«Դու էիր պակաս». ներքաղաքական փոքրիկ դադար՝ հայկական ժամանակակից պիեսի միջոցով. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Մեր օրերի մարդկային փոխհարաբերություններ, կերպարներ, որոնցում յուրաքանչյուրը կգտնի իրեն, բարեկամին կամ ընկերոջը... Այս ամենն արտացոլված է սպասվելիք «Դու էիր պակաս» կատակերգության մեջ, որի պրեմիերան կլինի նոյեմբերի 24–ին և 25–ին՝ Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում:

«Դու էիր պակաս» կատակերգությունը երիտասարդ դրամատուրգի և երիտասարդ ռեժիսորի համագործակցության արդյունք է:

Պրեմիերային ընդառաջ երիտասարդ բեմադրիչ Արմեն Մարգարյանը «Փաստի» հետ զրույցում պատմել է նախ ներկայացման նախապատմության մասին:

«Պիեսի հեղինակը ժամանակակից գրող Արշակ Սեմիրջյանն է: Նա պիեսը բերել է թատրոն, իսկ պարոն Ղազանչյանն ինձ առաջարկել է ուսումնասիրել այն: Ուսումնասիրել եմ, որից հետո սկսել ենք բեմադրման աշխատանքները: Զուգահեռ նաև Արշակի հետ ենք աշխատել և արդյունքում ստացել ենք ներկայացում»,– ասաց բեմադրիչը՝ ընդգծելով, որ ներկայացման գնահատականն արդեն կտա հանդիսատեսը: 

«Ներկայացումը, վերջին հաշվով, մարդկային փոխհարաբերությունների մասին է: Կոչենք այն կենցաղային դրամա–զավեշտալի իրավիճակներ, որոնք բեմում ստանում են իրենց տրամաբանական լուծումները: Իհարկե, այդ դրաման գործող անձանց համար է դրամա, բայց երբ հանդիսատեսը դիտի ներկայացումը, այդ կենցաղային երևույթները հումորային տեսանկյունի են վերածվելու: Այսինքն՝ գործող անձանց համար դրաման հանդիսատեսի մոտ ծիծաղ է առաջացնելու: Բայց դա հատուկ արված չէ, որ ծիծաղ կորզենք, թեև հիմա շատերն են այդպես անում, երբ ծիծաղ կորզելու համար ինչ–որ բաներ են մտածում: Սա ուղղակի իրավիճակների կոմեդիա է, հայկական ժամանակակից պիես՝ ժամանակակից մոտեցմամբ: Հստակ ժամանակաշրջան չկա, բայց գործողությունը կատարվում է մեր օրերում, սովորական մի ընտանիքում, սովորական մի բնակարանում»,–ասաց Արմեն Մարգարյանը՝ ընդգծելով, որ համոզված է՝ հանդիսատեսը կգտնի իրեն հարազատ այն կերպարներին, երևույթները, որոնց իրականում է հանդիպել:

Արմեն Մարգարյանը համոզված է՝ ներկայացումը կօգնի նաև մի փոքր կտրվել այն առօրյայից ու այն ժամանակահատվածից, որում հիմա ենք: «Երբ սոցիալական ցանցերում «շրջայց» ես կատարում, տեսնում ես, որ այսօր հանրության մի մեծ զանգված ակամայից ավելի շատ քաղաքական գործիչ է դարձել: Բայց կարծում եմ, որ այդ ամենի հետ մեկտեղ մարդը ժամանակ կգտնի, կգա թատրոն և կդիտի ներկայացում: Ներքաղաքական փոքրիկ դադարի պես մի բան կլինի, կլիցքավորվեն: Թե ում վրա ներկայացումն ինչպես կազդի, ցույց կտա ժամանակը, բայց նոր լիցքերով էլի կմտնեն քաղաքականություն (ծիծաղում է)»,–ասաց նա՝ գովելի համարելով այն փաստը, որ այդ առումով իրենք միակ «համարձակը» չեն՝ այս շրջանում մի շարք պրեմիերաներ ևս եղել են: 

Պիեսի հեղինակը՝ բանաստեղծ, դրամատուրգ Արշակ Սեմիրջյանը մեզ հետ զրույցում նշեց, որ պիեսը գրվել է 2011 թվականին. «Նույն թվականին էլ պիեսը ներկայացրել եմ պարոն Երվանդ Ղազանչյանին: Դեռ 7 տարի առաջ պիեսը հավանության արժանացավ, բայց ինչ–ինչ պատճառներով բեմադրման աշխատանքները հետաձգվեցին: Տարիներ անց, կարդալով նաև իմ մի քանի այլ պիեսները, որոշեց կանգ առնել այս պիեսի վրա»:

Արշակ Սեմիրջյանի խոսքով, պիեսն իր մեջ շատ գույներ ունի և Արմեն Մարգարյանն օգտվել է այդ հնարավորությունից. «Կարելի է ասել, որ Արմենը կրկնապատկել է այդ գույները, որ ուրախ տրամադրություն ապահովվի»: Հեղինակը նշեց, որ գնացել է փորձերին և, տեսնելով աշխատանքը, մի բան հասկացել. «Երբ պիեսը մտնում է թատրոն՝ նորովի է վերածնվում, նոր շունչ ստանում ու կենդանի օրգանիզմ դառնում»:

Արմեն Մարգարյանն էլ հավելեց, որ թեև հիմքում մարդկային փոխհարաբերություններն են, այս ներկայացման դեպքում կարևորել է մեր կենցաղում առկա փոխհարաբերությունների թատերայնացված ֆորման:

Նա ընդգծեց, որ անսահման շնորհակալ է իր հարազատ թատրոնի ամբողջ անձնակազմին՝ Երվանդ Ղազանչյանի գլխավորությամբ:

«Նա վստահեց և ընձեռեց հնարավորություն Հ. Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում բեմադրություն անել: Կարծում եմ՝ ցանկացած երիտասարդ ռեժիսորի համար սա ինքնարտահայտվելու հրաշալի հնարավորություն է: Բացի այդ, նաև բավականին պատասխանատու, որովհետև, ամեն դեպքում, գործ ունես 75 տարեկան թատրոնի հետ»,–ասաց նա՝ շեշտելով, որ Հ. Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում սա իր առաջին ինքնուրույն աշխատանքն է: