ԱՄՆ–ը մեծ սխալ կգործի Ուկրաինայում

Past.am     Վերջին օրերին հաստատվեցին լուրերն այն մասին, որ ԱՄՆ պետքարտուղարությունն ու Պենտագոնը մտադիր են Կիևին զինել հարձակողական զենքով: Եվ եթե սրանից առաջ դեռ կային փորձագետներ, որոնք հերքում էին նման վտանգավոր հնարավորությունն անգամ՝ շեշտը դնելով նաև Թրամփ–Պորոշենկո քաղաքավարի, իսկ իրականում՝ լարված հարաբերությունների ու Սահակաշվիլու վերադարձի վրա (որն, իհարկե, իրողություն չէր դառնա, եթե Սպիտակ տանը գոհ լինեին Պորոշենկոյից և չխրախուսեին Սահակաշվիլու վերադարձը, որը հայտնի էլ չէ, թե ինչպես է կարողացել առանց անձնագրի ԱՄՆ–ից Լեհաստան, այնուհետ՝ Կիև հասնել), Ուկրաինայի հարցով ԱՄՆ հատուկ ներկայացուցիչ Կուրտ Վոլկների հարցազրույցից հետո կասկածի նշույլ անգամ չի կարող լինել: Վերջինս The Nation պարբերականին ուղիղ տեքստով է ասել այն մասին, որ ԱՄՆ վարչակազմը մտադիր է հարձակողական զենքով զինել Ուկրաինային, որպեսզի նրան պաշտպանի Մոսկվայի թշնամական գործողություններից: Պակասն էլ լրացրել է «Ուկրաինայի բարեկամներ» ամերիկյան խումբը (այստեղ հավաքված են կառավարական էքսպաշտոնյաներ, այդ թվում՝ ՆԱՏՕ–ի հրամանատարներ Ֆիլիպ Բրիդլավն ու Ուեսլի Կլարկը), որը պահանջել է Կիևին զինել նաև հակատանկային և ՀՕՊ համակարգերով, ինչպես նաև՝ անօդաչու թռչող սարքերով, որպեսզի Մոսկվայի ատամները մեկընդմիշտ ջարդվեն:

Առաջին հայացքից թվում է՝ նորության հետ գործ չունենք, որովհետև ԱՄՆ–ն միշտ էլ ռազմական օժանդակություն է մատուցել Կիևին: Բայց հաշվի առնելով ներկայիս քաղաքական դրությունն ու ջանքերը, որ Մինսկի խումբն ու ՄԱԿ–ն են գործադրում, նաև՝ զենքի չափաքանակն ու դրա տեսակները, հարկ է նշել, որ Դոնալդ Թրամփն ուղղակի պարտավոր է հետևել Բարաք Օբամայի օրինակին, որը 2005–ին կտրականապես մերժեց Պետդեպարտամենտի և Պենտագոնի նմանատիպ առաջարկը՝ փաստելով, որ այդ պահին, երբ նոր–նոր են համաձայնության գալիս Մինսկի խմբի ներսում, նման քայլը խնդրի քաղաքական լուծման վիժեցում պիտի նշանակեր: Դրա փոխարեն Օբաման գնաց Ուկրաինայում ռազմական ճամբարի ձևավորմանը, որը մինչ հիմա էլ թուլություն է ընկալվում իսթեբլիշմենթի կողմից, բայց պիտի խոստովանել, որ դա էքսնախագահի՝ երբևէ ընդունած ամենախոհեմ վճիռներից էր:

Բայց ի՞նչ է փոխվել հիմա՝ կհարցնեք: Մեր տպավորությամբ՝ պատճառն իսթեբլիշմենթի հերթական սխալ մեկնաբանությունների ու եզրակացությունների մեջ է թաքնված: Այստեղ արդարացիորեն տարված են Կրեմլին զսպելու գաղափարով, բայց չեն ուզում ընկալել, որ նման քայլով խաչ կքաշեն ոչ միայն Մինսկի խմբի, այլև Ուկրաինայում ՄԱԿ–ի խաղաղապահներ տեղակայելու մտադրության վրա, որին նաև Մոսկվան էր վերջապես համաձայնել: Գերմանիայի ԱԳ նախարար Զիգմար Գաբրիելն, օրինակ, շատ ուղիղ հայտարարեց այս մասին՝ պնդելով, որ քանի դեռ ՌԴ քաղաքականության մեջ որոշ փոփոխություններ են նկատվել զիջումների հարցում, աշխարհն իրավունք չունի համաձայնության չնչին հնարավորությունն անգամ քամուն տալ՝ իրավիճակն անդառնալիորեն ապակայունացնելով:

«Ես դատողություններ եմ լսում այն մասին, որ զենքի մատակարարումն ինչ–որ կերպ կսադրի Ռուսաստանին, կամ՝ կոգեշնչի Ուկրաինային, որպեսզի նա հարձակման անցնի: Սա ակնհայտ մոլորություն է»,– ասվածին հակադարձել է ԱՄՆ ներկայացուցիչ Վոլկերը, ինչին, սակայն, շատերն են հենց նույն ԱՄՆ–ում դեմ կանգնել՝ նաև սիրիական փորձառությունը մեջտեղ բերելով: Իսկապես. հենց այս պահին, երբ հայտնի դարձավ փաստը, որ Սիրիայում քրդերի, կամ՝ չափավոր ընդդիմության համար նախատեսված ամերիկյան զենքը հաճախ նաև այլ ձեռքերում է հայտնվել, ի՞նչ երաշխիք կարող ենք ունենալ, որ քաղաքական տխուր հետևանքներից բացի՝ այն չի հայտնվի այժմ էլ ուկրաինական նեոնացիստների ձեռքին: Ստացվում է, որ փոխանակ միջոցներ ձեռք առնվեն տարածաշրջան ռուսական զենքի արգելափակման և խնդրի քաղաքական լուծման համար, ԱՄՆ–ն ի՞նքն է Կրեմլի քաղաքականությունը վարում՝ հրդեհելով տարածաշրջանը, որն առանց այդ էլ զենքի պակաս չունի:

Անշուշտ, կարելի է իմաստակել Կիևում ԱՄՆ էքսդեսպան Ջոն Հյորբստի օրինակով, իբր՝ «ԱՄՆ–ը պարտավորություն է վերցրել միջուկային զենքից հրաժարումի փոխարեն պաշտպանել Կիևի սուվերենությունն ու տարածքային ամբողջականությունը»: Բայց չի կարելի արհամարհել նաև ամբողջ աշխարհի մտահոգությունները, այն էլ՝ ենթադրյալ հարձակումներ կանխատեսելով: Այդ դեպքում մի կողմից՝ Սահակաշվիլու սկսած նոր շարժումը, մյուս կողմից՝ անխուսափելի լայնամասշտաբ պատերազմն ընդհանրապես կավերեն Ուկրաինան: Ի վերջո, ոչ ոք դեռ չի երաշխավորել, որ այն չի ուղեկցվի նաև Մոսկվայի՛ կողմից արդեն բացահայտ և նույնքան ծանրակշիռ զենքի մատակարարման կործանարար սցենարով, ինչից ավելի շատ սովորական բնակչությունն է տուժելու: Ինչպես նաև՝ ոչ ոք չպետք է կորցնի բանականությունը նույնիսկ այն դեպքում, երբ Պուտինի հետ գործ ունի...