Լիբանանը դարձյալ վտանգի շեմին է

Նոյեմբերի 4–ին Լիբանանի վարչապետ Սաադ ալ–Հարիրին, առանց նույնիսկ երկրի նախագահ Միշել Աունի հետ իր քայլը նախապես համաձայնեցնելու կամ քննարկելու, անակնկալ կերպով հրաժարվեց իր պաշտոնից: Ընդ որում, հրաժարականի մասին դիմումը Հարիրին ոչ թե Բեյրությում, այլ Էր–Ռիադում հնչեցրեց՝ սաուդական Ալ–Արաբիա հեռուստաընկերության եթերում հայտարարելով, որ վարչապետության աթոռին մնալու դեպքում իր կյանքին վտանգ է սպառնում: Այդ հարցում Հարիրին սլաքներն ուղղեց Իրանի և լիբանանյան Հըզբոլլահ շարժման դեմ՝ վերջիններիս մեղադրելով «Լիբանանի ներքին գործերին միջամտելու, երկրի վիճակն ապակայունացնելու և արաբական աշխարհը քանդելու» փորձի մեջ: Տարօրինակ էր նաև այն փաստը, որ սովորաբար շատ ավելի զուսպ այս գործիչն Էր–Ռիադում փաստացի վրեժխնդրության կոչ արեց՝ հայտարարելով, որ «արաբական աշխարհն, ինչպես նախկինում, ոտքի կկանգնի՝ կտրելով Իրանի ձեռքերը»: Եվ հատկանշական է հատկապես այն, որ նրա այդ հայտարարությունից քիչ անց սաուդական մամուլը գրեց Արաբիայի՝ Լիբանանին հասցնելիք հարվածների վերաբերյալ…

Բնականաբար, վերոնշյալին Հըզբոլլահն առաջին հերթին արձագանքեց (մինչ այդ միայն նախագահ Աունն էր Հարիրիին առաջարկել վերադառնալ Լիբանան և ըստ էության բացատրություններ ներկայացնել կատարվածի առնչությամբ): Դիմադրության շարժման ղեկավար շեյխ Սեյեդ Հասան Նասրալլան Հըզբոլլահի Ալ–Մանար հեռուստաընկերության եթերում հայտարարեց, որ վարչապետի հրաժարականի պատճառը ոչ թե Լիբանանում, այլ Սաուդյան Արաբիայում է պետք որոնել: Ընդ որում կամ այդ երկրի ներիշխանական պայքարի, կամ բացահայտ ագրեսիայի դրսևորման, Լիբանանում իրավիճակի սրման և վարչապետի պաշտոնում մեկ այլ մարդ տեսնելու ցանկության համատեքստում:

«Հարիրին Ռիադ կանչվեց և սոսկ Արաբիայի՝ իրեն թելադրված հաղորդագրությունն ընթերցեց…Այս հրաժարականը վկայում է ոչ թե իր իսկ երկրում Դիմադրության շարժման որևէ գործունեության, այլ Լիբանանի ներքին հարցերին Սաուդյան Արաբիայի բացահայտ միջամտության մասին»,–իր ուղերձում նշեց շեյխ Նասրալլան՝ հավելելով, որ «Լիբանանի Հըզբոլլահը Սաադ Հարիրիի հրաժարականը չէր ցանկանում, և այն անակնկալ էր նաև իրենց համար»: Ավելին՝ Նասրալլան հատուկ ուշադրություն հրավիրեց այն բանի վրա, թե ինչպես և որտեղ է վարչապետը հրաժարական տվել՝ «հակասելով Լիբանանի ինքնիշխանությանն ու արժանապատվությանը»:Ինչ վերաբերում է հակասություններին ու մահափորձի կազմակերպմանը, Նասրալլան նշեց, որ առաջինի դեպքում միշտ էլ կարելի էր քննարկումներ ծավալել և պայմանավորվածության գալ՝ ինչպես դա պատահեց Ազգային համաձայնության կառավարության կազմման դեպքում, իսկ երկրորդը բացահայտ սուտ որակեց՝ նշելով, որ «ստիպում են մտածել, թե նման տեղեկությունների միակ աղբյուրը հենց սաուդական հեռուստաընկերությունն է, և մարդիկ նպատակ ունեն արդարացնել Լիբանան վերադառնալուց հրաժարվելու՝ Հարիրիի փորձը»: Գալով արդեն Լիբանանում հնարավոր ռազմական օպերացիայի թեմային՝ Նասրալլան կարևոր հարցադրումներ արեց: «Որտեղի՞ց կարող են սաուդցիները հարված հասցնել՝ Սիրիայի տարածքի՞ց: Իսկ գուցե Իսրայելի՞ց, որը երկրորդ պատերազմից հետո զգուշանում է նման սցենարից»,– հայտարարեց Նասրալլան՝ լիբանանցիներին հանդարտության կոչեր ուղղելով և հավաստիացնելով, Հըզբոլլահը չունի ռազմական հակամարտություն հրահրելու նպատակ և երբեք Լիբանանին չի ներգրավի զինված հակամարտության մեջ: 

Այս իրավիճակում ինչպես կզարգանան իրադարձությունները՝ դժվար է ասել: Մերձավոր Արևելքի սիրտը հանդիսացող Լիբանանը, որի վերահսկմամբ, տասնամյակներ շարունակ, շատերն են հետաքրքրված, աչքի է ընկնում բնակչության էթնիկ և կրոնադավանական բազմազանությամբ, որտեղ հիմնական խմբեր կազմող սուննի և շիա մուսուլմանների հարաբերությունները մշտապես լարված են: Դրա արդյունքում երկիրը ներքաշվեց 15–ամյա արյունալի քաղաքացիական պատերազմի մեջ (1975–90 թթ.), որից հետո էլ շիա–սունի հակամարտությունը հաճախ է պարարտ հող դառնում ոչ միայն ներիշխանական ճգնաժամի, այլև բռնությունների համար: