Ուզում եմ զավակներիս գեղեցիկ տուն նվիրել, որտեղ կապրեն իմ չքնաղ թոռնիկները, ուզում եմ՝ աղջկաս հետ գեղեցիկ ֆիլմեր նկարենք ու ճաշակենք արվեստի բույրը, ուզում եմ տեսնել տղայիս՝ իր գիտական թռիչքների մեջ երջանկացած: Դա իմ բաժին շատի քիչն է, որ ես կհասցնեմ տեսնել իմ Աստծո հետ, հավատում եմ:

 

 

- Կուզեի՝ հարցնեք ով եմ ես իրականում, ես էլ ասեմ՝ չգիտեմ, բայց կա ՄԵԿԸ, որ ամեն ինչ գիտի իմ մասին ))

 

 

 

 

- Եվ վերջում... Աստված զորացնի մեր ժողովրդին, որ խեղճ չհամարվենք... Այսքանը...