Միգուցե ամեն ինչ սկսվում է հենց շուշանի թթվի՞ց. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Գյուղում ապրող տատիկ, ում համար շուշանի թթուն արդեն բիզնես է: Գյուղում ապրող երիտասարդ, ով, ճիշտ է՝ իր հյուրատան միայն ծղոտներն է դեռ սարքել, բայց հաջորդ տարվա բացման արարողության հյուրերի ցանկն է ավելացնում: Մեկ այլ երիտասարդ էլ աշխարհով է ման գալիս, աշխարհին իր նկարներով Հայաստանն է ցույց տալիս, բայց նորից վերադառնում է հայրենիք՝ առանց որևէ ակնկալիք ունենալու ու գնահատականի սպասելու: Նրանք պատահական կամ մտացածին կերպարներ չեն, ինչպես պատահական կերպար չէ նրանց կողքին ապրող այն մարդը, ում համար դեռ դժվար է հրաժարվել «աղետի գոտի» կոչվածից: Սա, իհարկե, այն մարդու մասին չէ, ով թեև ապրում է տնակում, բայց ստեղծագործում է ու ստեղծում: Սա այն մարդու մասին է, ով ապրում է մարմարե աստիճաններով առանձնատանը, ու ամեն անգամ բարեգործական կազմակերպություններին փորձում է համոզել, որ անապահով է: Պատահական չէ նաև երկրորդ մայրաքաղաքում գտնվող այն թանգարանը, որը, եթե, օրինակ, լիներ Իտալիայում, իտալացիները այն վաղուց այցեքարտ դարձրած կլինեին:

Այս ամիսների ընթացքում տարբեր հասարակական կազմակերպությունների նախաձեռնությունների շրջանակներում մի շարք մարզերում ենք եղել: Ամեն այցից հետո, երբ վերլուծում ես մարզերում ապրողների ներուժը, բացահայտում նոր ու հետաքրքիր մարդկանց, հասկանում ես, որ այդ ներուժն ու հետաքրքրությունն իրականում անսահման են: Եվ անսահման է անգամ կիսադատարկ գյուղում, որտեղից թեպետ շատ երիտասարդներ են արտագաղթել, բայց դեռ կան «ծղոտներ սարքողներ», տատիկ, ում համար շուշանի թթուն բիզնես է: 

Շատ է խոսվել հայկական գյուղերին, մարզերին ձեռք մեկնելու ու օժանդակելու հնարավորությունների մասին: Պաշտոնյաների մակարդակով գյուղական տուրիզմը զարգացնելու վերաբերյալ հնչեցրած հայտարարությունները մնում էին հայտարարություն ու շաբլոնի «սահմանից» այն կողմ չէին անցնում: 

Հիմա կա ձեռքբերում, որը կարող է օրինակ ծառայել. վերջին տարիներին հասարակական մի շարք կազմակերպություններ լուրջ աշխատանքներ են տանում մարզերն ակտիվացնելու ուղղությամբ: Թեպետ նրանց ներկայացուցիչները մասնավոր զրույցներում խոսում են աշխատանքի բարդությունների մասին, ընդգծում մարդկանց ներգրավելու դժվարությունների մասին, բայց, այդուհանդերձ, առաջընթաց են արձանագրում: Արձանագրում են, որովհետև շատ դեպքերում աշխատանքն այնպիսի արդյունք է ունենում, որ միջազգային հայտնի կազմակերպությունները մեր գյուղերում ներդրման ծրագրեր են սկսում իրականացնել: Այնպիսի արդյունք է լինում, որ մեկ տարի հետո հայաստանյան լրատվամիջոցներից բացի գյուղի մասին խոսում են նաև միջազգայինները: Հ/կ–ների ձեռքբերումը կա, բայց կա խնդիր, որը պետք է լուծում ստանա: Երկար տարիներ հասարակական կազմակերպությունները բարձրաձայնել են նաև լսելի լինելու խնդրի մասին: Պատճառները տարբեր են եղել, կա՛մ անտեսվել են, կա՛մ խնդիրը պետական որևէ կառույցի ներկայացուցչի ամբիցիաներն են եղել: 

Այսօր մարդիկ հստակ զարգացման մոդելներով նկատելի արդյունքներ են գրանցում: Հիմա, երևի, ամբիցիաների ժամանակն էլ է անցել: Հիմա պետք է լսել նաև հասարակական հատվածին: Այժմ պետք է օրինակ վերցնել նաև հասարակական հատվածից: Միգուցե ամեն ինչ սկսվում է հենց շուշանի թթվի՞ց, այսինքն, մի պարզ նախադասությունից, մի պարզ գաղափարից, որը կարող է զարգանալ ու ներդրումներ ապահովել երկրում: