Արմինէ Առաքելեանի ցուցահանդեսը դարձավ նաև նոր բացահայտումների առիթ

SOCIETY 11 July, 2017 16:05

Ասում են տաղանդավոր մարդն ամեն ինչում է տաղանդավոր և նույնիսկ պայքարի կամ կռվի ժամանակ կարելի է դա նկատել ու հասկանալ: Եվ ամենևին էլ պետք չէ պատահականություն համարել, երբ մի օր Սորբոնի կամ Հարվարդի համալսարանն ավարտած, համաշխարհային մասշտաբներով բազում բարձր պաշտոններ զբաղեցրած մարդը հանկարծ որոշի, որ հանուն գաղափարի ուզում է հրաժարվել ամեն ինչից ու սկսի բոլորովին այլ՝ երաժշտություն գրելով կամ նկարելով զբաղվել:

Ասում են ստեղծագործելու ունակությունը մարդու հետ է ծնվում: Հետո այն մարդու ուղեղի մի հատվածում՝ թաքուն մի տեղ, լուռ ծվարում է ու սկսում «սպասել»: Բայց երբ հանկարծ նպաստավոր պայմաններ են լինում, այն առանց վարանելու, ենթագիտակցությունից դուրս է նետվում դեպի գիտակցություն ու մարդուն ստիպում աշխարհին նայել, շրջապատը զգալ ու այն սինթեզել գույների կամ նոտայի միջոցով: Երկու դեպքում էլ մտքից բացի, գործին խառնվում են մատները և օգնում, որ հոգում ու մտքում կուտակված հույզերը, զգացումներն ու ապրումները դուրս գան տեսանելի տիրույթ ու «նստեն» կամ կտավի, կամ թղթի, կամ մեկ այլ տեղ:

Այդպիսի մի օր սկսվեց նաև քաղաքագետ, միջազգային իրավունքի մասնագետ, իրավապաշտպան և հասարակական գործիչ, Հայաստանում մարդու իրավունքների և ժողովրդավարության ինստիտուտի հիմնադիր Արմինէ Առաքելեանի կյանքում: Ավարտելով Սորբոնի համալսարանը, հետո բազում բարձր պաշտոններ զբաղեցնելով միջազգային տարբեր հեղինակավոր կազմակերպություններում, նա մի օր որոշեց փոխել իր նավի ընթացքը և այն թիավարել դեպի հայրենիք: Բայց, հայրենիքը, որը մխրճվել էր անցյալ ու այս դարերից մնացած խորհրդային ու ճորտատիրաֆեոդալական հասարակարգերի արանքում, նրան, կարծես թե, այնքան էլ գրկաբաց չընդունեց, որովհետև դեռ պատրաստ չէր միջազգային մակարդակի թռիչքներին, վերելքներին ու վայրէջքներին:

Սակայն հզոր անհատը, ով վաղուց արդեն ինքն էր որոշում իր անելիքը, հայրենիքի «սառը» գրկից ամենևին էլ չհիասթափվեց, քանի որ եկել էր իր ու իր պապերի տանը սեփական բույնը հյուսելու ցանկությամբ: Եվ այդ գաղափարն այնքան վեհ ու զորեղ գտնվեց, որ զորացրեց նաև նրա միտքն ու հոգին, իսկ մատներին նաև հնարավորություն՝ զգալու, շոշափելու գույներն ու կտավին հանձնելու սեփական զգացումները:

Հունիսի 30–ից հուլիսի 7–ը «Պուշկին կղզի» սրճարան–ցուցասրահում անցկացված մատներով աբստրակտ նկարների առաջին ցուցահանդես–վաճառքը լավ առիթ էր հանրությանը ներկայանալու բոլորովին այլ «բույրով»: Ի դեպ, նկարներից թեև պայծառ ու դրական էներգիա էր հոսում ու նաև «շոյում» այցելուների գիտակցությունն ու ենթագիտակցությունը, բայց այնտեղ ևս կար թեմաների կռիվ՝ քաղաքականությունից մինչև տիեզերական պար հիշեցնող տեսարաններ:

Հետաքրքիր էր նաև, որ Ա. Առաքելեանի նկարները անունների փոխարեն համարներ ունեին, քանի որ նրա կարծիքով նկարներին անվանակոչելը սահմանափակում է այցելուի երևակայությունը: Եվ այդ պատճառով է, որ նրա նկարները անունների փոխարեն համարակալված էին թվերով: Ուշագրավ էր նաև այն, որ հուլիսի 6–ին՝ մեր այցելության պահին վաճառվեց նրա 6–րդ համարի նկարը: Ու չնայած դա կարելի է նաև զուգադիպություն համարել, սակայն հետաքրքիր էր ու ցանկություն առաջացավ անդրադառնալու: Բայց ամենակարևորն այն էր, որ այս ցուցահանդեսը լավ առիթ էր հանրությանը նորովի ներկայանալու, նոր ծանոթություններ ձեռք բերելու և նորանոր այլ գաղափարներ նույնպես կյանքի կոչելու:

Մնում է միայն շնորհակալություն հայտնել Արմինէ Առաքելեանին և նորանոր ցուցահանդեսներ կազմակերպելու հնարավորություն մաղթել:

Արմինե Գրիգորյան