«Պարոնայք երդվյալ ատենակալներ» ՝ շքերթը սկսված է

Մեկնարկեց ԱԺ արտահերթ ընտրությունների պաշտոնական քարոզարշավը: 12 օր անընդմեջ 11 քաղաքական ուժ կպայքարեն հայոց պառլամենտի աթոռների համար: Տրամաբանորեն` 11 քաղաքական ուժերն իրենց զինանոցի դիպուկ զենքերը պատյանից կհանեն ընտրարշավի ընթացքում:

Տարածված կարծիք է, որ 2018-ի դեկտեմբերի 9-ի ընտրություններում սահմանադրական 70 տոկոսը ՔՊ- ն ապրիլից ունի իր կուսակցական գրպանում: Մինչդեռ ընտրությունները կարող են և անակնկալներ մատուցել, հատկապես այս ընտրությունները, որտեղ ընտրակաշառքով ձայների աճուրդի բորսան փակված է: Իսկ վարչական ռեսուրսն արդեն իսկ շրխկալով գործում է հօգուտ իշխանության` Նիկոլ Փաշինյանի հրապարակային ամեն ելույթ ավելանում է ՔՊ-ի ակտիվին ինքնաբերաբար: Նա ինքն էլ, չխուսափելով օրենքը խախտելուց, աշխատանքային ժամերին, աշխատանքային այցերում մարզեր` քարոզչությում է անում հօգուտ «Իմ քայլի»` ի սկզբանե խախտելով մրցակցային հավասարությունը 11 քաղաքական ուժերի առաջ:

Անցած տասնամյակներում ձևավորվել է մարդկանց խումբ, որ իրենց սրբազան պարտքն են համարում աշխատել իշխանության համար: Կարևոր չէ` ով է իշխանությունը` ՀՀԿ-ն, ՔՊ-ն, թե «եսիմ ով», երեկ նրանք ցրում էին ՔՊ-ի ցուցարար ակտիվիստներին, այսօր ՔՊ-ի ցուցակում են ու ՔՊ-ի համար են ձայներ հավաքում: Սա ցավալի, բայց փաստացի իրողություն է և տխուր պատմություն, որ պիտի քրեական ավարտ ունենա, եթե հեղափոխությունը հավատում է ինքն իրեն:

Անցած շաբաթ նախընտրական մարաթոնի մեջ էին հիմնականում երկու կուսակցություն` ՀՀԿ-ն ու ՔՊ-ն: ՀՀԿ-ն իր լայվերով հասնում ու անցնում է ՔՊ-ից: Դա ևս տխուր պատմություն է` ինչպես տասնամյակներ իշխած կուսակցությունը խուսափում է ընտրողի հետ տետատետից ու ընտրել է ՔՊ-ի «զենքը»` փորձելով վազանցել չգիտես որտեղից եկած ու ինչու իր ճանապարհը փակած նորելուկին: ՀՀԿ-ն համառում է, որ իր փորձն անփոխարինելի ժառանգություն է ու պարտադիր պիտի փոխանցի անփորձ նորելուկներին:

Ըստ էության՝ ՀՀԿ+ՀՅԴ, իրենք իրենց լավագույն ծառայությունը մատուցած կլինեին, եթե չմասնակցեին արտահերթ ընտրություններին ու փորձեին իրական ռեբրենդինգի գնալ` վերանայելով թե՛ անցած ճանապարհն ու գործած սխալները, թե՛ ներկա ու ապագա անելիքները: Նրանց գործունեության մեջ չի փոխվել ոչինչ` նույն այբբենական ճշմարտություններն են շարադրում ու միշտ շրջանցում են հարցը, թե իրենց իշխանության տարիներին ինչու՞ են անլուծելի մնացել հարցերը, որոնց չլուծման մեջ են մեղադրում ներկայի նորելուկ անփորձներին: ՀՀԿ-ն, կորցնելով միակ, անփոխարինելի ու հավերժ իշխանության տիտղոսը, հիմա էլ իրեն հայտարարում է միակ, անփոխարինելի ու հավերժ ընդդիմություն և իշխանության գոյությունը պայմանավորում է ընդդիմության գոյությամբ: Սա բոլորովին անծանոթ դաշտ է ՀՀԿ+ՀՅԴ կուսակցությունների համար:

Բոլոր 11 ուժերն այնքան տարբեր են իրենց պատմության, գործունեության, նպատակների ու այդ նպատակներին հասնելու միջոցների ընտրության դաշտում, որ, թերևս, ՀՀ-ում այսպիսի խայտաբղետ առաջարկ չի եղել ընտրողին, որ ապակողմնորոշելու է նրան ու փոշիացնելու է ձայները այն քաղաքական ուժերի վրա, որ մնալու են 1-3 տոկոսի շրջագծում:

Ցավալի է, որ քաղաքական ուժերը վատ հարաբերություններ ունեն համաշխարհային քաղաքականության զարգացման միտումների հետ, գլոբալ աշխարհի հետ ու ամեն ինչ տեսնում, գնահատում, տեղավորում են իրենց լոկալ շահի անկյունում: Լոկալ շահը հնարավորինս շատ մանդատ ստանալն է: Հետո ի՞նչ: Ի՞նչ են անելու մանդատը: Շարունակելու՞ են կղզիացած ու մեծ աշխարհից մեկուսացած, մեծ աշխարհին միայն ԱԺ փոքրիկ պատուհանով նայելու «ավանդույթը:

Եկեղեցին ու մշակույթը հազարամյակներով պահպանել են պետականությունը` պետականությունը կորցրած երկրում, պետականությունը վերականգնած ժողովուրդը այլևս պարտավոր է իր ձեռքը վերցնել ներկան կազմակերպելու ու ապագան ծրագրելու գործը ոչ թե հարևանների ու դաշնակիցների թրի տակով անցնելով, այլ իր համար ու հանուն իր կենսագոյության: Քաղաքական շատ քիչ ուժեր ունեն այս գիտակցությունը: Հիմնականում գործում է գոյի` այս դեպքում իրենց, ինքնապահպանման իներցիան, իսկ պետությունը իրենցից դուրս գոյություն է, որ պարտավոր է հարմարվել իրենց գործողություններին. սա է Հայաստանի ձախողումների ու անհաջողությունների պատճառը: