Հումանիստական աղմուկ

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

 

Հանրապետական կուսակցության այս անդամը՝ Հակոբ Հակոբյանը, հազիվ մի ճիշտ բան ասաց: Բայց ասաց ու կրակն ընկավ:

Ընդամենն անկեղծ եղավ, ասաց այն, ինչ կա իրականում: Ասաց, որ մեր երկրում աղքատն այնքան աղքատ է, որ նույնիսկ առաջին անհրաժեշտության ապրանքներից է զրկված:

Հիմա ո՞վ չգիտի այս մասին, չգիտի՞, որ դա հենց այդպես է: Ի՞նչ է՝ մեր երկրում սոցիալական երաշխիքների ինստիտո՞ւտն է գործում, որ գործազուրկ կամ նվազ եկամուտներ ունեցող մարդն օգտվի դրանցից: Չգիտի՞, որ մարդը չի ստանում այնքան նպաստ կամ կենսաթոշակ, կամ հաշմանդամության թոշակ, որ անհրաժեշտ սպառողական զամբյուղից օգտվի: Այս ամենն ակնհայտ է բոլորիս:

Եվ հանրապետական պատգամավոր Հակոբ Հակոբյանն այս մասին ասաց: Համարյա նույն բանն է, ինչ երեխան ասում է՝ թագավորը մերկ է: Մե՛րկ է, բա ի՞նչ է մեր պարագայում:

Ավելին. երկարամյա և փորձառու քաղաքական գործիչ Խոսրով Հարությունյանն էլ փորձեց գործընկերոջը պաշտպանել ու ինքն էլ հայտնվեց հարվածների տակ: Բայց այս մարդն էլ ընդամենն ասաց, որ մեր երկրում աղքատ մարդը կարտոֆիլից բացի, այլ բան չունի ուտելու:

Իսկ աղքատ է մեր երկրում, ըստ պաշտոնական վիճակագրության, ամեն երրորդ մարդը: Իսկ ըստ «ժողովրդի» վիճակագրության, ամեն երկրորդ մարդը:

Հիմա իշխող կուսակցության այս ներկայացուցիչները կամ որ նույնն է՝ պետական բարձր դիրքեր զբաղեցնող այս պաշտոնյաներն իրենք իրենց բերանով խոստովանում են այն իրավիճակի մասին, ինչն առկա է երկրում: Վա՞տ են անում:

Կեղծեի՞ն, սուտ տվյալնե՞ր ներկայացնեին, սուտ թվերի՞ց խոսեին: Գունազարդեի՞ն մեր կյանքն ու ասեին, որ մեր երկրի աղքատը, չնայած գրանցված է պետական մատյաններում որպես աղքատ, բայց իրականում հացին կարոտ չէ և լավ էլ սնվո՞ւմ է, սնվում է անհրաժեշտով, որն ապահովում է մարդու կենսագործունեությո՞ւնը:

Բայց այդպես չէ, չէ՞. մեր աղքատը կարիքավոր է, հլա կարիքավորից մի բան էլ այն կողմ է: Ճշմարտության համար մարդուն դատում ե՞ն:

Դեռ արհեստակցական կազմակերպությունների մի միության նախագահ էլ առաջարկում է այս մարդուն՝ պատգամավոր Հակոբ Հակոբյանին զրկել ամանորի պարգևավճարից:

Նախ՝ հաստատ մեր Հակոբ Հակոբյանն այդ պարգևավճարի հույսին չէ, որ իր և իր ընտանիքի նոր տարին անի: Մյուս կողմից էլ ինչ՞ու պատժել նրան: Պատժել, որ մարդը ճի՞շտն է ասել:

Իսկ մենք մեր ծնված օրից լսում ենք իմաստությունը՝ ավելի լավ է դառը ճշմարտությունը, քան՝ քաղցր սուտը:

Մի խոսքով, աղմուկը, որ բարձրացավ այս խոսքի վրա, նման է, մեղմ ասած, այն բանին, որ ողջ հասարակությունն ապրի գունավոր ակնոցներ դրած: Իսկ ավելի կոպիտ՝ նման է ֆանտազիաների, որի մեջ մարդը կամա–ակամա կարող է ընկնել: Ու խոսել բաներից, որոնք ընդամենն իր ցանկությունն են. ո՛չ ավելին: Ու ողջամիտ մարդն այսպիսիների հետ գլուխ չունի. ձեռքը թափ է տալիս ու աշխատում է ինչքան հնարավոր է՝ հեռու մնալ:

Հիմա հումանիստական այս աղմուկը բարձրացնողներին ուզում եմ հարցնել՝ աչքներս փակենք ու խոսքերո՞վ կերակրենք մեր աղքատ հայրենակիցներին: Նրանց ներշնչենք, որ իրենք ապրում են այնպես, ինչպես կարող է ապրել ցանկացած մարդ, ով գտնվում է պաշտպանված հասարակության մեջ և օգտվում է գոնե նվազագույնից, որն անհրաժեշտ է մարդ կոչվածի՞ն:

Եվ դրանից նրա կյանքը կլավանա՞: Ձեր այս խոսքերով նա և իր երեխան երեկոյան կուշտ փորո՞վ գլուխը կդնեն բարձին: Մեծ հաշվով դա ի՞նչ կտա նրան:

Եվ եթե հասարակության մեջ պրոբլեմ կա, ապա այդ պրոբլեմին նայելու դիտակետը բոլորովին այլ հարթության վրա պետք է փնտրել, այլ տեղից պետք է մոտենալ հարցին:

Թե չէ՝ Հակոբ Հակոբյանն այ՛ս ասաց ու Խոսրով Հարությունյանն էլ այս հավելեց…

Հետո՞…

 

Գոհար Սարդարյան