Վարչապետի արցախյան ինքնությունը. ինչպե՞ս արագ դառնալ յուրային

Այս օրերին ակտիվ քննարկվում է վարչապետի արցախյան արձակուրդը: Արձակուրդի առանձնահատկությունն այն է, որ վարչապետի տեղաշարժը ոչ միայն ակտիվ լուսաբանվում է, այլ, ըստ էության, ցույց է տալիս, թե ինչ քաղաքական խնդիրներ է փորձում լուծել Կարեն Կարապետյանը: Ակտիվ հանգիստ Արցախում, շրջագայություն գյուղերում, անձնական ներդրումի մասին հավաստիացումներ. սրանք միայն երևացող մասն են: Չերևացող մասում ավելի շատ բան է ընկած ՝ հանդիպումներ արցախյան վերնախավի հետ, հայաստանյան քաղաքական կյանքի ինտեգրող գործառույթներից ամենակարևորի ՝ հյուրասիրությունների ու խնջույքների ակտիվ շքերթ:

Կարելի է ասել, որ Կարապետյանի արցախյան հանգիստն ավելի ծանրաբեռնված է անցնում, քան նրա աշխատանքային շաբաթը: Եվ սա այն դեպքում, երբ վարչապետն առանձնապես «ուտել-խմելու» սիրահար չէ և այլ, ավելի գործարար մշակույթի կրող է: Ուրեմն ի՞նչ է առիթ դարձել գնալ հենց Արցախ ու հենց այդպես անցկացնել արձակուրդը:

Կարեն Կարապետյանի գլխավոր խնդիրներից մեկը Հայաստանում յուրային դառնալն ու ընկալվելն է: Նա իր կյանքի մեծ մասն ապրել ու աշխատել է ռուսական կամ ռուսա-հայկական միջավայրերում, իր կարիերան կերտել է «Գազպրոմում» և դրա հայաստանյան մասնաճյուղում: Մի կարճ ընթացք եղել է քաղաքապետ և հրաժարական տվել հենց յուրային-օտար սուր հակամարտության հետևանքով:

Հիմա նա վարչապետ է, տեղական վերնախավն ու օլիգարխիան նրան դեռևս չեն ընկալում որպես «սվոյ». ավելի շուտ մարդ, ում դրսից են նշանակել, անկախ Սերժ Սարգսյանի և այլ հանրապետականների հավաստիացումներից: Բացի այդ, ինքը Կարապետյանը, իր հանրային ընկալումը կառուցել է տարբեր, ուրիշ լինելու վրա: Դրա վրա է կառուցել նաև իր տնտեսական քաղաքականությունը ՝ ես ներդրումներ կբերեմ դրսից: 

Սակայն հիմա, երբ նրա խոստացած ներդրումները չեն փայլում արագությամբ ու հասանելիությամբ, միաժամանակ բավական անորոշ է նրա քաղաքական ապագան: Նա խնդիր ունի ամրապնդել իր դիրքերը և այս ուղղությամբ ամենակարևոր խնդիրներից մեկը արագ յուրային դառնալն է: Էլ որտեղ է հնարավոր արագ ինտեգրվել ու ներկայանալ որպես տեղացի, եթե ոչ Արցախում: Մանավանդ, որ այնտեղ պապական տուն ու արմատներ ունես:

Արցախն այս պահին այն նուրբ, անձեռնամխելի կետն է, որտեղ կատարվող ներդրումը, անձնական ներկայությունն ու աշխատանքը «մաքրում է մեղքերը» ու տալիս քաղաքական ինդուլգենցիա: Պատահական չէ, որ ռեաբիլիտացվելուն միտված Գագիկ Խաչատրյանն էլ է փորձեր անում Արցախում ներդրումների տեսքով վերականգնել իր դիրքերը: 

Արցախում մենք պատերազմ ենք հաղթել 90-ականներին, հետո չենք պարտվել անցյալ տարվա ապրիլին, զոհեր ենք ունեցել, այժմ էլ շարունակում ենք ապրել Արցախի անվտանգության ամենօրյա հոգսով ու ցավով: Անընդհատ լուրերի ենք հետևում, ներքաղաքական կյանքը ներծծված է Արցախի ու բանակի մասին քննարկումներով: Եկ Արցախ, ներդրումներ Արցախում, տուրիզմն Արցախում, առաջնագծի վերազինում, Արցախ այցելած բլոգերներ և այլն:

Արցախը այս պահին Հայաստան պետության ու հայ ժողովրդի ինքնության ամենակարևոր հենասյուներից մեկն է: Դժվար չէ հիշել, թե ինչպես էին առօրյա կյանքի «մեղսավորները» ապրիլյան օրերին արագ մեկնում Արցախ՝  որովհետև գիտեին կամ զգում էին, որ դա մաքրագործվելու իրենց միակ շանսն է: Այպես է ստացվել օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ պատճառներով: 

Կարեն Կարապետյանը ևս հասկացել է այս ամենը, նա հասկացել է, որ յուրային դառնալու համար պիտի գնալ և հանգստանալ Մատաղիսում, մանավանդ, երբ Սերժ Սարգսյանը մեկնում է Բադեն-Բադեն, պետք է ժինգյալով հաց ուտել ու նռան այգի տնկել: Անկախ նրանից նրա այս մղումներն ազնիվ են, թե՝ ոչ, անկախ նրանից նա իր պապական տունը կարոտել է, թե՝ ոչ:

Մեսիջի իմաստը պարզ է՝ արագ ժամանակում դառնալ յուրային, թե՛ վերնախավի, թե՛ հասարակության համար, մեկնել Արցախ ու ստանալ քաղաքական ինդուլգենցիա և ձեռք բերել տեղացու, հայաստանցու, արցախցու, հայի ինքնություն:

Արտակ Ասլանյան