Կատալոնիան արեց իր ընտրությունը՝ անկախություն

Չնայած Մադրիդի աննախադեպ ճնշմանը՝ հոկտեմբերի 1–ին ընտրելու իրավունք ունեցող 5,3 մլն կատալոնացիներ մասնակցեցին անկախության հանրաքվեին, որը մինչ այդ իսպանական իշխանությունները սահմանադրական դատարանի մակարդակում էին անօրինական հռչակել: Ի դեպ, սրանից 2 շաբաթ առաջ անցկացված էքզիթ–փոլի արդյունքներով՝ կատալոնացիների 49%–ը դեմ էր արտահայտվել տարածաշրջանի անկախությանը:Սակայն, իշխանությունների և ուժային կառույցների՝ վերջին օրերին և հատկապես բուն հանրահավաքի օրը դրսևորած դաժանությունների արդյունքում, պատկերն ամբողջությամբ փոխվեց: Համենայն դեպս, այդ մասին են վկայում թե՛ միջազգային մեդիայի փողոցային հարցումները, որտեղ ակնհայտորեն էր երևում տրամադրությունների փոփոխությունը, թե՛ բուն հանրաքվեի նախնական արդյունքները, ըստ որի՝ կատալոնացիների 90%–ը կողմ է քվեարկել տարածաշրջանի՝ Իսպանիայից անկախանալու օգտին:

Կատալոնիայի վարչապետ Կարլես Պուչդեմոնն արդեն իսկ հայտարարել է, որ այս հանրաքվեի միջոցով Կատալոնիան նվաճեց անկախ պետություն դառնալու իր իրավունքը: Եվ հարկ է նշել, որ ասվածում կեղծիքի նշույլ անգամ չկա, որովհետև Մադրիդն ամեն կերպ խոչընդոտեց հանրաքվեի անցկացումը՝ բառի ամենաուղիղ իմաստով ահաբեկելով մարդկանց, ձերբակալելով կատալոնական իշխանությունների ներկայացուցիչներին ու ակտիվիստներին, Ազգային գվարդիայի՝ տարածաշրջան գործուղված հավելյալ 6000 ոստիկանների միջոցով շրջափակելով ընտրատեղամասերը և թույլ չտալով, որ մարդիկ քվեարկության մասնակցեն, քվեաթերթիկներ առգրավելով այն պահեստից, որտեղ քվեատուփերն էին պահվում, արգելափակելով կատալոնական կայքերը, վերջապես՝ մարդկանց մահակների տակ գցելով ու նրանց ռետինե փամփուշտների տարափի տակ պահելով:

Հետևաբար, եթե իսպանական լրատվամիջոցներն այս պահին քննարկում են հանրաքվեում կատալոնացիների ցածր մասնակցության խնդիրը՝ շուրջ 42%, ու նաև ա՛յդ պատճառով են հանրաքվեն ոչ լեգիտիմ և ամբողջական տրամադրություններ չարտահայտող կեղծ ձեռնարկ դիտարկում, պետք է հակադարձել, որ առկա պայմաններում 42%–ը հնարավոր մասնակցության ամենաբարձր ցուցանիշը կարող էր լինել: Ի վերջո, չպետք է մոռանալ նաև այն փաստը, որ Մադրիդն այնպիսի իրավիճակ էր ստեղծել, որ այս մարդիկ նույնիսկ իրենց տեղամասը չէին կարողանում գտնել, և Կատալոնիայի ղեկավարը ստիպված էր Թվիթերի իր էջում տեղեկացնել այն մասին, որ քվեարկողները միայն բջջային հատուկ հավելվածի միջոցով կարող են իրենց տեղամասը գտնել: Չխոսենք արդեն այն մասին, որ շուրջ 2315 տեղամասերից 2000–ը գտնվում էր ոստիկանության ուղիղ հսկողության տակ, 300 ընտրատեղամաս առհասարակ փակվել էին ճիշտ այնպես, ինչպես ստադիոնի դռները, որտեղ նույն օրը Բարսելոնան էր առանց մի հատիկ երկրպագուի հերթական խաղն անցկացնում, Իսպանիայի վարչապետ Մարիանո Ռախոյը հայտարարում էր այն մասին, որ ոչ մի հանրաքվե էլ տեղի չի ունեցել, իսկ ոստիկանությունն ուղղակի խրախուսում էր այն մարդկանց, որոնք անկախության դեմ էին խոսում՝ առանձին վայրերում նույնիսկ անկախության կողմնակիցների ու ընդդիմացողների միջև բախումներ հրահրելով:

WikiLeaks–ի հիմնադիր Ջուլիան Ասանժն, օրինակ, առաջիններից էր, որ այսօրինակ լուրերը հասցրեց լայն հանրությանը՝ խոսելով ոչ միայն իսպանական ոստիկանների առգրաված 700000 քվեաթերթիկների, ծեծուջարդի, այլև մոտ 900 վիրավոր կատալոնացիների մասին: Եվ այս պայմաններում էր, որ փողոց դուրս եկած շուրջ 40 իրավապաշտպան կազմակերպություններ ու արհմիությունների ներկայացուցիչներ իրենց բողոքի ձայնը բարձրացրին՝ խոստանալով նաև գործադուլների շարք սկսել: Ինչ վերաբերում է Բրյուսելին՝ այստեղ բերանները ջուր էին առել: Եվ այդպես էլ պարզ չդարձավ, թե որն է ԵՄ դիրքորոշումը այս խայտառակության ֆոնին: «Մենք կապվել ենք Բրյուսելի հետ մարդու հիմնարար իրավունքների զանգվածային խախտումների առիթով, որոնք հենց ԵՄ–ն ու նրա դավանած արժեքներն են վտանգում: Այժմ արձագանքի ենք սպասում»,– երեկոյան հայտարարեց Բարսելոնայի արտաքին գործերի դեպարտամենտի ներկայացուցիչ Ռաուլ Ռոմեվան: Եվ թե հետագայում ինչպես կզարգանան իրադարձությունները՝ շատ շուտով պարզ կլինի: