«Ես զղջալ կարող եմ, բայց ափսոսալ՝ երբեք». Կարինե Խոդիկյան

 

Past.am-ի բլից հարցերին պատասխանում է հայ արձակագիր, դրամատուրգ, հրապարակախոս Կարինե Խոդիկյանը:

 

 

- Օրս սկսվում է ինչ-որ տեղ արդեն կաղապարային դարձած ծիսակարգով, նորություն չկա: Պարզապես ամեն օրվա հետ՝ հերթական հույսը, որ այս օրը կլինի բարի, երբ կմիացնեմ համակարգիչը և առաջին բանը որ նայում եմ՝ առաջնագծում իրադրությունը, խաղաղ կլինի: Եվ պետք է ասեմ, որ հիմնականում օրվա տրամադրությունս դրանով է պայմանավորված:

 

 

- Բնականաբար, կյանքը, որն իմն է, որով ես ապրում եմ, իմ հարազատ մարդկանց կյանքը և, իհարկե, գրելը, որը իմ կյանքից անբաժան բան է արդեն:

 

 

- Նորածնի լացն է, երեխայի ծիծաղը, կանաչապատ, գեղեցիկ, մաքուր քաղաքս և, իհարկե, երազանքս, որ շատ գեղեցիկ է՝ ուժեղ պետություն ունենալը:

 

 

- Ավելի հաճախ ինքս ինձ:

 

 

- Փոքրոգությունը:

 

 

- Արդեն բավական ապրել եմ, որպեսզի գոնե մեկից ավելի հիասթափություններ ունենամ, դրա համար չեմ նշի:

 

 

- Ընդհանրապես, ափսոսալ և զղջալ բայերը շատ հետաքրքիր նրբերանգ են պարունակում. ես զղջալ կարող եմ, բայց ափսոսալ՝ երբեք:

 

 

 

- Ջահել օրերիս ցանկացած հանդիպում ռոմանտիկ կարող էր լինել: Հիմա նույնիսկ եթե ցանկանամ, ռոմանտիկա չի կարող լինել:

 

 

- Շատ ավելի հավաք եմ դառնում, ձայնս ավելի իջեցնում եմ, ավելի սեղմվում եմ. շա՜տ քաղաքավարի եմ դառնում, երբ բարկացած եմ:

 

 

- Ամենաառաջինը՝ ցանկանա հասկանալ, իսկ եթե այդպիսի խնդիր դնի, թող գրականությունս կարդա:

 

 

- Ոչ:

 

 

- Երկիրս հզոր պետություն կդարձնեի:

 

 

- Հայրենիքն իմն է, որով ես կարող եմ պարծենալ՝ ուր էլ գնամ որտեղ էլ լինեմ: Այ ուրիշ բան է պետությունը, որի համար հաճախ կարող եմ ամաչել:

 

 

- Ընտանիքս, հարազատներս, այն ջերմությունը, որը տալիս եմ ինձ համար հարազատ մարդկանց և ստանում եմ նրանցից:

 

 

 

- Ես չգիտեմ՝ եթե մի օր կամ մի տարի առաջ այս հարցը տայիք, ինչ-որ բան կփոխվե՞ր: Ամենաշատ երազանք չունեմ, պարզապես ապրում եմ:

 

 

- Դմիտրի Լիխաչովի հուշագրություններն եմ վերջինը կարդացել, ավելի ճիշտ՝ վերընթերցել: Այդ անհատակության կարծիքը, դիրքորոշումը, հայացքներն ինձ համար առանձնահատուկ նշանակություն ունեն, որովհետև նրանցում կա մի բան, որը շատ պակասում է մեր այսօրվա ինտելիգենցիային՝ սկզբունքայնության, ոչ անտարբեր, սրտացավ լինելու առումով:

 

 

- Թմրանյութ, հաստա՛տ:

 

 

- Տարիներ առաջ ինձ բախտ վիճակվեց երկու շաբաթով լինել Ֆրանսիայի հարավում՝ մի փոքրիկ գավառական քաղաքում: Չգիտեմ՝ ինչու, բայց կուզենայի գոնե 2-3 տարին մեկ անգամ այնտեղ գոնե մի շաբաթով ապրել, բայց դա, իհարկե, ֆանտաստիկայի ժանրից է:

 

 

- Գիշերային ուշ զանգերից, որոնք հանկարծ կարող են բոթ հաղորդել: 

 

 

- Միայն գրքերը:

 

 

- Մարդը դեմքիդ նայում, ժպտում է, բայց հայացքի մեջ կարդում ես լրիվ հակառակը:

 

 

 

- Ժպտացող: 

 

 

- Որոշ ժամանակ ի վեր՝ ակնոցս:

 

 

- Երբ կյանքիդ ամեն րոպեն, ժամը գնահատում ես ու չես ապրում վաղվա ինչ-որ սպասելիքով, այսօրվա ունեցածդ գնահատում ես. դա շատ կարևոր է:

 

 

- Ջրի: ))

 

 

- Շեքսպիրյան «Մարդ էր, Հորացիո» արտահայտությունը հենց այնպես չէ: Ամենակարևորը կյանքում, ինձ թվում է, մարդ մնալն է:

 

 

 

- Ինքս ինձ համար ես երբեք չեմ արտասվում: Վերջին անգամ գիշերվա ուշ ժամ էր, բացեցի համակարգիչը ու հանկարծ կարդացի, որ Սլոյանի հայրն է մահացել: Տղայի ժամանակ շատ ծանր տարա, բայց, չգիտեմ ինչու, հոր մահն այդ ուշ ժամին ավելի ծանր տարա և միանգամից փլվեցի: Հոր սիրտը չդիմացավ, ողբերգություն էր...

 

 

- Մի լավ բաժակ սուրճ:

 

 

- Մենք երբ սկսում ենք ապրել, այդ ամբողջ ճանապարհը ամեն մեկիս ինչ-որ տեղ վերջակետ է ունենում. իմ գերագույնն նպատակն այդ վերջակետն արժանապատիվ կերպով դիմավորելն է:

 

 

- Երևի թե չէ: ))

 

 

- Վերջերս օդում մի տեսակ նորից տագնապ կա, և նորից խոսում են սահմանային լարվածության ու նույնիսկ պատերազմական ինչ-որ գործողությունների մասին: Այո, մենք գիտենք, որ պատերազմող երկիր ենք, պատերազմը դեռ ավարտված չէ և թվում է, թե այս տարիների ընթացքում պետք է արդեն իմունիտետ ունենայինք: Միայն մի բան եմ Աստծուն, մարդկանց, բանական մտքին խնդրում. Աստված չանի՝ պատերազմ լինի: Եվ մի օր վերջապես ազգովի նստենք, մտածենք, թե ամեն օր կամ օրումեջ սահմանին մեր 18 տարեկաններին մատաղ անելով մենք ու՞ր ենք գնում...