«Անկախ Հայաստան» ասվածը ոչ թե ուղղակի տարածք կամ հողակտոր է, այլ այն քո տունն է. Սամվել Թոփալյան

Citylife.am. Դրսից հայացք նետելով՝ դերասանի մասնագիտությունը թվում է բավական դյուրին, սակայն հերիք է փոքր-ինչ մոտ լինել այդ ասպարեզին, ու անմիջապես տեսանելի է դառնում ինքնազարգացման և փորձարկումների անվերջանալի ուղին: Սամվե՛լ, որո՞նք են այն կարևորագույն հատկանիշները, որոնցով պիտի օժտված լինի դերասանը:

Սամվել. Բնատուր օժտվածությունը կարևոր հանգամանք է, սակայն միայն դա շատ քիչ է, այն հարկավոր է հղկել և զարգացնել ինքնակրթման միջոցով, ինչը մեր օրերում շատ դժվար է, քանի որ կենցաղային հարցերը գրեթե ժամանակ չեն թողնում` նկարաանումներ, աշխատանք 2 թատրոններում. պրոֆեսիոնալ մակարդակը դրանից տուժում է: Այդ ամենի հետ մեկտեղ փոձում եմ որոշակի բալանսի և միջին մակարդակի բերել:

Citylife.am. Վերջիվերջո, տաղա՞նդ, թե՞ աշխատասիրություն:

Սամվել. Աշխատասիրություն:

Citylife.am. Մասնագիտական բնագավառում Ձեր որակական բարձր հատկանիշներն ակնհայտ են. ի՞նչ չափորոշիչների և ստանդարտների պիտի համապատասխանի այն կոմերցիոն պրոյեկտը, որին կհամաձայնվեք ներգրավվել:

Սամվել. Ցանկացած պրոյեկտ պիտի նախ և առաջ ունենա ճաշակ և որոշակի ասելիք ու գաղափար: Այսօր շատ հաճախ այդ ամենն արվում է ուղղակի` պատճառաբանվելով, թե հասարակությունը նայում է դա: Սակայն հարց է առաջանում. արդյո՞ք հասարակությունն ունի ընտրության հնարավորություն: Այդ ընտրությունը մենք այսօր չենք տալիս ժողովրդին:

Citylife.am. Այս թեմայի շուրջ տեսակետները հիմնականում 2 խմբերի են բաժանված. ոմանք կարծում են, թե հեռուստատեսությունը տալիս է այն, ինչի կարիքը կա հասարակության շրջանակներում, ոմանք էլ, որ հեռուստադիտողը ենթագիտակցորեն վերցնում է այն ամենն, ինչ նրան մատուցում են: Այսպիսով, ո՞ր տեսակետին եք հակված հավատալ Դուք:

Սամվել. Ավելի հակված եմ 2-րդ կարծիքին. ի վերջո, հարկավոր է տալ որակյալ ապրանք, որպեսզի հասարակությունը սովորի տարբերել, որ հենց դա է ավելի ճիշտ, ավելի ճաշակով, ավելի պետքական: Հեռուստատեսությունն ինքնին բավական զորեղ զենք է, որը հարկավոր է օգտագործել ի նպաստ հասարակությանը:

Citylife.am. «Գոյ» և «Մալյան» թատրոններ. ի՞նչ կա մեկում, որ չկա մյուսում: Արդյո՞ք Ձեզ համար այդ երկուսը լրացնում են մեկը մյուսին:

Սամվել. Ինձ համար շատ հետաքրքիր է աշխատել միանգամից 2 թատրոնում, քանի որ երկուսում էլ բացարձակ տարբեր դրամատուրգիաներ են բեմադրվում: «Գոյ»-ում ավելի ցայտուն է կապը համաշխարհային գրականության հետ, իսկ «Մալյանը» հիմնված է ազգային դրամատուրգիայի վրա: Կարևոր է, որ երկուսում էլ զգում եմ նույն ջերմ և հարազատ մթնոլորտը. «Գոյ»-ն իմ ղեկավարի` Արմեն Մազմանյանի թատրոնն է, իսկ «Մալյան»-ում, թեև ավելի ուշ եմ սկսել աշխատել, սակայն այն նույնքան սիրելի է:

Citylife.am. Խոսելով թատրոնից՝ կլասիկա՞, թե՞ ժամանակակից փորձարարական թատրոն: Եվ առհասարակ, ի՞նչպես եք վերաբերում թատրոնում նոր մոտիվներ, նոր խոսք առաջ բերող ռեժիսորներին:

Սամվել. Ցանկացած նոր բան պիտի հիմք ունենա, պիտի գրագետ և տաղանդավոր մարդ նորարարությամբ զբաղվի: Կլասիկան բնականաբար ցանկացած նոր բանի հիմքն է: Եթե կարողանում ես հիմնվել դասակնի վրա և անել այն նորամուծությունը, որի կարիքը կա, և դա անում ես գրագետ, ապա ես միանշանակ դրա կողմնակիցն եմ:

Citylife.am. Ինչպիսի՞ն է հայկական ժամանակակից կինոարտադրությունն ըստ Ձեզ: Արդյո՞ք ունենք միջազգային հարթակում մրցունակ լինելու հեռանկար:

Սամվել. Կարծում եմ՝ դեռ ոչ, քանի որ կինոն մեծ գումարներ է պահանջում: Կինոարտադրությունն ավելի զարգացած է հարուստ երկրներում:

Citylife.am. Վերջերս կայացավ «Կյանք և կռիվ» ֆիլմի պրեմիերան: Ի՞նչ կասեք ֆիլմի մասին և ի՞նչը գրավեց Ձեզ Ձեր կերպարում ու դրդեց մարմնավորել այն:

Սամվել. Գիտեք, քանի որ ես ինքս այդ ֆիլմում եմ, կփորձեմ զերծ մնալ այն գովաբանելուց: Սակայն կարծում եմ, որ ֆիլմի հաջողության գրավականը և հաղթաթուղթն այն է, որ ֆիլմը մարդու մասին է, մարդկային ճակատագրերի: Այսօր հաճախ են նկարահանվում ֆիլմեր, որոնք բացի շքեղ մեքենաներից և կոստյումներից ոչ մի ասելիք չունեն, արդյունքում մարդն այդ ամենի մեջ կորչում է:

Հենրիկ Մալյանն ասում էր` «Ես նկարում եմ մարդու մասին»: Քանի որ մարդը բարձրագույն արժեքն է, պետք է կարողանալ առաջ բերել մարդկային բնավորությունն ու ճակատագիրը:

Citylife.am. Արմեն Մազմանյանը Ձեր մասին խոսելիս մի առիթով ասել է, որ Դուք աշխարհի քաղաքացի եք, սակայն Ձեր գործունեթյան մեջ տեսանելի է դառնում նաև այն , թե որքանով եք հայ. արդյո՞ք մարդասիրությունն ու հայրենասիրությունը Ձեր մեջ հավասարաչափ են, և արդյո՞ք Դուք ինքներդ Ձեզ համարում եք աշխարհի քաղաքացի:

Սամվել. Կարծում եմ՝ ոչ այդքան, գուցե տարիներ առաջ այո, սակայն այժմ դժվարությամբ կապրեմ դրսում, դժվարությամբ կինտեգրվեմ հասարակության մտածելակերպին, սովորույթներին: Կարծում եմ, որ սա է իմ տեղը: Ես ճիշտ տեղում եմ ծնվել:

Citylife.am. Սամվե՛լ, որքանո՞վ է Ձեզ համար կարևոր աշխատանքային միջավայրն ու կոլեկտիվը: Երբևէ կհրաժարվե՞ք դերից՝ անձնակազմում որևէ մեկի հանդեպ անձնական հակակրանք ունենալու պատճառով:

Սամվել. Եթե այդ հակակրանքը որևէ լուրջ հիմք չունի, աշխատանքը դրանից չի տուժի, սակայն եթե մի մթնոլորտ է, որը քո ներսի հետ բացարձակ կապ չունի, ավելի լավ է չմտնել այդտեղ, քանի որ ստեղծագործական պրոցեսը նախ և առաջ պայմանավորված է դրական միջավայրով. անհնար է ստեղծագործել փչացած և վատ մթնոլորտում:

Citylife.am. Մի փոքր կինոյի մասին. խաղարկայի՞ն, թե՞ վավերագրական:

Սամվել. Խաղարկային:

Citylife.am. Ձեր սիրելի ֆիլմը/ֆիլմերը:

Սամվել. «Մենք ենք մեր սարերը», «Խոսիր նրա հետ»…

Citylife.am. Դերասան/ուհի, ում երկրպագում եք:

Սամվել. Խորեն Աբրահամյան, Ալ Պաչինո, Սմարտունովսկի, Միրոնով:

Citylife.am. Ռեժիսոր, որի ֆիլմերում կցանկանայիք խաղալ:

Սամվել. Մալյան, Դովլաթյան, Կուստուրիցա, Անտանիոի:

Citylife.am. Օրեր առաջ տոնում էինք ՀՀ անկախության տոնը, որի առթիվ շնորհավորում եմ Ձեզ: Սամվե՛լ, յուրաքանչյուր անկախություն իրենից պատասխանատվություն է ենթադրում: Այսպիսով, ինչպիսի՞ն պիտի լինի անկախ Հայաստանի քաղաքացին:

Սամվել. Առաջին հերթին ես կցանկանամ, որ անկախ Հայաստանի քաղաքացին ապրի այն գիտակցությամբ, որ նա իսկապես անկախ Հայաստանում է ապրում, և մենք անվերապահորեն հավատանք այդ բառակապակցությանը: Դա մեզ կպարտավորեցնի որպես քաղաքացի ապրել այն գիտակցմամբ, որ մենք ապրում ենք աշխարհի լավագույն երկրում: «Անկախ Հայաստան» ասվածը ոչ թե ուղղակի տարածք կամ հողակտոր է, այլ այն քո տունն է, հետևաբար նրա հանդեպ պարտավորությունները մեծ են: