Երեխա ունենալը քմահաճույք, ուղղակի պարտականություն չէ. Մերի Ներսիսյանը՝ երրորդ անգամ մայրանալու մասին

Հաղորդավարուհի Մերի Ներսիսյանը, ում երկրորդ դստեր մեկ տարեկանը նոր է լրացել, աշնանը կրկին կմայրանա: Life.panorama.am-ը հետաքրքրվել է, թե ինչպե՞ս են Մերին եւ Գոռ Պետրոսյանը կայացրել կարճ ժամանակ անց կրկին ծնողներ դառնալու որոշումն, ու ինչպե՞ս է հաղորդավարուհին պատկերացնում բազմազավակ մայրիկի կարգավիճակը:

Մերի, բարի լուրը ոչ միայն ուրախացրեց շատերին, այլեւ` զարմացրեց: Սառան օրերս էմեկ տարեկան դարձել, ու արդեն մի քանի ամսից կծնվի Ձեր նոր փոքրիկը: Հետաքրքիր է` արդյոք հատուկ էիք պլանավորել իրադարձությունների նման զարգացումը:

- Իսկապես իմ հղիության լուրը շատերին զարմացրեց, առաջին ու երկրորդ բալիկներիս միջև բավական մեծ էր դադարը ու մարդիկ երեւի մտածում էին, որ կամ չեմ ունենա երրորդ երեխա կամ շատ ավելի ուշ: Այնինչ ամուսնուս հետ հստակ որոշել էինք, որ երրորդ բալիկի ծնունդը չենք հետաձգելու:

Երբ իմացաք հղիության մասին, ի՞նչ զգացողություններ ունեցաք. արդյոք ուրախությանհետ զուգահեռ շփոթմունք ու անհանգստություն չկա՞ր:

- Ցանկացած բարի լուր ակամա դարձնում է մեզ ավելի երջանիկ, ավելի հպարտ ու լիարժեք: Հղիությանս լուրը միայն հրճվանք առաջացրեց ու սկսվեց վայելքի նոր մի փուլ:

Մերի երկու հրաշք աղջիկներ ունեք եւ հիմա որդի կունենաք: Իհարկե, վստահ եմ, որպատրաստ կլինեիք եւս մեկ աղջիկ ունենալ, սակայն որդու մասին իրականում սրտիխորքում երազո՞ւմ էիք:

- Միշտ եմ ասել ու եւս մեկ անգամ կփաստեմ, որ երբեք չեմ երազել որեւէ սեռի երեխա ունենալու մասին, այնպես որ, ինձ համար մեկ էր, թե ինչ սեռի կլինի փոքրիկը: Երկու աղջիկ ունեմ, ինչ խոսք, հավասարապես կուրախանայի, եթե պարզեի, որ երրորդն էլ է աղջիկ, հավասարապես ուրախ եմ նաեւ, որ որդի եմ ունենալու: Դա այլ զգացողություն է, մի քիչ անսովոր, մի քիչ տարօրինակ, բայց եւ հիասքանչ:

Նոր կյանք նվիրելը հրաշքի պես մի բան է, բայց խնամքն ու հոգատարությունըժամանակ են պահանջում: Օգնողներ ունե՞ք, եւ արդյոք կհասցնեք մայրականպարտականություններին զուգահեռ նաեւ աշխատել:

- Իսկապես, երեխաները պահանջում են շատ ժամանակ, առավել եւս իմ երեխաները, ովքեր շրջապատված են հոգատարությամբ, ովքեր միշտ պետք է զբաղված լինեն, ում հետ անդադար խաղում եմ, զբաղվում, նրանք ուտում են ժամով, քնում րոպեով, բայց ցանկացած որոշում կայացնելուց առաջ, պետք է վստահություն ու հիմք, որ պատարստ ես ու կարող, քանի որ երեխա ունենալը քմահաճույք, ուղղակի պարտականություն չէ: Եթե պատրաստ չես, նույնիսկ մեկ երեխա իրավունք չունես լույս աշխար բերել ու խորտակել նրան: Մենք տանն ունենք տատիկ՝ Գոռի մայրիկը, ով ամեն հարցում օգնում է ինձ, մայրիկս նույնպես պատրաստակամ ու հոգատար տատիկ է: Շատերն են կողքից ինձ «վախեցնում»՝ ասելով, որ շատ դժվար է լինելու, ինչպե՞ս ես կարողանալու, բայց ես մի վայրկյան անգամ չեմ մտածում դրա մասին, այն սերն ու էներգետիկան, որ ստանում եմ երեխաներիցս, ինձ տալիս են թեւեր, ուժ՝ չքնելու գիշերները, անվերջ ժպտալու ու վայելու մամայությունս:

Ի դեպ` հայրիկը որդի ունենալու կապակցությամբ յուրահատուկ վերաբերմունք ունի՞:

- Մեր հայրիկը 7-րդ երկնքում է, նա միշտ երազել է բազմազավակ ընտանիքի մասին: Հիմա գրեթե ամեն օր խոսում է տղայի արտաքին տեսքի մասին` մենք գիտենք, որ նա լինելու է կանաչ աչքերով, շիկահեր, 2 մետր հասակ է ունենալու ու շատ գայթակղիչ տղա է լինելու: Դեռ խմբակների հարցին չենք հասել, բայց մանկապարտեզ արդեն տարել ենք մեր ապագա տղային:

Հայտնի է, որ Ռոբերտ եք կոչելու փոքրիկին. երկա՞ր եք մտածել անվան շուրջ:

- Դեռ վաղուց ամուսինս որոշել էր, որ տղայի անունը լինելու է իր հայրիկի անունն, ով, ցավոք, կենդանի չէ: Մենք երկուսս էլ շատ ենք սիրում այդ անունը, հատկապես դրա կարճ տարբերակը՝ Ռոբ:

Իսկ Ձեր ավագ դուստրը պատրա՞ստ է եւս մեկ փոքրիկի «մեծական» խնամք ցուցաբերել:

- Ես այն մայրիկներից չեմ, ով իր ավագ երեխային դեռ փոքրուց ստիպում է իր ուսերին վերցնել փոքրիկի խնամքը, մի շարք պարտականություններ: Դեմ եմ դրան, նա էլ է դեռ երեխա, նա վայելում է իր մանկությունը: Նա Սառայի հանդեպ չունի կոնկրետ պարտականություններ, նա սիրում է քույրիկին, խաղում հետը, հեքիաթ կարդում: Նույնը, կարծում եմ, լինելու նաեւ եղբոր դեպքում: