ՍԱՊԾ–ն խոստանում է սահմանամերձ գյուղի անասնապահին օգնելու եղանակներ գտնել. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Փաստն» իր մայիսի 6–ի համարում ներկայացրել էր Տավուշի մարզի Կոթի համայնքի բնակիչ Սարո Խաչիկյանի 138 գլուխ խոզերի անկման պատմությունը: Ներկայացրել էինք նաև, որ հայ–ադրբեջանական սահմանին ապրող ու անասնապահությամբ զբաղվող Սարոն այսօր ոչ միայն կորցրել է իր եկամուտի միակ աղբյուրը՝ խոզերին, որոնց վաճառքից գոյացած գումարով պետք է փակեր բանկին ու գյուղացիներին ունեցած պարտքերն ու երիկամի ուռուցքով հիվանդ որդուն տաներ արտասահման բուժվելու, այլև հույսը, թե պետությունը սահմանի բերանին ապրողի ու արարողի կողքին է և կարող է ձեռք մեկնել:

«Ես պետությունից ողորմություն չեմ ուզում: Ընդամենը ասում եմ, որ դժբախտության պահին իմ թիկունքին կանգնի, որ այս «փոսից» դուրս գամ: Մնացածը ես էլի իմ ուժերով կանեմ»,– «Փաստի» հետ զրույցում ասել էր Սարոն:

Ամենազավեշտալին այս պատմության մեջ այն է, որ կառավարությունն իր կաբինետներում նստած որոշել է, թե կենդանու որ հիվանդությունից սատկելու դեպքում կարելի է փոխհատուցում տրամադրել անասնապահին, որ հիվանդության դեպքում՝ ոչ: Այսինքն՝ կառավարությունը որոշել է, որ եթե կենդանին սատկել է աֆրիկյան ժանտախտից, ապա փոխհատուցում կտա, իսկ եթե սատկել է «գրիպից», ապա պետությունը ձեռքերը կլվանա ու ոչ մի փոխհատուցում էլ չի տրամադրի:

Այս պարագայում ենթադրելի է, թե որ դեպքերում պետական կառույցը շահագրգռված կլինի ցանկում ներառված հիվանդության մասին եզրակացություն տրամադրել, որ դեպքում՝ ոչ:

Ավելի ճարպիկները, ովքեր արդեն այս ճանապարհով անցել են ու վնասներ կրել, պետական պատկան մարմինների հետ գործ չունենալու համար ընտանի կենդանի են պահում, բայց այն չեն հաշվառում և կենդանու վարքագծի փոփոխություն նկատելուց հետո, առանց պետական կառույցներին տեղեկացնելու էլ կազմակերպում են մորթն էլ, մսի վաճառքն էլ: Այսկերպ, առանց պետության վրա հույս դնելու, ֆինանսապես չեն տուժում, պետությունն էլ կաբինետներում նստած մտածում է, թե ամեն ինչ կարգին է, իսկ սպառողն էլ միամիտ–միամիտ այն սպառում է:

Իսկ երբ անասնապահը որոշում է գնալ օրինական ճանապարհով, ստացվում է, որ այն ոչ միայն շատ փշոտ է, այլ՝ լի անակնկալներով, իսկ պետության կողմից փոխհատուցում տրամադրելու մասին մտածելը՝ սին երազանք:

Սննդամթերքի անվտանգության պետական ծառայության (ՍԱՊԾ) անասնաբուժության տեսչության պետի տեղակալ Արթուր Մելիքյանը «Փաստի» հետ զրույցում նույնպես նշեց, որ սահմանամերձ բնակավայրերում անասնապահությամբ զբաղվելը թեև մարդկանց միակ եկամտի աղբյուրն է, սակայն մի քանի անգամ հղում կատարելով կառավարության կողմից հաստատված ցանկին, այդպես էլ չպատասխանեց հարցին, թե կենդանու սատկելու փաստի դեպքում ինչպես կարող է պետությունը տարբեր մոտեցումներ ցուցաբերել:

Նա նշեց նաև, որ մեր նշած դեպքին ծանոթ է և կառույցն իր կողմից հասանելիք բոլոր քայլերն իրականացրել է, բայց «Հանրապետական անասնաբուժասանիտարական և բուսասանիտարական լաբորատոր ծառայությունների կենտրոն» ՊՈԱԿ–ում այդպես էլ չեն կարողացել հասկանալ, թե Սարոյի խոզերն ինչից են սատկել:

«Կենդանիների հիվանդությունները շատ բազմազան են, իսկ ճիշտ և վերջնական ախտորոշումը տրվում է միայն լաբորատոր փորձաքննությունների արդյունքում: Այս դեպքում լաբորատոր փորձաքննության արդյունքում հաստատվել է, որ կենդանիների մոտ ինֆեկցիոն հիվանդություններ չեն հայտնաբերվել»,– ասաց Ա. Մելիքյանը:

Նա նաև տեղեկացրեց, որ Սարոյի խոզերը հաշվառված են եղել համայնքում և բոլոր պատվաստումները ժամանակին ստացել են: ՍԱՊԾ մասնագետների ենթադրություններով խնդիրը հավանաբար անորակ կերն է եղել և կառույցը թեև անասնապահներին փոխհատուցում տրամադրելու լիազորություն չունի, սակայն իրենք էլ են հասկանում, որ դեպքը բավականին ցավալի դրության մեջ է դրել այս ընտանիքին:

«Փորձը ցույց է տալիս, որ շատ անասնապահներ կենդանիներ ձեռք բերելու համար վարկ են վերցնում, բայց հետագայում սխալ պահվածքի հետևանքով նման խնդիրների առաջ են կանգնում: Ելնելով հարցի նրբությունից, հնարավոր է, որ մեր գործընկերների հետ հարցը քննարկենք և ինչ–որ չափով օգնություն ցուցաբերելու եղանակներ գտնենք»,– ասաց անասնաբուժության տեսչության պետի տեղակալը:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում