Բարսելոնա ասացիք՝ Էրբիլ հիշեցին...

Քրդական Փեշմերգան որոշել է չզայրացնել Բաղդադին, վերականգնել իր հեղինակությունը և, օգտվելով Մասուդ Բարզանիի հեռանալուց, վերջապես զինադադար կնքել Բաղդադի հետ: «Փեշմերգան Իրաքի զինված ուժերի համակարգի մի մասն է: Մենք որևէ բախում չենք ցանկանում և հաստատում ենք մեր հավատարմությունն Իրաքի սահմանադրությանը»,– հայտարարել է Քուրդիստանի կառավարության Փեշմերգայի նախարարության գլխավոր քարտուղար Ջաբար Յավարը: Ավելին՝ վերջինս ակնարկել է, որ Փեշմերգան քիչ բան ունի անելու Բաղդադ–Էրբիլ հարաբերություններում, որովհետև «առաջ եկած վեճը ոչ թե ռազմական բնույթի է, այլ՝ քաղաքական, որը պիտի լուծվի բացառապես երկխոսության միջոցով»: Հակառակն, ըստ Յավարի, կողմերից որևէ մեկի շահերից չի բխում:

Միևնույն ժամանակ Յավարը հիշեցրել է, որ Էրբիլը 7 կետանոց նախագիծ է ուղղել Բաղդադին` հույս ունենալով ընդհանուր հայտարարի գալ վիճելի հարցերի շուրջ: Եվ ստացվում է նախարարն էլ ի՛ր հերթին է վերջնագիր հիշեցնող ուղերձ հղել Բաղդադին առ այն, որ եթե երկխոսությունը չկայանա, անհնար կլինի խուսափել բախումներից: Ցավոք, վերոնշյալ նախագիծը չի հրապարակվել, որպեսզի կարողանանք ըստ էության դատողություններ անել դրա բովանդակության, ըստ այդմ՝ Բաղդադի հնարավոր արձագանքի վերաբերյալ: Բայց դատելով Kurdistan24–ի գաղտնազերծած կետերից մեկով, ըստ որի՝ Էրբիլն առաջարկում է վիճելի տարածքներում դարձյալ համատեղ վերահսկողություն սահմանել, հնարավոր երկխոսությունը կամ փակուղում կհայտնվի դեռ չսկսված կամ շատ ծանր ընթացք կունենա, որովհետև այն, ինչ հնարավոր էր առաջարկել Էրբիլին, Նինեյվայի հատուկ նիստի ընթացքում արդեն իսկ առաջարկվել է: Այն է՝ բոլոր վիճելի և քրդաբնակ տարածքներում Էրբիլը կարող է տեղական ինքնակառավարման հույս ունենալ, բայց եթե հարցը վերաբերում է նավթահորերին, օդանավակայաններին ու սահմանային անցակետերին՝ վերջակետը հենց սկզբում է պետք դնել: Առավել ևս՝ շատ ավելի կարևոր մի թնջուկի դեպքում, որը վերաբերում է իրաքյան Քուրդիստանի հանրաքվեին: Խնդիր, որի առնչությամբ Բաղդադը ոչ թե դրա արդյունքների սառեցմանը, այլ չեղարկմանն է սպասում ցայսօր: Քրդերը, սակայն, չեն նահանջում: Նախարարից հետո այժմ էլ Քուրդիստանի վարչապետ Նեչիրվան Բարզանին՝ Մասուդ Բարզանիի զարմիկը հայտարարեց, որ քաղաքական բոլոր խմբերը պատրաստ են Բաղդադի հետ երկխոսության և «երաշխավորում են Իրաքի ու Քուրդիստանի շահերը լավագույնս ապահովող աշխատանքային մթնոլորտ ապահովել»: Ավելին՝ նա հայտարարեց, որ վերջին տարիների իրադարձությունները լավ դաս եղան բոլորի համար առ այն, որ հակասությունները լուծելու ճանապարհին պարտադիր չէ ուժերը զենքով չափել: Ահա, ի տարբերություն Մասուդ Բարզանիի՝ նրա զարմիկն, ուրեմն, չի հրաժարվում քրդական խնդիրը Իրաքի սահմանադրության համատեքստում դիտարկելու քաջությունից: Մյուս կողմից էլ՝ իսկ ինչպե՞ս վարվել այն դեպքում, եթե կողմերը շարունակում են նույն տեքստը տարբեր կերպ ընկալել: Տվյալ դեպքում՝ ի՞նչ է նշանակում վիճելի տարածք: Միթե՞ Փեշմերգան ու պաշտոնական Էրբիլն այնքան միամիտ են, որ կարծում են՝ իրաքյան սահմանադրությունը ռազմական ավարի հնարավորություն է ընձեռում որևէ փոքրամասնության: Կամ՝ մի՞թե Քիրքուքն ու մնացած նավթառատ տարածքները քրդական են, որ Էրբիլն իր երկխոսության նախագծում «զիջման է գնում»՝ պնդելով, որ նավթահանքերն իրեն պահելու դեպքում Բաղդադը պարտավոր է Քուրդիստանի բյուջեի 17%–ն ապահովել (սա, ի դեպ, փաստաթղթի 2–րդ գաղտնազերծված կետն է):
Անկեղծ ասած՝ սա բանակցելու անչափ տարօրինակ եղանակ է: Եվ, հավանաբար, ճիշտ Իսպանիայի նմանությամբ, Բաղդադն այդ պատճառով է «բոլոր խնդիրների քննարկումը ստորադասում գլխավոր՝ երկրի սահմանադրական կարգի ապահովման խնդրին և Դաշնային դատարանի կայացրած վճռի հիմքով պահանջում է, որպեսզի Իրաքի սահմանադրության 109–րդ հոդվածի համաձայն՝ Էրբիլը հստակ հայտարարի Իրաքից անջատման մղումների բացակայության մասին»:

Ըստ էության, այստեղ լավ են հետևել կատալոնական իրադարձություններին ու նաև դրանով է պայմանավորված իրաքյան մեդիայի բացահայտ արշավը հատկապես այն եվրոպացի գործիչների նկատմամբ (օրինակ՝ Ֆրանսիայի էքսվարչապետ Մանուել Վալսի, որը Rudaw–ին տված հարցազրույցում Եվրոպային կոչ էր արել առավել կոշտ լինել Բաղդադի նկատմամբ), որոնք ԵՄ–ի ներսում իրենց սահմանադրությունն են ամբիոններից «որպես զենք թափահարում, իսկ Իրաքին մեղադրում են երկրի սահմանադրական կարգը վերականգնելու փորձի մեջ»: Տրամանաբանական է, այնպես չէ՞: