Հայրենիքում ապագա չունենք, քանի որ այդ ապագան վաղուց կա´մ վաճառվում է, կա´մ էլ ծանոթ է հարկավոր. «Հրեշտակների դպրոցի» Սմբատն այլևս Հայաստանում չէ

Past.am-ի զրուցակիցը Ազատ Աբրահամյանն է, ով մեր ընթերցողներին առավել հայտնի է «Հրեշտակների դպրոցը» սերիալից՝ Սմբատի կերպարով: Նպատակասլաց երիտասարդն արդեն մի քանի տարի է՝ բնակվում է Հայաստանից դուրս՝ այնտեղ տեսնելով իր ապագան և զարգացումը: Ներկայիս գործունեության, հեռանալու պատճառների և անձնական կյանքի մասին՝ հարցազրույցում:

-Ազատ, մի շրջան ձեզ հանդիպեցինք «Հրեշտակների դպրոցը» սերիալում: Ինչպե՞ս է, որ այլևս առաջարկներ չունեցաք:

-Առաջարկներ, իհարկե, ունեցա, բայց հրաժարվեցի, քանի որ երկար տարիների երազանքս կարողացա իրականություն դարձնել՝ հեռանալով իմ շատ սիրելի հայրենիքից:

- Իսկ ինչո՞ւ եք այդքան երազել հեռանալ հայրենիքից:

-Նախ՝ դեռ փոքր հասակից ինձ շատ հոգեհարազատ են եղել իսպանական երաժշտությունը, տաքարյուն պարերը, մշակույթը… Ընդհանրապես, իմ երկրի անբարենպաստ պայմաններն ինձ դրդեցին երազանքս արագորեն իրականացնել:

-Իսպանիայո՞ւմ եք բնակվում:

-Այո´, Բարսելոնում:

-Որքա՞ն ժամանակ է, որ մեկնել եք:

-Արդեն 4 տարի է:

-Այս ընթացքում Հայաստան եկե՞լ եք:

-Ո´չ:

-Փաստորեն, մեկնելու պատճառը միայն հնարավորությունների բացակայությո՞ւնն էր:

-Պատճառը նույնն է, ինչ գրեթե յուրաքանչյուր հայի հեռանալու պարագայում. հայրենիքում ապագա չունենք, քանի որ այդ ապագան վաղուց կա´մ վաճառվում է, կա´մ էլ ծանոթ է հարկավոր: Պատերազմական երկիր ենք, շատ թշնամիներ ունենք, բայց, ցավոք, ամենամեծ թշնամին գտնվում է մեր երկրի ներսում:

-Ո՞ւմ նկատի ունեք:

-Շատ չմանրանամ: Բոլորս շատ լավ հիշում ենք 1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ի դեպքերը, որտեղ մարդիկ կային, որ տարիներ շարունակ կռիվ տալով արտաքին թշնամու դեմ, չէին էլ պատկերացնում, որ կընկնեն ներքին թշնամու գնդակից…

-Ազատ, նշեցիք, որ ընձեռված հնարավորությունը բաց չեք թողել: Ծանոթնե՞ր ունեիք դրսում:

- Մի անգամ միայնակ զբոսնում էի ծովափին: Ինձ որպես հայ դերասան ճանաչելով՝ մոտեցավ Ռազմիկ անունով հոյակապ մի անձնավորություն: Իր միջոցով ինձ համար շատ դռներ բացվեցին:

-Եթե չեմ սխալվում, ավարտել եք Կոնսերվատորիան:

-Ես սովորել եմ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի վոկալի բաժնում: 2006 թվականին տարեկետում վերցրեցի՝ հայրենիքիս հանդեպ պարտքս կատարելու նպատակով: Ծառայել եմ Քարվաճառի Չոփրլու գյուղի հետախուզական վաշտում՝ արժանանալով բազմաթիվ խրախուսանքների և մեդալների: Բայց երբ վերադարձա, ուսման վարձի պատճառով չթույլատրեցին, որ մասնակցեմ ավարտական քննություններին:

-Երաժշտության ասպարեզում ի՞նչ քայլեր եք արել:

-Երգել եմ «Փոքրիկ հայեր» խմբում: Մասնակցել եմ «Դո-ռե-մի» մրցույթ-փառատոնին՝ 5-25 տարեկանների խմբում: Բոլոր փուլերում հաղթող եմ ճանաչվել, բայց եզրափակչում հասկացա՝ ամեն ինչ որոշված է, իսկ ես «լավ ծանոթ» չունեի: Նույնիսկ անհատական հանդիպում եմ ունեցել այն ժամանակվա նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի և ամերիկահայ բարերար Վահագն Հովնանյանի հետ:

-Այն ժամանա՞կ էլ ամեն ինչ որոշվում էր ծանոթի միջոցով:

-Այո´, միշտ էլ Հայաստանում այդպես է եղել:

-Նաև սպորտով եք զբաղվում, ճի՞շտ է:

-Սպորտն իմ սիրելի հոբբիներից է: Այժմ էլ զբաղվում եմ բռնցքամարտով:

-Այլ նախասիրություննե՞ր էլ ունեք:

-Այո´, սիրում եմ նաև նկարչությամբ զբաղվել՝ իմ սիրած կենդանիներին նկարել: Երաժշտություն եմ սիրում գրել…

-Ընթերցողը, կարծում եմ, ձեզ կհիշի մի շարք սերիալներից: Հետաքրքիր է, այս ոլորտում առաջին քայլերն ինչպե՞ս եք արել:

-Ինձ նկարահանվելու առաջարկ արել է բոլորիս կողմից շատ սիրված, բայց, ցավոք, մեզանից շատ շուտ հեռացած Արամ Միսկարյանը, ով նկարահանվում էր «Որոգայթ» հեռուստասերիալում՝ Գարիկի կերպարում: Այդ ժամանակ իր մոտ՝ ֆեդերացիայում էի պարապում: Նա ինձ առաջարկեց Բաբիկի կերպարը «Վերվարածներ» սերիալում:

-Բայց չհերքենք, որ հեռուստադիտողը ձեզ առավել ճանաչեց «Հրեշտակների դպրոցը» սերիալից: Ակախ նրանից, որ սերիալում դավաճանեցիք «ձեր կնոջը», ձեր կերպարը՝ համակրելի, մեծահարուստ Սմբատը, սիրվեց հեռուստադիտողի կողմից:

-«Հրեշտակների դպրոցում» Սմբատի դերն իմ վերջին դերն է եղել: Մինչ այդ բազմաթիվ գովազդային հոլովակներում և հեռուստասերիալներում եմ նկարահանվել՝ «Դժբախտ Երջանկություն», «Վերադարձ», «Դիմակահանդես», նկարահանվել եմ  նաև «Ավելորդը» գեղարվեստական ֆիլմում:

-Իսկ չե՞ք մտածել դերասանի ուղին շարունակելու, մասնագիտական կրթություն ստանալու մասին:  

-Իհարկե, հենց այդ պատճառով էլ այժմ սովորում եմ Բարսելոնի կինոյի պետական ինստիտուտում՝ դերասանի և ռեժիսուրայի բաժնում:

-Փաստորեն, տիրապետո՞ւմ եք կատալոներենին:

-Այո´, չնայած այդ լեզուն չեմ սիրում: Բայց շատ առարկաներ այդ լեզվով ենք անցնում, այնպես որ, ստիպված էի տիրապետել: Բայց կան առարկաներ, որոնք դասավանդվում են իմ սիրած լեզվով՝ մաքուր իսպաներենով:

-Մտածո՞ւմ եք տեղի կինոարտադրություն մուտք գործել:

-Այո´, չնայած շատ դժվար ճանապարհ է: Բայց ցանկությունս մեծ է, կաշխատեմ իրագործել: Ի դեպ, դրամա ժանրի ֆիլմի սցենար եմ գրել:

-Չե՞ք առաջարկել կինոկենտրոններին:

-Սկզբում՝ Հայաստանում առաջարկեցի, սակայն, բնականաբար, միանգամից մտածեցին սցենարս սերիալի վերածել, քանի որ ֆիլմ նկարահանելու փող չունեին ու եկամտի ակնկալիք ունեին: Չհամաձայնեցի: Իմ այս ֆիլմով շատ բաներ էի սովորեցնելու մեր մեծահարուստներին, երիտասարդներին: Ստիպված սցենարը փոփոխեցի, որպեսզի դրսի շուկայում հասկանալի լինի և ներկայացրեցի Մադրիդում գտնվող UNIVERSAL ընկերությանը: Շուտով սցենարը կթարգմանվի:

-Ի դեպ, Հայաստանում սերիալային գործընկերների հետ կապը պահպանվո՞ւմ է:

-Իհարկե, բայց ոչ բոլորի հետ:

-Մի քիչ էլ ընտանիքից խոսենք. կպատմե՞ք ձեր ընտանիքի մասին:

-Փառք Աստծո, ունեմ շատ երջանիկ ու լավ ընտանիք. հայրս ավարտել է Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան համալսարանը, սակայն Հայաստանում գտնվելով, ֆինանս ու ծանոթ չունենալով, զբաղվում է շինարարությամբ: Մայրս ավարտել է թեթև արդյունաբերության տեխնիկումը, բայց հիմա տնային տնտեսուհի է: Մեծ եղբայրս ավարտել է Թերլեմեզյանի անվան կերպարվեստի ուսումնարանը: Կրտսեր եղբայրս էլ համակարգչային օպերատոր է: Ասեմ, որ երկուսն էլ ամուսնացած են և ունեն երկուական բալիկ:

-Քանի որ նրանք Հայաստանում են, այդտեղ ո՞ւմ հետ եք ապրում:

-Իսկապես, ցավոք, ծնողներս Հայաստանում են և շարունակում են տանջանքով գոյությունները պահպանել: Այստեղ 1 տարի ապրել եմ արդեն իսկ ընկերոջս՝ Ռազմիկ Սաֆրազյանի շատ ջերմ ընտանիքում: Այնուհետև, կարողացա միայնակ գտնվելով օտարության մեջ, ստեղծել իմ առանձին անկյունը:

-Ինչո՞վ եք ապրում, ի՞նչ աշխատանք ունեք:

-Սովորում եմ անվտանգության դպրոցում և աշխատում անվտանգության համակարգում: Դա նրա համար է, որ կարողանամ ուսմանս՝ տարեկան 2000 եվրո վարձը վճարել և նպատակներս իրականացնել:

-Սեփական բնակարան ունե՞ք:

-Այստեղ մի մարդ ինձ տրամադրեց իր տունը, ամբողջովին վերանորոգեցի այն և ըստ պայմանագրի՝ 3 տարի ապրելու եմ այդ տանն առանց վճարի: Բայց ասեմ, որ արհեստավորի մասնագիտություն չունեմ, հայրիկիցս հարցնելով ու համացանցում նայելով եմ սովորել՝ ինչ անել: Այս տարիների ընթացքում ձեռք բերած վստահությանս շնորհիվ նա ինձ 6 փոքրիկ տներ էլ տվեց, որոնք ինքս վարձակալությամբ տալիս եմ լավ մարդկանց:

-Մտածո՞ւմ եք ձեր ընտանիքին ձեզ մոտ տանել:

-Այն էլ հնարավորինս շուտ:

-Դուք ունե՞ք ձեր ընտանիքը՝ կին, երեխաներ:

-Ո´չ, քանի որ չեմ գտել իմ երկրորդ կեսին:

-Ձեր կողքին ի՞նչ աղջկա եք պատկերացնում:

-Առաջին հերթին բարոյապես և հոգեպես լավ մարդ պետք է լինի, ում հետ կյանքը չի կորցնի գեղեցկությունն ու իմաստը:

-Զարմանալի է, որ սիրահարված չեք: Ինչ է, չե՞ք գտել այդպիսի մեկին:

-Կարծում եմ՝ պետք չէ զարմանալ, քանի որ ապրում ենք 21-րդ դարում: Իսկ մեր օրերում գտնել այնպիսի մարդ, ինչպիսին նշել եմ, հավատացեք, որ բավականին դժվար է (ժպտում է):

-Իսկ երբևէ սիրե՞լ եք:

-Եղել են հրապուրանքներ, բայց ոչ այն սերը, որի մասին դեռ շարունակում եմ երազել:

-Ի՞նչ եք կարծում, ընտանիք կկազմեք հայուհո՞ւ, թե՞ օտարերկրացու հետ:

-Իհարկե, շատ ցանկալի է, որ հայուհի լինի: Բայց իմ «կեսի» ազգային պատկանելությունն ինձ համար այնքան էլ կարևոր չէ:

-Ծնունդով Երևանի՞ց եք:

-Այո´:

-Ինչպիսի՞ն է բնավորությամբ Ազատ Աբրահամյանը:

-Ունեմ հանգիստ բնավորություն և շատ մեծ համբերություն (ժպտում է):

-Իսկ խանդո՞տ եք:

-Իհարկե, բայց չափի մեջ:

-«Հրեշտակների դպրոցի» Սմբատը ռոմանտիկ էր, սիրալիր, հարուստ, ինքնուրույն: Նմա՞ն եք նրան:

-Այնքան էլ չէ… Ես ինձ համարում եմ ռոմանտիկ և ինքնուրույն մարդ:

-Փաստորեն, «Սմբատի» պես դո՞ւք էլ կարող եք հանուն նոր ծնված սիրո հեռանալ կնոջից և զավակից:

-Ո՛չ: Գիտեք, կնոջից, միգուցե, եթե մեջտեղում երեխա չլինի: Հակառակ դեպքում, երեխայի հոգու ցավը չի մեղմացնի իր հոր հայտնաբերած նոր սերը:

-Ազատ, ի՞նչը չեք ների դիմացինին:

-Սուտ խոսելը:

-Իսկ ստի հաճա՞խ եք բախվել:

-Ոչ այնքան:

-Կյանքում զղջման պահեր հաճա՞խ եք ունենում կամ ունեցել:

-ՉԷ, երբեք չեմ զղջացել, քանի որ այս կյանքում ոչինչ հենց այնպես չի լինում:

-Ազատ, շնորհակալ եմ, որ հեռավորությունից կիսվեցիք մեզ հետ:

-Ես եմ շնորհակալ, որ հիշում եք ու հետաքրքրվում…

Նելլի Մարգարյան