ԵՄ–ի հետ ստորագրած համաձայնագիրը կյանքի կոչելու համար պրոֆեսիոնալիզմ է պետք, որը մեր կառավարությունը չունի. Հովհաննես Իգիթյան

Որևէ մեկը չի պարտադրել Հայաստանին Եվրամիության հետ համաձայնագիր ստորագրել, բայց մտավախություն կա, որ կիրականացվի իմիտացիոն քաղաքականություն: Որոշ դեպքերում դա արվում է գումարներ ձեռք բերելու համար, որոշ դեպքերում՝ հեղինակության: Tert.am-ի հետ զրույցում նման կարծիք հայտնեց քաղաքական գործիչ, ԱԺ արտաքին հարաբերությունների մշտական հանձնաժողովի նախկին նախագահ Հովհաննես Իգիթյանը: Նա հույս հայտնեց, որ ՀՀ իշխանությունները կհասկանան, որ իմիտացիոն քաղաքականությունը կվնասի միջազգային մեր վարկին, որովհետև աշխարհի քաղաքակիրթ հատվածի հետ չի կարելի խաղալ, պետք է իրականացնել այն, ինչ մենք ստանձնել ենք, ինչ պարտավորվել ենք Եվրամիության հետ ստորագրած փաստաթղթով:

- Կասկածներ կան, որ Հայաստանի և Եվրամիության միջև ստորագրված համագործակցության համաձայնագիրը կյանքի չի կոչվի: Հայաստանի իշխանությունները, սակայն, նշում են, որ հակառակ դեպքում իրենք այն չէին ստորագրի: Ձեր կարծիքով՝ ինչո՞ւ պետք է իշխանությունները չցանկանան կյանքի կոչել այն:  

- Նրանք պետք է ունենան կամք, հնարավորություն ու ցանկություն, որպեսզի կյանքի կոչեն այս համաձայնագիրը: Մեծ խելք պետք չէ ԵԱՏՄ անդամ լինելու ու ԵՄ հետ աշխատել փորձելու համար, որովհետև միջին վիճակագրական հայը, առևտրականը գիտի, թե ինչպես աշխատի այնտեղ: Եթե մենք ուզում ենք քաղաքակիրթ խաղի կանոններին տիրապետել, եվրոպական չափանիշներին համապատասխանել, մոտեցումներով ներդաշնակ լինել եվրոպական ընտանիքին, միայն կամքը բավարար չէ, պրոֆեսիոնալիզմ է պետք, որը մեր կառավարությունը չունի: Նրանք երբեք չեն աշխատել միջազգային զարգացած կազմակերպությունների հետ, իսկ «Գազպրոմում» աշխատելն այս հարցում օգտակար չի լինի: Հասկանալով, որ Հայաստանը միանգամից չի կարող զարգացած երկիր դառնալ, Եվրամիությունն իր աջակցությունն է հայտնում թե՛ խորհուրդներով, թե՛ գումարով, որովհետև որոշ բարեփոխումների համար ֆինանսներ են պետք: Եվրամիությունն այն կառույցը չէ, որը վարկ է տրամադրում և դրա փոխարեն գույք է վերցնում: Նրանք օգնում են անգամ դրամաշնորհներով:

- Իշխանությունները պնդում են, որ իրենք գիտեին, թե ինչ են ստորագրում ԵՄ հետ և եթե այնտեղ լինեին դրույթներ, որոնք չէին կարողանա իրականացնել, ապա չէին իրականացնի:

- Տրամաբանական է: Այո, որևէ մեկն իրենց չի ստիպել ստորագրել այն: Պարզապես մտավախություն կա, որ կիրականացվի իմիտացիոն քաղաքականություն: Որոշ դեպքերում դա արվում է գումարներ ձեռք բերելու համար, որոշ դեպքերում՝ հեղինակության: Հույս ունեմ, որ նրանք կհասկանան, որ իմիտացիոն քաղաքականությունը չվնասի միջազգային մեր վարկին: Պարզ է, որ աշխարհի քաղաքակիրթ հատվածի հետ չի կարելի խաղալ, պետք է իրականացնել այն, ինչ մենք ստանձնել ենք, ինչ պարտավորվել ենք:

- Համաձայնագրի ստորագրումից առաջ ԵԱՏՄ-ի հետ Հայաստանը որոշակի խնդիրներ ունեցավ: Ռուսաստանում բնակվող հայերի վարորդական իրավունքների հետ կապված հարց առաջացավ և այլն: Արդյո՞ք այս և այլ խնդիրները Հայաստանին դրդեցին Եվրամիության հետ համաձայնագիր ստորագրել:

- Հիշում եմ, թե ինչպես էին ՀՀԿ-ականները արդարացնում Հայաստանի մուտքը Մաքսային միություն: Նրանք ասում էին, որ մենք այլընտրանք չունենք, որովհետև դրված է Հայաստանի ու Արցախի անվտանգության հարցը: Նրանք անկեղծ էին: ԵԱՏՄ-ն չէր կարող լուծել Հայաստանի խնդիրները: Ռուսաստանի հետ մենք ունեինք ազատ գոտու մասին համաձայնագիր և մենք ՄՄ անդամակցությամբ լուծում էինք անվտանգության հարցը: ԵԱՏՄ-ն վտանգավոր չէ: Ինձ մտահոգում է այն, որ կառավարությունը ԵԱՏՄ-ն համարում է մի կառույց, որին այլընտրանք չկա: Սրանով է ինձ համար կառավարությունը տարօրինակ:

- Ռուսական մամուլի արձագանքները, որ Հայաստանը ՌԴ թշնամին է, որ Հայաստանը փորձում է սիրուհի փնտրել, դավաճանել է Ռուսաստանին, Ձեր կարծիքով արտահայտո՞ւմ են ՌԴ իշխանությունների տեսակետը:

- Դա նշանակում է, որ Ռուսաստանը բազմակնություն ունի: Թե՛ Բելառուսն է իր կինը, թե՛ Ղազախստանը, մենք էլ հերթական կինն ենք ու ոչ առաջինը: Չգիտեմ, թե ով է առաջինը նետել ոչ մի բան չնշանակող լոզունգը՝ «կամ-կամ», «և-և», որ նման հարց դրվի: Իսկ Ռուսաստանն այս հարցը դնում է: Ասում է՝ իմ խնդիրը քո խնդիրն է, չի ասում՝ քո խնդիրն իմ խնդիրն է:

- Բայց նախագահ Սերժ Սարգսյանն ասաց, որ «կամ-կամ»-ը Եվրամիության կողմից է դրվել Հայաստանի առաջ:

- Նման բան չի եղել: Նման բան չկա: Սերժ Սարգսյանը հայտարարության 3 հնարավորություն ուներ՝ ասել, որ ինքը սխալվել է, ինչը չի ասել Հայաստանի երեք նախագահներից ոչ մեկը, կամ պետք է ասեր, որ Ռուսաստանը մեզ ճնշել է, կամ էլ չորս տարի բանակցելուց հետո, որի վրա մեծ գումարներ են ծախսվել, մենք փոշմանել ենք ու որոշել ենք գնալ դեպի Ռուսաստան: Եվ Սերժ Սարգսյանն ընտրեց այն, ինչի մասին հայտարարեց: