Ամուլսարի շահագործման ծրագրում Արմեն Սարգսյանը պաշտոնապես ընդգրկված չէ

«Փաստ» օրաթերթի հյուրն է «Համահայկական բնապահպանական ճակատ» քաղաքացիական նախաձեռնության համակարգող խորհրդի անդամ Լևոն Գալստյանը

 

– Պարոն Գալստյան, ՀՀ նախագահի՝ Հանրապետական կուսակցության թեկնածու Արմեն Սարգսյանն ընդգրկված է Ամուլսարի շահագործման ծրագրում: Եթե նա ընտրվի նախագահ, ապա այդ փաստն ինչպե՞ս կանդրադառնա հանքի շահագործման դեմ ձեր պայքարի վրա:

– Բայց որտեղի՞ց գիտենք, թե նա ներգրավված է այդ ծրագրում: Նա «Լիդիան Արմենիա» կոմպանիայի խորհրդի մեջ է եղել 2013 թվականին. մոտավորապես մի վեց ամիս: Ապա դուրս է եկել: Եվ արդեն իրեն պետք է հարցնել՝ արդյո՞ք կապ ունի կրկին, թե՝ ոչ: Կամ բաժնեմաս ունի՞ նրանում, թե՝ չունի: Կամ ունեցե՞լ է նախկինում, թե՝ չի ունեցել: Մեր ձեռքի տակ եղած պաշտոնական տեղեկությունը միայն այն է, ինչ ասացի: Թե դրանից հետո ով ի՞նչ է գրում, չեմ կարող ասել: Եվ դա՛ է ողջ հարցը: Այնպես որ, իրեն պետք է հարցը տրվի, որպեսզի պատասխանն էլ ստանանք: Ուստիև, այս ենթատեքստով հարցն այսօր քննարկման թեմա չէ իրականում: Եվ Ամուլսարի հարցն էլ լուծվում է բոլորովին այլ մակարդակներում:

 

– Իսկ ի՞նչ մակարդակներում է լուծվում:

– Այն մակարդակներում, որտեղ գտնվում են մեր երկրում իրական որոշում կայացնողները: Նաև լուծվում է միջազգային ֆինանսական և այլ կարգի կազմակերպությունների կողմից:

Իսկ դրանք այն կազմակերպություններն են, որոնք պաշտոնապես բաժնեմաս ունեն Ամուլսարի շահագործման ծրագրի մեջ: Այն է՝ Եվրոպայի զարգացման և վերակառուցման բանկը: Ինվեստիցիոն ֆոնդեր ու տարբեր կոմպանիաներ: Կամ Ամերիա բանկը, որն արդեն 24 միլիոն դոլար է հատկացրել ծրագրի իրականացման համար:

Հարցը լուծվում է այս երկու կողմերի պայմանավորվածությունների արդյունքում:

Իսկ թե, այնուամենայնիվ, Արմեն Սարգսյանն ի՞նչ կապ ունի այս ծրագրի հետ, ես չգիտեմ, ոչինչ չեմ կարող ասել:

 

– Լավ, այս հարցը մի կողմ թողնենք: Ի՞նչ հանգրվանում է ձեր պայքարը:

– Դա իրականում մեր պայքարը չէ: Մենք ասում ենք, որ դա Հայաստանի պայքարն է: Եվ այն պետք է որոշի Հայաստան պետությունն իր ժողովրդի հետ միասին:

Իսկ մենք ընդամենը ներկայացնում ենք իրականությունը, մատնանշում ենք այն խնդիրները, որոնք կծագեն հանքի շահագործման հետևանքով: Եվ ասում ենք, թե նման պայմաններում ինչ կարելի է անել:

 

– Այսինքն՝ դուք մտածում եք, թե մեր հասարակությունն այնքան հասուն է, որ կարող է նման հարցեր վճռել, այո՞:

– Այո: Եվ ես համոզված եմ, որ դա է խնդրի լուծման ճանապարհը: Եվ եթե հասարակությունն այսօր հասուն չէ, ապա վաղը կհասունանա: Իսկ մենք աշխատում ենք մի ուղղությամբ. գտնել համապատասխան մեխանիզմեր, որպեսզի կարողանանք ազդել միջազգային տվյալ կազմակերպությունների որոշումների վրա:

 

– Դուք կարողացա՞ք համոզել մեր կառավարությանը, թե հանքի շահագործումն ինչպիսի վտանգներ է պարունակում: Բնականաբար նրանց առաջ եք դրել նաև միջազգային փորձագիտական եզրակացությունը:

– Մենք ինչ–որ կարողացել ենք՝ արել ենք: Միջազգային փորձագետների եզրակացություններն էլ ենք թարգմանել հայերեն: Դրանք բազմացրել ենք, ուղարկել ու ներկայացրել բոլորին: Ընդ որում, վստահ ենք, որ իրենք ամեն ինչ շատ լավ էլ հասկանում են: Եթե մեջները մարդ կա, որ չի հասկանում, դե՛, դա էլ իր խնդիրն է: Իսկ ով քիչ թե շատ տեղյակ է այդ ոլորտից, համոզված ենք, որ լավ էլ գիտի ինչն ինչոց է: Եթե նախկինում անգամ կասկածում էին, ապա հիմա գիտեն, որ լրջագույն խնդիրներ են լինելու հանքի շահագործումով:

Բայց էլի կրկնեմ, ցավոք սրտի, որոշումներն այլ տեղերում են կայացվում: Եվ սա՛ է հենց ողջ խնդիրը:

 

– Այսինքն՝ կայացվում են մեր երկրից դուրս:

– Վստահաբար չեմ կարող պնդել: Բայց հավանական է, որ կայացվում են նաև երկրից դուրս: Իհարկե, ներսինների հետ՝ փոխադարձ համաձայնությամբ: Այսպե՛ս ասեմ:

 

Գոհար Սարդարյան