«ՀՀԿ–ն նոր վարչակազմի բացերն օգտագործելով՝ հանրային անվստահություն է սերմանում». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Փաստ»–ի զրուցակիցն է քաղաքագետ Սարո Սարոյանը:

–Նախկին իշխանությունները իրենց ցանկացած քայլ, որոշում համարում էին անսխալական՝ տպավորություն ստեղծելով, թե անսխալականության սինդրոմ ունեն և ապրում են զուգահեռ իրականությունում: Այսօր արդեն նոր իշխանության՝ Նիկոլ Փաշինյանի որոշումների վերաբերյալ նույն միտումն է նկատվում, բայց արդեն հանրության կողմից: Սա չի՞ կարող բերել նախկին վիճակի, պատմության կրկնության:

– Այդ վտանգները միշտ էլ կան: Եթե մարդիկ վարչական ու կառավարման լծակներին տիրապետելով՝ կորցնում են իրողության զգացումը, կյանքի ռիթմից ու հանրային պահանջներից հետ են ընկնում, պարզ է, որ եթե այդ թելը բաց թողեցին, մի օր դա վերադառնալու է և պատժելու իրենց: Ձեր նշած օրինակն էլ նախկին կառավարիչների մասին հենց դա է վկայում: Մարդիկ վաղուց էին կորցրել, ուղղակի այդ թելը փորձում էին պահել իրենց ձեռքին բռնի ուժով, որը հանգեցրեց սրան: Ամբողջ հանրությունը մերժեց իրենց, արհամարհեց և չթողեց որևէ տեղ, որտեղ այդ մարդիկ կարող էին իրենց հնարավորություններն օգտագործել ու իրացնել: Նույն կերպ, ցանկացած կառավարիչ, եթե փորձի նույն ճանապարհով գնալ և իրողություններին, խնդիրներին ու քննադատություններին բաց աչքերով չնայի, այդ ամենը բերելու է այսպիսի հետևանքների: 

– ՀՀԿ–ն այսօր փորձում է բացեր գտնել նոր կառավարության գործելաոճում: Այս ամենը վտանգավոր տարրեր չի՞ պարունակում, թե նրանք արդեն ընդդիմություն են և բնական է իրենց այդ վերաբերմունքը:

– Ով է ասել, որ նախկին վարչախումբը հիմա ընդդիմություն է: Ես որևէ քայլ չեմ տեսել, որը կվկայեր իր՝ ընդդիմություն լինելը: Նախկին վարչախումբը այս պահին Ազգային ժողովում ներկայացված մեծամասնությամբ է հանդես գալիս: Հիմա դա ընդդիմությո՞ւն է, թե՞ ընդդիմություն չէ: Եվ հետո, այդ մարդիկ որևէ քայլ արած չկան այս ընթացքում: Ես տեսնում եմ՝ մյուս կողմը անորոշության մեջ ինչ–որ նիստեր է անում, բայց դա ընդդիմություն չէ: Ընդդիմությունը ենթադրում է հրապարակային քաղաքական պայքար: Գուցե հիմա փորձում են հասկանալ իրենց շարքերում որքան մարդ է մնացել, որքանը՝ «հալվել»: Նախորդ բոլոր փորձերից ելնելով՝ նման կարգի քաղաքական զարգացումներ լինելու արդյունքում կարող ենք վկայել, որ նախկին վարչախումբը միշտ էլ հակազդելու հավակնություններ է ունենում, հակահեղափոխական քայլերի դիմելու ցանկություն է ունենում, վարչական լծակներն իրենց ձեռքերում պահելու խնդիր է ունենում: Այդ ամեն ինչը կա, բայց այսօրվա դրությամբ դեռևս իրենք այդ շոկային վիճակից դուրս չեն եկել:

– ՀՀԿ–ն իր դիրքերը հետ վերադարձնելու փորձեր կարո՞ղ է անել: Եթե այո՝ ինչպե՞ս կարող են վերադառնալ:

– Խնդիրը հանրային անվստահությունն անընդհատ գեներացնելն է: Հին վարչախմբի վերդառնալու միակ տարբերակը հանրային անվստահության տարածումն է նոր վարչակազմի հանդեպ: Բոլորի համար ակնհայտ է, որ Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորած վարչակազմը ունի հանրային շատ մեծ աջակցություն և հանրային ուժերով ու ժողովրդի համախմբման արդյունքում է եկել և պառալիզացրել նախորդ վարչակազմին, ստիպել, որպեսզի նրանք հրաժարական տան և լքեն իրենց պաշտոնները: Ժողովուրդն այսօր էլ պատրաստ է Նիկոլ Փաշինյանի կոչով փողոց դուրս գալ և պաշտպանել հեղափոխության նվաճումները: Դա հնարավոր չի լինի այն դեպքում, երբ հանրային անվստահությունը տեղ գտնի այս երկրում: Իհարկե, ներկա վարչակազմն ունի շատ բացեր՝ կան ոչ պրոֆեսիոնալներ, կան այն­պիսի դիրքորոշումներ, որոնց վերաբերյալ նախկինում այլ կերպ են արտահայտվել գործիչները, հիմա՝ բոլորովին այլ կերպ: Հին վարչախումբը, այդ ամենն օգտագործելով, փորձում է հանրային անվստահություն սերմանել, մյուս կողմից էլ մեդիադաշտում անհիմն կիրառում են ստի, կեղծիքի տարբեր քաղտեխնոլոգիաներ: Այդ բոլորը անվստահության խնդիրներ է ստեղծում: Բայց այդ ամբողջ գործընթացի արդյունքում նրանք կկարողանա՞ն հասնել իրենց ուզած արդյունքին, այլ հարց է: Այն, ինչի վրա իրենք խաղում են, ազդեցություն ունենում է: Բայց դա չի նշանակում, որ այդ ազդեցությունն այնքան մեծ է, որ հանրային աջակցությունը կսպառվի: Առայժմ այդպիսի բան չի նշմարվում: Հիմա իրենք որևէ քաղաքական շարժ թույլ չեն տալիս, ինչը ցույց է տալիս, որ անորոշության մեջ են, առայժմ չեն կարողանում հասկանալ՝ քաղաքական իրավիճակում իրենց դիրքը, դերը, նշանակությունը և քաղաքական պայքար մղելու գործիքները որոնք են: