Շիրակի համալսարանի ռեկտորը դեն է նետել գրադարանի գրքերը, բայց դա նրա միակ թերությունը չէ

Երեկ Շիրակի պետական համալսարանի երկու դասախոսների՝ Հովհաննես Խորիկյանի ու Գագիկ Համբարյանի անունից բաց նամակ էր հղվել նախագահին ու վարչապետին՝ համալսարանի ռեկտոր Սահակ Մինասյանի կամայականությունները զսպելու խնդրանքով: Նրանց պահանջը համալսարանում ֆինանսական ու այլ բնույթի ստուգումների կազմակերպումն է: Համալսարանի մի խումբ աշխատակիցներ նրանց հետ բարձրաձայնում են Մինասյանի կողմից բուհը մեկ տարի շարունակ ավերելու փաստը:
«Գիտության հետ ոչ մի կապ չունեցող, երբևէ լսարան չմտած ռեկտորը, ոչինչ չհասկանալով ուսումնական պլաններից և դասաբաշխումներից, շարժվելով երկակի ստանդարտներով, անձամբ է կատարում դասաբաշխումները` հաշվի չառնելով դասավանդվող առարկաների մասնագիտական ուղղվածությունը և տվյալ դասախոսի մասնագիտացումը: Փաստորեն, ըստ ռեկտորի` ցանկացած դասախոս կարող է դասավանդել ցանկացած առարկա. համապատասխան հմտություններ և գիտելիքներ տվյալ առարկայից պետք չեն:

Մեկ տարի չանցած` հայտարարվեց, որ նախկին ռեկտորից մնացած 500 միլիոն դրամն այլևս չկա, բյուջեն ճեղքվածք է տվել: Կատարվում է հսկայածավալ շինարարություն, որի անհրաժեշտությունը համալսարանը չունի: Համաշխարհային բանկի համաֆինանսավորմամբ (ռեկտորն անընդհատ հայտարարում էր, որ Համաշխարհային բանկի միջոցներով է շինարարությունը կատարվում, ու միայն վերջերս համալսարանի կայքում տեղեկատվություն տարածվեց, որ համալսարանն էլ է մասնակցում շինարարության ֆինանսավորմանը) դահլիճն է վերակառուցվում: Սա արժե ավելի քան 100 միլիոն դրամ:

Համալսարանում և վերջինիս դպրոցում ու քոլեջում բուֆետներն են հիմնանորոգվում: Համալսարանի բուֆետի հիմնանորոգումը համալսարանի բյուջեի համար արժեցել է 25 միլիոն դրամից ավելի գումար»,– ասված է նամակի մեջ:

Գագիկ Համբարյանը և՛ նամակում, և՛ իր ֆեյսբուքյան էջում բարձրաձայնում է նաև համալսարանի գրադարանային ֆոնդի ոչնչացման փաստը: Նա իր էջում հրապարակել էր համալսարանի հետևի բակում նետված գրքերի լուսանկարները: Ըստ Համբարյանի՝ գրքերը համարվել էին առողջության համար վտանգավոր: Արդյունքում գրապահոցները ազատվել էին գրքերից, որպեսզի գրախանութ դառնան:

Ըստ նամակի հեղինակների՝ ռեկտորն իր բարեկամ–մտերիմներին բավական բարձր աշխատավարձեր է վճարում. «2 հազար 500 ուսանող ունեցող բուհում ռեկտորի մտերիմները ոչ մի բան անելու համար ստանում են 300–400 հազար դրամ: Իսկ եթե փորձես գումար խնդրել գիտաժողովներին մասնակցելու համար, անմիջապես կհայտարարի, որ գումար չկա, և գիտաժողովին մասնակցելու իմաստը ո՞րն է»:
Ըստ նամակի հեղինակների՝ համալսարանում տիրում է 1937 թ. և ռեկտորի հետ շփվել հնարավոր չէ, քանի որ նա ամբողջ օրը ինտրիգների, բանսարկությունների մեջ է, սրում է միջանձնային հարաբերությունները, ահաբեկում է «բռնել տալ»–ով, կոմպրոմատներ ունենալով:

Խնդրի շուրջ «Փաստը» փորձեց խոսել նաև Շիրակի մարզպետարանի ու Գյումրու քաղաքապետարանի կրթության վարչության պետերի հետ, սակայն և ոչ մի հեռախոսահամարից չպատասխանեցին: